دامنه خشونت در ايران به جايي رسيده که داد مجلسيان و دولتيان را نيز درآورده است. کمتر روزي است که اخبار و گزارش‌هاي قتل و جنايت آن هم در منظر عموم و يا تجاوز و خشونت جنسي به صورت‌هاي فردي و گروهي به زنان و کودکان در ايران منتشر نشود. آنچه بيشتر نگران کننده است سير صعودي آمار اين جنايتها است. رژيم حاکم مي‌انديشد که با اعمال مجازاتهاي خشن مي‌تواند اين سير صعودي را متوقف يا معکوس کند. ولي همه داده‌هاي آماري نشان مي‌دهد که خشونتهاي دولتي جز افزايش ميزان خشونت به صورت کمي و کيفي نتيجه‌اي نداشته است. در واقع، از يک ديد کلي بايد خشونتهاي دولتي را با خشونت‌هاي ارتکابي از سوي افراد جامعه هم‌کاسه کرد تا فرهنگ رفتاري خشني که امروز بر جامعه ايران مسلط شده بهتر شناخته شود. اين آمار‌ها نشان مي‌دهد که جامعه ايران در يک دور باطل خشونت گرفتار شده و جنايتکاران و حکومتگران گويي در اعمال خشونت با يک‌ديگر مسابقه گذاشته‌اند.

ر ژيم  جنايت‌کار و ديکتاتور اسلامي بيش از سه دهه است که بر ايران حکومت مي‌کند و عملکرد اين رژيم در مورد امنيت مردم و آمار جرم و جنايت معيار مناسبي براي ارزيابي درجه موفقيت يا شکست آن در اين زمينه بشمار مي‌رود. يعني اگر به عملکرد رژيم در زمينه‌هاي اقتصادي و فرهنگي و اجتماعي کاري نداشته باشيم، و اشتهاي سيري‌ناپذير رژيم براي آزار و آدم‌کشي را نيز ناديده بگيريم، نگاهي به روند آمار جنايات در زير سلطه اين رژيم جنايت‌کار آخوندي  واقعيت وحشتناکي را در برابر چشمان ما قرار مي‌دهد. البته رژيم آمار دقيق و درستي از آمار جنايات (هم‌چنان که از آمار آدم‌کشي‌هاي خود) به صورت منظم در اختيار مردم قرار نمي‌دهد. ولي هر چند‌گاه يکبار اطلاعاتي در اين زمينه از سوي مسئولان پخش مي‌شود که مي‌تواند مورد ارزيابي قرار گيرد. از جمله در روزهاي اخير پزشکي قانوني از کشته شدن متوسط سالانه ۱۱۲ نفر در ده‌ ساله گذشته خبر داده و معاون مبارزه با جرايم جنايي پليس آگاهي کشور گفته است که ۴۴ درصد از قتلهاي کشور در سال گذشته با استفاده از سلاح سرد صورت گرفته است.

مي‌توان نتيجه گرفت که بر اساس اين ارقام، آمار ساليانه قتل در ايران به حدود ۲۵۰۰ مورد بالغ مي‌شود. از سوي ديگر، سال گذشته دکتر حسين غلامي استاد حقوق دانشگاه تهران در نشست «بررسي جرم‌شناختي واقعهٔ سعادت آباد» گفته بود«آمار‌ها در ايران نشان مي‌دهد آمار قتل عمد ۸۳ درصد و آمار ضرب و جرح ۱۰۰ درصد افزايش يافته است به نوعي که در ايران هر ساعت چهار نفر بر اثر قتل عمد… کشته مي‌شوند».

صرف نظر از رقم اخير که اگر درست باشد بسيار وحشتناک است، آمارهاي ديگر به خودي خود تکان دهنده هستند، ولي براي درک اهميتشان بايد آن‌ها را در کنار ارقام دو دهه اول پس از انقلاب قرار داد و روند آمار قتل‌ها را در اين دوره ۳۰ ساله از يک سو و يک دهه پيش از انقلاب از سوي ديگر بررسي کرد. در مورد دو دهه ۱۳۵۷ تا ۱۳۷۶، اين ارزيابي قبلا از سوي نگارنده صورت گرفته است. در اين تحقيق ، نگارنده نشان داد که بر اساس آمار رسمي کشور، تعداد قتل عمد‌ها در هشت سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۴ (پيش از انقلاب) به طور متوسط ۵۱ مورد در سال بوده است. همين رقم در دهه ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۸ (پس از انقلاب) به ۱۳۵ مورد بالغ شده است و سپس در سال‌هاي ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ به رقم ۳۹۴ تن رسيده است (در مورد سال‌هايي که نام برده نشده رقمي در دست نبود). يعني در دهه اول پس از انقلاب نسبت به پيش از آن تعداد قتل عمد‌ها تقريبا به سه برابر رسيده و در دهه پس از آن نيز باز سه برابر شده است. اکنون آمار پزشکي قانوني و پليس آگاهي کشور از يک جهش وحشت‌آور شش برابري در دهه سوم نسبت به دهه دوم خبر مي‌دهند. يعني در مجموع، در سايه حکومت جمهوري اسلامي ايران، آمار قتل در ايران نسبت به سال‌هاي پيش از انقلاب تقريبا پنجاه برابر شده است.

اين آمار وحشتناک بيش از هر چيز ديگر گوياي کارنامه سياه رژيم جنايت‌کار آخوندي اسلامي در زمينه امنيت اجتماعي مردم است. البته در ارقام فوق فقط قتل‌هايي که به دست مردم صورت گرفته منظور شده است. قتل‌هاي عمد ديگري نيز در جامعه ايران اتفاق افتاده که چون نسبت به افراد دست بسته و اسير صورت گرفته به مراتب با خشونت بيشتري همراه بوده‌اند. اينها قتل‌هايي است که به دست خود جمهوري اسلامي و عمّال آن انجام شده و تعداد آنها از مجموع قتلهاي شماره شده در بالا به مراتب فزونتر بوده است.

رژيمي که خود در آدم‌کشي و خشونت با جنايتکاران مسابقه گذاشته است به سختي مي‌توانسته کارنامه‌اي جز بالا بردن آمار جنايت در ايران آن هم تا پنجاه بار (که به آمار کشتار خودش نزديک باشد) برجا بگذارد. و اکنون نيز ادامه حيات رژيم نتيجه‌اي جز افزايش خشونت و جنايت و بالا رفتن آمار قتل و آدم‌کشي نمي‌تواند داشته باشد. مجلسيان و دولتيان از دامنه خشونت در ايران اظهار نگراني کرده‌اند. ولي اينان نسخه‌اي جز آنچه که تا به حال رژيم ديکتاتور آخوندي اسلامي به آن عمل کرده (يعني خشونت بيشتر و شديد‌تر) ارائه نداده‌اند. جامعه تحت حکومت جنايت‌کار و ديکتاتور آخوندي ايران محکوم به سير تصاعدي جنايت بوده و خواهد بود.

محمد مومني

با شنيدن اين خبر مغزم سوت کشيد , ايستاد اصلا فکرش را هم نمي توانم بکنم.اين خبرها چندي پيش در  سايتها انتشار يافته است “اختلاس سه هزار ميليارد توماني به بزرگترين پرونده مفاسد تاريخ ننگين جمهوري اسلامي تبديل شده است .خبرنگارآينده منتشر مي کند . ا.خ متهم اصلي اين پرونده براي مصون بودن از برخورد ,به کارگيري افراد صاحب نفوذ در برخي دستگاههاي حساس نظام و استفاده از آنان به عنوان اعضاي هيئت مديره بوده است .مدير بانک متوجه مي شود هيچ درخواست ال.سي به نام وي و شرکتش ثبت نشده بنابراين مشکوک شده و بعد از بررسي متوجه مي شود طي دو سال گذشته حدود سه هزار ميليارد تومان ال.سي صوري توسط شعبه بانک براي ا.خ صادر شده است.

 
خبري ديگر حاکي از اختلاس ۱۳۹ ميليارد توماني در استان هرمزگان است و در خبري ديگر دولت جمهوري اسلامي مصمم است براي ساختن مصلي در تهران براي برگزاري نماز جمعه اقدام کند. برآورد کرده اند هزينه ساخت آن ۱۰۰ ميليارد گزارش شده است. اين يک طرف سکه است طرف ديگر سکه ۲ميليون کودکي است که در سال تحصيلي گذشته به دليل فقر مدرسه را رها کرده و وارد بازار کار شدند. آمار روز افزون زنان و دختران خياباني است که براي پيدا کردن نان و سر پناه به تن فروشي دست مي زنند و انسانهايي که به جرم دزدي قطع دست مي شوند. آري روي ديگر اين سکه جواناني هستند که با اعتياد به انواع و اقسام مواد صنعتي سلامت روح و روان  خود را از دست مي دهند و مردگاني متحرک هستند. کارگراني هستند که بين ۶ماه تا يکسال حقوق نگرفته اند و به سختي روزگار مي گذرانند. جواناني هستند که چوب حراج بر پيکر خود مي زنند و
مجبور به فروش کليه و تکه بدنشان در قبال پول مي شوند. بيماراني که از بيمارستان به دليل بي پولي به بيابان برده و رها مي شوند و افرادي که از پس درماندگي براي مخارج زندگي، ناچارا خانوادگي و يا فردي خودکشي مي کنند .

آري طرف ديگر اين موازنه انسانهايي هستند که به خاطر رزق و روزي خود اقدام به قروش مواد مخدر کرده و اسير چوبه هاي دار مي شوند و خيل عظيم مهاجراني هستند که به علت فشارهاي سياسي و اجتماعي ترک ديار مي کنند و راهي کشورهاي ديگر مي شوند و با مشکلات تبعيض، کارهاي طافت فرسا، بيکاري و هزينه هاي سنگين، مشکل اقامت و درد غربت دست و پنجه نرم مي کنند. آري کفه سنگين اين ترازو بيشتر از ۶۵ ميليون انساني است که لگد مال مي شوند وجان بر لبشان رسيده است. و در اين ميان سهم جامعه تشنج و بحران است مردم گاهي به خاطر ۵۰ تومان پول اضافه تاکسي، کارشان به چاقو  و چاقو کشي مي رسد و به خاطر هزار تومان پول ناقابل از صبح تا شب آدمها سر يکديگر کلاه مي گذارند.

وفتي به اين اختلاسهاي هزار ميلياردي فکر مي کنم مي بينم با توجه به آن، تمامي مردم ايران مي توانستند از يک رفاه نسبي خوب برخوردار باشند و کشور مي توانست ذخيره ارزي بسيار خوبي داشته باشد. مي توانست آموزش وتحصيل مجاني، درمان مجاني، بهترين ومجهزترين بيمارستانها، مدارس، آسايشگاهها و خيلي چيزهاي ديگه در تمام کشور وجود داشته باشد. اما افسوس که مافياي خونخوار اسلامي همچون زالويي سيري
ناپذير بر پيکر اقتصادي اين جامعه چنگ انداخته و با تمام توان، خون و شريانهاي اقتصادي اين کشور را مي مکد

چه فرقي دارد من راحله باشم يا ندا و يا هر اسم ديگري، من يک زن زجر کشيده ازيک کشور زيبا،  با سرمايه هاي فراوان با فرهنگ و تمدن بالاي چند هزارساله، با مردماني خوب و مهربان با مردماني با توانائيها و استعدادهاي فروان هستم. اما افسوس، صد افسوس که کشورم را ويران کردند کشورم را نابود کردند، اين قوم کثيف اين نظام ظلم و وحشت، اين انسانهاي پست و فرومايه که مانند بلايي بر سر کشور و مردم کشورم فرود آمدند.

حدود يک سال نيم است که از ايران فرار کردم و خدا ميداند دراين مدت چقدر خانواده و پدر و مادر پيرم را اذيت و آزار کردند. تمام حسابهايم را مسدود کردند، خانه ام را جزء اموال دولت کردند همه زندگيم را نابود کردند، دراين مدت هنوز نتوانستم روح بيمارم را از خاطرات آخرين سالي که درايران بودم التيام بخشم و هنوز دراين مملکت غريب خود را پيدا نکردم.

با همه سختي ها که هر يک از شما عزيزان که دراينجا هستيد مطمئنا آن را لمس کرده ايد روزگار ميگذرانم. اگر براي برگشت به وطن مشکل نداشتم همين امروز بر ميگشتم حتي اگر اين کشور بهشت روي زمين هم بود من کشورخودم، مردم خودم، دوستان خودم و خانواده خودم را ترجيح مي دهم. اما چه کنم که مجبورم نه از ترس جان خود که درنهايت من هم يک نداي ديگري مي بودم؛ به خاطر سلامت جان و روحيه فرزندم مجبور شدم تن به غربت و سختي هاي اينجا بدهم.

هرشب درآرزوي آزادي ايران اشک مي ريزم و حاضرم به عنوان يک ايراني هر کاري را براي رهايي و کمک به کشورم انجام دهم. دراين مدت با همه مشکلات، ناراحت و دلواپس خانواده ام هستم و گاهي عذاب وجدان مي گيرم که به خاطر من چقدر تحت فشار هستند.

مادر و پدرم چه گناهي کردند که بايد دلتنگي هاي فرزندشان را همراه با بازجويي و سوال و جوابهاي اين انسانهاي وحشي و کثيف اين نظام برپايه ظلم تحمل کنند ؟ من چگونه ميتوانم به خانواده ام، مردمم و به کشورم کمک کنم؟!!

دوستان، اي عزيزان من بيائيد دست دردست هم و به ياري هم هر چند از اين راه دور گامي برداريم براي کمک به همه عزيزانمان که در وطن خودشان غريب و تنها هستند. بيائيد با هم براي همه کساني که در خانه هايشان هم آرامش ندارند دلگرمي باشيم بيائيد براي پدران و مادرانمان بپا خيزيم تا شايد بتوانيم براي دلهاي غمگينشان مرهمي باشيم.

راحله خوئي

در جامعه ای که دولت برهمه جنبه های فعالیتهای اقتصادی، اجتماعی وآموزشی نظارت کامل دارد قدرت سیاسی در دست یک حزب یا گروه حاکم باشد و تلاش آن گروه برجذب هرگونه نظارت آزادانه جامعه و سرکوبی هرنوع مخالفت و نارضایتی و سامان دادن جامعه براساس ایدئولوژی و طرز تفکر حزبی و جنایی باشد، چنین نظامی را دیکتاتوری می نامند که کشور ما ایران مثال زدنی است.

تا کی مردم ایران میتوانند شلاق و شکنجه و اعدامها را تحمل کنند؛ تا کی خامنه ای میتواند برای ادامه حکومتش با پول نفت و سرمایه هایی که متعلق به این مردم فقیر است با حاتم بخشی به حزب الله و مقتدا صدر و … برای خودش مزدور بخرد. این همه تلاشهای ولی فقیه از ضعف و درماندگی اوست نه قدرت و و اقتدارش، ولی وقاحت دیکتاتورها به قدری زیاد و یا بیش از حد است که همه چیز را برعکس جلوه می دهند دیکتاتور ایران هم مثل صدام حسین و حسنی مبارک ادعا میکند که 99% مردم طرفدار او هستند و اگر در جائی صدای معترضی شنیده میشود از جیره خواران انگلیس و آمریکاست.

این روزها شواهد و قراین بسیاری نشان می دهند که عمر دیکتاتوری به سر آمده است و در زمانی نه چندان دور شاهد سقوط آن خواهیم بود، شعله آتش سرنگونی ولایت فقیه که از نوع عقب مانده ترین حکومت های فاشیستی مذهبی است را آن جوان فقیر و بیکار تونسی با خودسوزی خود در تونس روشن کرد که به زودی به سرزمین دربند ما خواهد رسید و بنیاد استکباری و دیکتاتوری آخوندها را از ریشه و بن خواهد سوازند این روزها بر اثر شورش مردمان سرزمین های اسلامی برعلیه دیکتاتورها لرزه به جان دیکتاتور فاشیستی مذهبی ایران انداخته افتاده است از این رو دستور داده که اعدامها را به شدت بیشتری افزایش دهند تا بدینوسیله مردم معترض به وحشت بیافتند و جرات به راه افتادن در خیابانها و راه اندازی تظاهرات را نداشته باشند.

ولی اینها بی فایده است. ایران مانند دیگ بخاری است که در حال جوشیدن و غریدن است و رژیم اسلامی فراموش کرده سر این دیگ را بردارد و هر آن انتظار این میرود که ما شاهد یک انفجار مهیب در ایران باشیم که همانا صدای اعتراض و انقلاب مردم ستمدیده ایران است.

به امید آن روز