به شعار زنداني سياسي آزاد بايد گردد و جايگاهش نگاه كنيد, اين شعار جزو شعارها و خواسته هاي همه اعتراضات در داخل و خارج ايران قرار گرفته است و اين جايگاه زنداني سياسي و مبارزه براي آزاديش را در جامعه كنوني ايران نشان ميدهد؛ اين شعار به پيشروي جنبش سرنگوني در ايران مرتبط ميباشد. با توجه به خصوصيت يك رژيم ديكتاتور و سركوبگري مانند رژيم اسلامي در ايران، زندانيان سياسي و مبارزه در حمايت از آنها تنها محدود به تعدادي فعال سياسي عليه رژيم به معني كلاسيكش نيست, چرا كه در ايران شما حتما نبايد عضو يك حزب سياسي باشيد كه زنداني شده و حتي اعدام بشويد. هر صداي اعتراضي سركوب ميشود؛ كما اينكه رژيم به جايي رسيده است كه ميداند حتي زندان و شكنجه و اعدام هم نميتواند مردم را بترساند اما چاره اي جز اين ندارد۰
در ايران:
ميشود زني كه عليه حجاب اعتراض ميكند و حقش را به عنوان يك انسان ميخواهد دستگير و به او تجاوز ميشود.
جواني كه ميخواهد يك زندگي شاد و انساني داشته باشد دستگير ميشود و در زندان كهريزك و كهريزكها مورد تجاوز و شكنجه قرار ميگيرد.
يك بهايي به جرم بهايي بودنش اعدام ميشود.
يك همجنسگرا تنها به دليل همجنس گرا بودنش دستگير و اعدام و حتي بدتر، سنگسار ميشود.
كارگرى كه مزد پرداخت نشده اش را مطالبه ميكند، حق اعتصاب ميخواهد، ميخواهد تشكلش را بسازد دستگير شده، حكم زندان ميگيرد و خانواده اش مورد اذيت و آزار قرار ميگيرد.
مادري كه جزو هيچ گروه سياسي نيست و حتي در يك تظاهرات عليه رژيم هم شركت نكرده است به جرم اينكه در مقابل زندان اوين شب و روز مي ايستد و ميخواهد فرزندش ر ا ملاقات كند، به زندان افكنده ميشود.
هر كسى كه در ايران به هر نحوي با سياستها و قوانين و چهارچوب رژيم مخالفت كرده است و به اين دليل به زندان افكنده شده است زنداني سياسي محسوب ميشود. اين تعريف مهم است چرا كه ابعاد و وسعت جنايات رژيم و نقض حقوق انسانها را در ايران نشان ميدهد. رژيم مخالفانش را به زندان مي افكند دقيقا به اين دليل كه حاكميتش را حفظ كند و مبارزه مردم را به عقب براند و ما بايد اين حجم و سطح سركوب را در سطح جهان افشا كنيم و تمام جوانب ان را نشان بدهيم.