همچنان وضعيت بد پناهندگان در سر تا سر دنيا و خصوصا کشورهاي اروپائي،  من را بر آن داشته که بار ديگر براي پناهندگان دست به قلم شوم. رفتارهاي خودکامه  کشورهائي که خود را مدافع حقوق بشر مي دانند هم،  باعث بروز هزاران مشکل بر سر راه انسان ها شده است.

اين عزيزان در نبود حداقل امکانات رفاهي روزگار را سپري مي کنند. نداشتن پشتوانه  مالي، نبود آسايش روحي و رواني، خانه بدوشي  و حرف هر نژاد پرست را به جان خريدن، طعم زندگي را براي آنان تلخ کرده است! هر چه فشار بر زندگي آنان بيشتر مي شود، آنان نيز از زندگي دل سردتر مي شوند.  انتظارهاي طولاني براي دريافت اجازه اقامت، مشقات زندگي پناهجويي و رفتارهاي نژاد پرستانه انسان نماها باعث شده که پناهندگان خود را از زندگي محروم کنند و دست به خودکشي بزنند ! مسئوليت تمامي اين رفتارها، حکومت هاي حاضر در هر کشوري است  که اين برخوردهاي بغايت غير انساني در آن روي مي دهد.

هر رعدي در زندگي پناهندگان، نطفه اي از درد و استرس را حاصل مي شود! گاهي در اين فشارها اشک مي تواند چاره باشد ولي غالبا اشک نيز معني و مفهومش را از دست داده است؛ زيرا درد در زندگي آنان ريشه دوانده !

حال در اين وضعيت، کاري که از دست فعالان حقوق انساني بر مي آيد  خبررساني و رسانه اي کردن وضعيت پناهندگان است. بايد به همگان بگوئيم که “حقوق بشر” يک بازي مدرن است و نکات ارائه شده از سوي آنان، تنها جاي در کتاب ها دارد. در اين راستا سازمانهائي که واقعا براي انسانيت تلاش مي کنند نيز وجود دارند. سازماني که تنها  ريشه براي آنان  هويت انساني است  به دور از هر گونه تبعيض. نام اين سازمان “فدراسيون سراسري پناهندگان ايراني” است. اين فدراسيون تمام تلاشش را مي کند که حق از دست رفته  پناهندگان را به آنان بازگرداند.

حال وضعيت چند پناهنده را از مقابل ديدگانتان مي گذرانم  که به عمق مساله پي ببريد :

“مريم افتخاري”

پناهنده اي که در کشور انگلستان مورد بي قانوني قرار گرفته و تيرگي را در زندگي اش حس مي کند ! با ورق زدن زندگي او مي توان لايه هاي درد را در پيکرش حس کرد. او که منتظر دريافت وقت براي دادگاه پرونده پناهندگيش است  در حال حاضر از هيچ حمايتي بر خوردار نيست و دولت انگلستان هم با نهايت بي رحمي با او رفتار کرده است. چنان فشار روحي و رواني بر او وارد شده است  که هفته  گذشته در بيمارستاني واقع در لندن مورد عمل جراحي قرار گرفت. به نظر من اتفاقي که براي او روي داد  حاصل استرسي بود که شخص “ديويد کامرون” بر او روا داشته است ! ديويد کامرون با بر سر کار آمدنش، آنقدر قانون هاي مزخرف و ضد انساني براي اجرا طرح کرد که مريم و مريم ها سرشت زندگي را از دست دادند و يک به يک راهي بيمارستان و مراکز درماني شدند.

مريم بيش از ۶ ماه است که پشت درب بسته  اداره مهاجرت انگلستان قرار گرفته و همچنان از اين که در اين کشور  او را به عنوان پناهنده نمي پذيرند رنج مي برد.

“عباس دادگر”

ايشان در حال حاضر در استراليا است و پشت درب هاي بسته و پذيرش از سوي دولت حاکم بر استراليا قرار دارد. عباس دادگر يکي از فعالين سياسي در ايران بوده که در انتخابات ۸۸ تمام تلاشش را براي رسيدن نسلش به آزادي ايفا کرد. ايشان در آن سال در اعتراضات خياباني شرکت مي کرده و پس از برخورد تير به پهلويش، آسيب هاي جدي جسمي ديده است. در زمان بازداشت توسط جمهوري جنايت کار اسلامي مورد ضرب و شتم قرار گرفته  و يکي از پاهايش را شکسته اند. در حال حاضر از نظر جسمي  رنج مي برد.  حدود يک سال است که در کشور استراليا جواب مثبت براي اقامت دريافت نکرده است. آسيب هاي جدي براي نداشتن پزشک متخصص، زندگي عباس را تحت شعاع قرار داده است؛ زيرا در عين ناباوري او از داشتن امکانات درماني به دليل نداشتن اقامت  محروم است و عدم حمايت هاي رفاهي از او باعث شده که روزگارش تيره و تار شود.

“الهام ثوابي ثاني”

“باز هم مردسالاري، باز هم اديان  و باز حقوق پايمال شده ي زنان !”

الهام يکي از قربانيان مردسالاري است که به دليل مشکلات حقوقي و اجتماعي ايران را ترک کرده است و در کشوري که بوق حقوق انسانيت در دستش است، پشت خط قرمز اجازه اقامت قرار گرفته است ! مرد سالاري فرزند دين است و نطفه اش در مغزهاي تاريک انسان نماها رشد مي کند. الهام از اين موارد رنج برده و مورد بي حقوقي قرار گرفته است.

حاصل رفتارهاي ارتجاعي جمهوري اسلامي و مردسالاري ، مرد نماها باعث شده که الهام طعم تلخ پناهندگي را بچشد و راهي دياري شود که ميلي به حضورش در آن نيست ؟! الهام ثوابي ثاني در استراليا از لحاظ روحي و رواني در وضعيت مناسبي به سر نمي برد و فشارهاي اجتماعي که بر وي وارد شده ، باعث بروز افسردگي در او شده است ! رفتارها با الهام در کمپ هاي کشور استراليا نامناسب بوده و او از هيچ گونه حقوني برخوردار نبوده و در حال حاضر براي اينکه بتواند به آرامش نسبي برسد اين را مي خواهد که اجازه اقامت به او داده شود تا او بتواند فرزندش را که در حال حاضر پيش همسر سابقش است را در کنار خود داشته باشد.

الهام پس از فشارهاي متعددي که در کمپ هاي کشور استراليا تحمل کرده ، در حال حاضر بيرون از کمپ است و منتظر دريافت اجازه اقامت و قبولي.

“ناهيد دادگر”

بيش از يک سال است که در کشور استراليا ، نتوانسته اقامت دريافت کند ! يک مرتبه پرونده اش رد شده و او هم در بدترين شرايط  و امکانات رفاهي قرار دارد !

ناهيد در کشور استراليا با اين که باردار بود از پزشک متخصص بهره اي نبرد و خبر ناگوار رد شدن پرونده اش را دقيقا يک هفته قبل از فارغ شدن فرزندش دريافت کرد که اين عمل، خود يک رفتار بسيار زننده است. اين رفتار دولت استراليا مي توانست زندگي او و فرزندش را تباه کند !

در حال حاضر با اين که ناهيد در شرايط استثنائي قرار دارد دولت و اداره مهاجرت استراليا با بي توجهي کامل به پرونده وي، او را از آرامش دور کرده است. اين رفتارها باعث شده که ناهيد دادگر در افسردگي حاد قرار گيرد !

“علي ف ق”

بيش از ۷ سال است که در کشور انگلستان به دور از آرامش و آسايش  و زندگي اش سراسر استرس است. او که در انتهاي بي رحمي جوابي دريافت نکرده، روزگار سختي را پشت سر گذاشته و همچنان منتظر دريافت جواب مثبت است. او در اين ۷ سال از حمايت مالي و رفاهي بدور بوده و در آخرين اقدام،  بيش از يک سال است که پرونده اش دو مرتبه به جريان افتاده ولي هيچ پيامي از دولت و اداره مهاجرت دريافت نکرده است. علي در اين سال ها مورد بي حقوقي قرار گرفته و مي تواند نمونه اي باشد که به همگان معرفي شود  که در دولت هاي سرمايه داري تنها چيزي که اهميت ندارد حقوق بشر است و عنوان کردن اين که مدافع آن هستند  يک بازي تمام عيار است !

علي از تمامي سازمان هايي که به صورت واقعي  از ريشه انسانيت دفاع مي کنند، مي خواهد که صداي او باشند و حقوق پايمال شده اش را به او بازگردانند .

“امير س”

امير بيش از يک سال است که در کشور انگلستان پشت درب هاي بسته ي اقامت قرار دارد. امير نيز در کشور انگلستان مورد بي حقوقي قرار گرفته زيرا او از بيماريهاي جسمي  و رواني رنج مي برد و با اين که اداره مهاجرت انگلستان اين را مي داند، همچنان بعد از يک مرتبه رد شدن پرونده  وي، بيش از شش ماه است که نامه اي مبني بر روند رو به جلوي  پرونده اش دريافت نکرده و منتظر برگزاري دادگاهي ديگر است ! امير همچنان خواهان اين است که جواب مثبت دريافت کند و خود را براي درمان به دست پزشکان متخصص بسپارد زيرا از بيماري اش رنج مي برد.

بيستم ژوئن، ۳۱خرداد ماه ” روزجهاني پناهندگي ” نام گذاري شده است. کنوانسيون ژنو در سال ۱۹۵۱در حمايت از ميليونها انسان که در جنگ جهاني دوم به لحاظ مسائل سياسي، نژادي، مذهبي و عقيدتي بي خانمان شده و به کشورهاي ديگر مهاجرت کرده بودند تصويب شد.

بر اساس گزارش کميسارياي عالي امور پناهندگان سازمان مللUNHCR  منتشر کرده، شمار پناهجويان در سال گذشته بيش از ۴۳ ميليون نفر بوده است.

بعد از شصت سال وضعيت جامعه جهاني تغييرات زيادي کرده است و پيرو آن وضعيت پناهندگي هم، پيچيده و سخت تر شده است. تا جائيکه يک پناهجو براي اثبات دلايل مهاجرت خود دست به دامن روشهاي مختلف مي شود که در خيلي از موارد هم با شکست روبرو شده و ساليان سال در انتظار دريافت اجازه اقامت، مشکلات زندگي با شرايط سخت در جامعه ائي که با آن غريبه است را به جان مي خرد. اين مشکلات گاهي تا جائي فشار مي آورد که هرزگاهي شاهد اعتصاب غذا و حرکاتي از قبيل دوختن لب و … مي شوند.

بطور حتم هر حرکتي که جان انسان را به مخاطره بياندازد محکوم است ولي وقتي يک پناهجو خود را رها حس مي کند و ديگر اميدي به دريافت اجازه اقامت از راههاي قانوني نمي شود دست به ريسک روي با ارزش ترين دارائيهاي خود يعني سلامتي و جانش مي زند و در مواردي هم باز موفق به دريافت اجازه اقامت نمي شود و اگر هم موفقيتي  نائل شود محدود بوده و مطمئنا دولت کشورهاي پناهنده پذير براي مقابله با اين روش هم راهکاري پيدا خواهند کرد.

حق انتخاب محل زندگي يکي از حقهاي واقعي و طبيعي هر انسان است و همه بايد در نهادينه کردن اين حق در تمام جهان تلاش کنند. موفقيت در اين مبارزه ميسر نيست مگر با اتحاد همه پناهجويان و انسانهاي آزاديخواه و بشر دوست. فقط با مبارزه و آگاهي دادن به مردم و جامعه و حمايت از همديگر مي توان در اين راه پيروز شد.

لذا نخست تمامي پناهجويان و کساني که پناهندگي و مشکلات انسانها را مسئله خود مي دانند بايد متحد شوند و در ظرف يک نهاد و يا سازمان به فعاليت خود ادامه دهند تا دراين راه هم خود منتفع شوند و هم راهي ماندگار براي همه انسانها ترسيم کنند.

در حال حاضر” فدراسيون سراسري پناهندگان ايراني ” يکي از قويترين و فعالترين اين سازمانها است که بايد هم در حمايت و ارتقا اين سازمان بکوشيم تا همچنان مثل سنوات گذشته فدراسيون سراسري پناهندگان ايراني بتواند حامي پناهجويان باشد.

ظاهرا” آقاي احمدي نژاد هيچوقت نمي خواهد رفتارو صحبت کردن هم شا”ن يک رئيس جمهور را ياد بگيرد. ابتدا از توهين به ملت شروع کرد و حالا هم کيشان او هم ناراضي به نظر مي رسند. پيرو سخناني که در مجلس تهران ايراد کرده بود رئيس مجلس گفته است: ادبيات الفاظ به کار برده شده در اين جلسه ناراحتي بعضي از نمايندگان را بدنبال داشت و اين دلخوري ها و به کار بردن اين ادبيات در کشور مشکل ايجاد کرده.

آقاي احمدي نژاد ۲۴ اسفند ماه به پاسخ به سئوالات گروهي از نمايندگان منتقد دولت ايران به مجلس شوراي اسلامي رفت و اين اولين بار پس از پيروزي انقلاب بود که چنين جلسه اي براي سئوال از رئيس جمهور ترتيب داده شده بود. بر اساس گزارش ها بيانيه ۷۹ نفر از نمايند گان مجلس ايران براي سوال از رئيس جمهور کشور شامل سئوالاتي در مورد ۱۰ مورد از اقدامات دولت و تصميمات آقاي احمدي نژاد بوده است. اين نمايند گان اين سئوالات را براي رفع ابهام و حسن تفاهم دولت و آگاهي ملت ترتيب دادند.

ولي آقاي احمدي نژاد نه تنها آنها را قانع نکرده بلکه براي فرار از زير بار جواب به سئوالات همه را مثل هميشه به مسخره گرفته و با شوخي جلسه را تمام کرده.رئيس مجلس ايران گفته: نفس سوال نمايندگان مجلس از رئيس جمهور بخشي از غني شدن دموکراسي در ايران است ولي ادبيات و الفاظي به کار برده شد، که ميشد بکار برده نشود.

زمان توهين به نمايندگان صداي آنها در آمد ولي زماني که اين آقا ملت ايران را يک مشت خار و خاشاک شمرد و مردم اعتراض کردندو همين آقايان مهر سکوت به لب داشتند.

آقاي احمدي نژاد با اين سخنان جلسه را به اتمام رساندند:که سئوالات امتحاني نمايندگان که خوب هم برنامه ريزي نشده بود به صورت کامل پاسخ دادم و حتي اضافه هم پاسخ دادم و اگر نمايندگان به من نمره ۲۰ ندهند بي معرفتي و نامردي کرده اند.

اين از عادات هميشگي اين آقا است که از جواب به نوع عملکردو تصميماتش ،از ناپديد شدن پولهاي هنگفت و…. فرار کند.

ظاهرا اين آقا از رياست جمهوري لقب را به يدک مي کشد نه مسئوليت را.

به شعار زنداني سياسي آزاد بايد گردد و جايگاهش نگاه كنيد, اين شعار جزو شعارها و خواسته هاي همه اعتراضات در داخل و خارج ايران قرار گرفته است و اين جايگاه زنداني سياسي و مبارزه براي  آزاديش را در جامعه كنوني ايران نشان ميدهد؛ اين شعار به پيشروي جنبش سرنگوني در ايران مرتبط ميباشد. با توجه به خصوصيت يك رژيم ديكتاتور و سركوبگري مانند رژيم اسلامي در ايران، زندانيان سياسي و مبارزه در حمايت از آنها تنها محدود به تعدادي فعال سياسي عليه رژيم به معني كلاسيكش نيست, چرا كه در ايران شما حتما نبايد عضو يك حزب سياسي باشيد كه زنداني شده و حتي اعدام بشويد. هر صداي اعتراضي سركوب ميشود؛ كما اينكه رژيم به جايي رسيده است كه ميداند حتي زندان و شكنجه و اعدام هم نميتواند مردم را بترساند اما چاره اي جز اين ندارد۰

در ايران:

ميشود زني كه عليه حجاب اعتراض ميكند و حقش را به عنوان يك انسان ميخواهد دستگير و به او تجاوز ميشود.

جواني كه ميخواهد يك زندگي شاد و انساني داشته باشد دستگير ميشود و در زندان كهريزك و كهريزكها مورد تجاوز و شكنجه قرار ميگيرد.

يك بهايي به جرم بهايي بودنش اعدام ميشود.

يك همجنسگرا تنها به دليل همجنس گرا بودنش دستگير و اعدام و حتي بدتر، سنگسار ميشود.

كارگرى كه مزد پرداخت نشده اش را مطالبه ميكند، حق اعتصاب ميخواهد، ميخواهد تشكلش را بسازد دستگير شده، حكم زندان ميگيرد و خانواده اش مورد اذيت و آزار قرار ميگيرد.

مادري كه جزو هيچ گروه سياسي نيست و حتي در يك تظاهرات عليه رژيم هم شركت نكرده است به جرم اينكه در مقابل زندان اوين شب و روز مي ايستد و ميخواهد فرزندش ر ا ملاقات كند، به زندان افكنده ميشود.

هر كسى كه در ايران به هر نحوي با سياستها و قوانين و چهارچوب رژيم مخالفت كرده است و به اين دليل به زندان افكنده شده است زنداني سياسي محسوب ميشود. اين تعريف مهم است چرا كه ابعاد و وسعت جنايات رژيم و نقض حقوق انسانها را در ايران نشان ميدهد. رژيم مخالفانش را به زندان مي افكند دقيقا به اين دليل كه حاكميتش را حفظ كند و مبارزه مردم را به عقب براند و ما بايد اين حجم و سطح سركوب را در سطح جهان افشا كنيم و تمام جوانب ان را نشان بدهيم.