چند ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اعلام شد که روابط ایران و بریتانیا که در زمان نخست وزیری مصدق قطع شده بود از سر گرفته خواهد شد و ریچارد نیکسون نایب ریاست جمهوری وقت آمریکا برای دیدار رسمی به ایران خواهد آمد. این موضوع بهانه لازم برای اعتراضات را فراهم کرد و در ۱۴ آذر به سفارش نهضت مقاومت ملی،دانشجویان فعال به سخنرانی در کلاسها پرداختند و ناآرامی، تمامی محوطه دانشگاه تهران را فرا گرفت. رژیم شاه برای پیشگیری از هر گونه اقدام بعدی تصمیم به سرکوب اعتراضات گرفت.

 سربازان و نیروهای ویژه ارتشی پس از هجوم به دانشگاه، به کلاسهای درس حمله کرده و صدها دانشجو را بازداشت و زخمی نمودند. نیروهای امنیتی در دانشکده فنی، اقدام به شلیک تیر کردند که موجب مرگ سه دانشجوی این دانشکده به نامهای احمد قندچی، آذر (مهدی) شریعت‌رضوی و مصطفی بزرگ‌نیا شد. فردای آن روز نیکسون به ایران آمد و “دکترای افتخاری” در رشته حقوق را در دانشگاه تهران که در اشغال مشهود نیروهای نظامی بود، دریافت کرد.

وقایع آذر ۱۳۳۲، نمایانگر واکنش رژیم شاه به فعالیتهای دانشجویی بود و به دنبال آن سرکوب سیستماتیک تمامی اشکال دیگر مخالفتها، صورت گرفت. ۱۶ آذر، توسط کنفدراسیون دانشجویان ایرانی خارج از کشور که مرکز اجتماع و مباحثه مخالفان حکومت پهلوی در خارج از ایران بود، روز دانشجو نامیده شد. دانشجویان پس از آن، هر سال در این روز اعتصابهای دانشجویی به راه می‌انداختند و در واقع ۱۶ آذر ماه به معیار خوبی برای ارزیابی میزان نفرت از حکومت شاه و توانایی و نفوذ مخالفان در بین روشنفکران، تبدیل شد.

 این روز از آنزمان، همچنان از اهمیت تاریخی برجسته‌ای در ایران برخوردار بوده است. پس از شکست انقلاب ۵۷ و تثبیت حکومت اسلامی در ایران این روز ویژگی عمیقتری یافته و هر سال بنا شدت جو سرکوب و خفقان، دانشجویان و دیگر اقشار جامعه به برگزاری مراسم و همایشهای اعتراضی در ایران و خارج از ایران میپردازند. نیروی قدرتمند جنبش دانشجویی همواره در طول ۳ دهه حکومت اسلامی کابوس مخوف و عظیمی برای سردمداران رژیم بوده است. طی سالهای اخیر نیروی چپ به شکل علنی و گسترده در مناسبتهای ۱۶ آذر در ایران دست بالا داشته است بطوری که در اعتراضات دانشجویی در تهران، ما شاهد ۱۶ آذری سرخ بوده ایم.

اما امسال به شکل ویژه ای متفاوت از سالهای گذشته است. امسال در حالی به استقبال ۱۶ آذر میرویم که شاهد تحولات و انقلابات عظیمی در سراسر دنیا بوده ایم. از خاورمیانه تا شمال آفریقا دیکتاتورهای مستبد و خودکامه یکی پس از دیگری به زباله دان تاریخ انداخته شده یا در سکوی پرتاب قرار دارند. در اروپا و آمریکا و آمریکای لاتین شاهد اعترضات عظیم توده ای و غرش مردم معترض  به وضعیت معیشت خود در خیابانها بوده ایم. آری ما ۹۹ درصدیها به میدان آمده ایم تا حقمان را از حلقوم غارتگران بیرون بکشیم. بسیار زیباست این حق خواهی، چقدر شکوهمند است هنگامی که دیگر از انقلاب و انقلابیگری نه تنها با خشونت و بیزاری یاد نمیشود  بلکه تنها راه نجات تشخیص داده شده و این حس برانگیخته میشود که خیابانها ما را صدا میزنند. آری خیابانها و میادین شهرها ما را فراخوانده اند. اما اگر کمی با دقت بیشتری نگاه کنیم میبینیم از بهار عربی گرفته تا اعتراضات وال استریت و میدان خورشید و التحریر و غیره همه و همه ادامه شعارها و جانفشانیهای مردم در خیابانهای تهران، اصفهان و اهواز و غیره در ایران است. گویی کار و رسالتی تمام نشده را میرود که جهانیان به اتمام برسانند. هنوز شعار مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر ضد ولایت فقیه و آزادی و برابری در خاطره ها طنین انداز است. و ۱۶ آذر امسال باید هر چه قویتر و منسجمتر با گامهای ما ۹۹ درصدیها و با اتحاد نیروی دانشجو، کارگر و پیر و جوان برگزار گردد. باید روز دانشجو را به همایشی گسترده و نیرومند برای سرنگونی جمهوری اسلامی بدل کنیم.

سرنگون باد رژیم اسلامی آخوندهای میلیاردر

زنده باد جنبش دانشجویی و پاینده باد مبارزه  ۹۹ درصدیها

وحشیگری از سوی حاکمیت همچنان ادامه دارد . رفتار و عملکرد وحشیانه در درجه اول خصلت این نظام جهل و خون وجنایت است . در هر زمینه ای که نگاه می کنیم شاهدیم که نقض حقوق انسانها در بالاترین سطح ممکن انجام می شود. سالهای اولیه از شیوه سرکوب برای استقرار جمهوری اسلامی استفاده کردند وهمه مخالفان سیاسی را به زیر ضرب گرفته اند. در این سی و چند سال  گذشته از نظام  اسلامی حاکم همه نوع قساوت دیده شده است. کسانی که در بازداشتهای موقت به سر می برند و مشخص نیست که اصلا به چه جرمی و با چه هدفی دستگیر شده اند و زیر انواع شکنجه های روحی و جسمی و گذشته از آن ماهها در زندانها بلاتکلیف هستند. فشار بر مردم در تمام عرصه ها دیده می شود و حکومت با ایجاد کردن فضای خفقان در کشور می خواهد ثباتش را برای مدتی دیگر حفظ کند. از مردم معترض و روزنامه نگاران و عکاسان و فعالین دانشجویی گرفته تا فعالین کارگری و اقلیتهای ملی و مذهبی و فعالین سیاسی، همه و همه در این مدت هزینه های سنگینی را برای خواسته هایشان پرداخت کرده اند. نداشتن استقلال قاضیان و نبود سیستم مناسب برای قانونگذاری و اینکه هر کس برای خودش تصمیم می گیرد و هر نهادی برای خودش  یک ساز می زند و یکی تأیید و دیگری تکذیب می کند ، همه نشاندهنده این است که حکومت خود نمی داند بدنبال چه چیزی هست و در بلاتکلیفی به سر می برد .ضعف مدیریت و رهبری و به بن بست رسیدن چندین سال است مشهود به چشم می خورد . کارنامه ای که حکومت ایران در زمینه حقوق بشر از خود بجای گذاشته کارنامه ای سیاه و رد شده ای است که مسئولانش باید پاسخگوی این نوع اعمال و رفتار با مردمانش باشد و در مدت  دو سال اخیر وضعیت بدون شک رو به وخامت رفته است و حکومت جمهوری اسلامی برای نگاه داشتن خود در رأس کار دست به اقدامات وحشیانه ای زده که از سوی هیچ کس حتی برای یک لحظه قابل قبول نیست. حکومت اسلامی در این مدت روزی نبوده که به هر دلیلی با نقض کردن حقوق مردمانش در صدر اخبار رسانه های دنیا نباشد. مطالبات مردم آنقدر زیاد و انباشته شده هست که رژیم اسلامی نمی داند پاسخ کدامین سوال را بدهد و سر پوش گذاشتن بر این مطالبات هزینه سنگینی را برای رژیم خو اهد داشت که برگشت ناپذیر است و این گره کوری است که نظام خود در وضعیت کشور بوجود آورده است. دروغ گفتن و تهمت زدن در جامعه  نهادینه شده و فاتحه عدل و عدالت خوانده شده است. ایران همواره با نوع حکومت موجودش خط بطلان بر تمام آزادیهای مردم می کشد و چون حکومتشان بر پایه زور و استبداد بنا شده است از درجه ارزش ساقط است. در این میان بسیار کسانی بودند و همچنان هم این رویه ادامه دارد که شرایط فرار برایشان مهیا شده و توانسته اند حداقل خود و گاها خانواده شان را از این شرایط وحشتناک نجات دهند و پناه به کشورهای دیگری آورند و خود را به عنوان پناهنده معرفی کردند  تا از هر نوع خطری مصون باشند که البته داستان پناهندگی و احذ حق اقامت در کشورهای غربی خود مقوله جداگانه ای است .اما همه ۷۰ میلیون مردم ایران شرایط فرار از این خفقان و بیداد و ستم را ندارند و فرار مردم نیز نمیتواند راه حل نهایی باشد. به نظر من بهترین، آسانترین و کم بهاترین راه، انقلاب مردم و سرنگونی حکومت اسلامی است. باید این حکومت جهل و جنایت را به زیر کشید و حاکمان و سردمداران ریز و درشت آن را به جرم جنایت علیه بشریت در دادگاههای مردمی به محاکمه کشاند.

مرگ بر جمهوری جنایت کار اسلامی

تحریم زمینه ساز محدودیت اقتصادی بیشتر مردم ایران

خبر بحث بر انگیز این چند روزه تحریم بانک مرکزی ایران است . بریتانیا دستور داده که تمام روابط مالی و اعتباری با بانک مرکزی جمهوری اسلامی قطع گردد و دولتش تمام ارتباطات خود را با موسسات مالی ایران متوقف کند.

همچنین فرانسه خواستار تحریم هایی در ابعاد گسترده برای ایران شده تا نفت ایران خریداری نشود در پس این تحریم ها بهای نفت در بازارهای جهانی افزایش یافته، جالب اینجاست که مسئول امور انرژی اتحادیه اروپا اعلام کرده با نخریدن نفت از ایران، اروپا دچار مشکل نخواهد شد وجایگزین های مناسبی برای این مسئله دارند مثل (سازمان کشورهای صادر کننده نفت، اوپک و …….) بدنبال این تحریم نظام جمهوری اسلامی از خود واکنش تندی نشان داده است.

احمدی نژاد کشورهای تحریم کننده را نوچه های ارباب بزرگ خوانده و بوضوح اعلام کرده که همچنان به فعالیتهای هسته ای ادامه خواهند داد، بدون در نظر گرفتن اینکه ایران را تا به کجا به انزوا کشانده  اند و منافع ملی مردم را به لرزه خواهند انداخت  و شرایط مردم هر روز از نظر اقتصادی و اجتماعی رو  به وخامت میرود و این زمینه  ساز محدویت اقتصادی بیشتر برای ایران و مردم ایران است.

این واقعیت وجود دارد که مردم  ایران علی الخصوص آن قشری که بیشترین فشارهای اقتصادی به آنها وارد میشود عکس العملهای غیر قابل پیش بینی از خود نشان خواهند داد، درست مانند انقلاب ۵۷، مردم به خیابانها خواهند آمد و انقلابی دیگر رخ خواهد داد.

از سوی دیگربا حمله اراذل و اوباش حکومتی به سفارت بریتانیا،  ایران هر چه بیشتر ضعف خود را در سیاست خارجی نشان داد.

حکومت اسلامی  نشان داد که از تثبیت حکومتش  تا به امروز هیچگونه تغییری از لحاظ فرهنگی و سیاست خارجی بدست نیاورده است. دقیقاً مانند حمله به سفارت امریکا به دست دانشجویان پیرو خط امام و تکرار آن بعد از سی و اندی سال در مورد سفارت بریتانیا.

جالب اینجاست که سخنگوی وزارت خارجه ایران گفته است، اتفاقی که در سفارت انگلیس در تهران رخ داده غیر قابل پیش بینی و به جهت عصبانیت تظاهر کنندگان بوده در صورتیکه فیلمها  وعکسهای واقعه کاملا چیز دیگری را نشان داده و رد پای حضوری سازمان یافته را نشان میدهد  به هر حال  نیروی انتظامی و بسیج بعد از انتخابات و مخالفتهای مردم در تهران و شهرهای مختلف بوضوح به سرکوب مردم به شکل بسیار وحشیانه پرداخته بودند در صورتیکه در برابر حمله به سفارت انگلیس نیروی انتظامی گوشه ای ایستاده و نظاره گر بود.

دولت جمهوری اسلامی با این نوع رفتار و سخنانش  با دست خودش مهر تأئید دیگری مبنی بر دروغگو و متجاوز بودن را به پیشانی زده است و بنظر شما صورتحساب این بی عقلی و بی ملا حظگی را به جز مردم ایران کس دیگری میپردازد ؟

کشورهای اروپایی در طول سالهای اخیر رشته های اقتصادی خود با ایران را به اصطلاح نازک  و یا قطع کرده اند و در حال حاضر بر علیه ایران هستند و در سطحی گسترده فراتر از تحریم های مصوب شورای امنیت هم عمل میکنند و با اتفاقات اخیر چشم انداز خوبی برای روابط بهتر یا حتی عادی پیش بینی نمیشود.

اصرار ایران برای کاهش روابط با کشورهای اصلی اروپایی به منزله خودکشی دیپلماتیک است و این مسئله تنها باعث انزوای بیشتر سیاسی در سطح جهانی شده که بازتابی از سیاست داخلی ایران است. این مسئله تنها کاهش نفوذ ایران در جهان را به دنبال دارد که البته میتوان با این حساب امیدوار بود که کار به جایی برسد که رژیم اسلامی همانند رژیم آپارتاید نژادی آفریقای جنوبی مورد انزوا و ترک صد در صد جهانی قرار گیرد و این مسئله منجر به نابودی این جنایتکاران شود.

اگر بنیان های اقتصادی – اجتماعی و سیاسی استبداد از ایران ریشه کن نشود، آزادی خیالی بیش نیست.

یک روز تجاوز می‌کنید، یک روز قتلهای زنجیره‌ای به پا می‌کنید

یک روز تجاوز می‌کنید، یک روز قتلهای زنجیره‌ای به پا می‌کنید یک روز همچو بوزینه از سفارت آمریکا و انگلستان بالا می‌روید یک روز “ندا “کشی‌ می‌کنید. ننگ و نفرین ابدی بر شما باد که از روز اول حکومتتان دستگیر کردید، شکنجه کردید، کشتید، غارت کردید سوزاندید ویران کردید و هنوز هم دست از این ماتمکده وطن بر نمیدارید.

هر بار که چهره‌های شما جماعت دهان گشاد با آن ریشهای بلند و پیراهنهای سپید چرک مرد شده را به تماشا مینشینم  با خود میگویم آیا سهم من از زیستن باید همیشه وحشت و هراس از عملکرد شما باشد؟ یک روز تجاوز می‌کنید، یک روز قتلهای زنجیره‌ای به پا می‌کنید یک روز همچو بوزینه از سفارت آمریکا  و انگلستان  بالا می‌روید یک روز “ندا “کشی‌ می‌کنید یک روز ……. و براستی روزی نیست که شما جماعت نادان باعث درد ملتی‌ نشوید و جهانی‌ نیازارید.

آقای بسیجی‌ دهان گشاد به واسطه اشغال سفارت آمریکا در اول انقلاب (البته نه توسط مردم انقلابی بلکه به دست نسل اول شما با نام دانشجو پیرو خط امام) همچنان داریم خفت و خاری میکشیم و تاوان میدهیم بس است! دنیای مدرن امروزی صحرای کربلا نیست که شور حسینی بگیرید و دست به عملی‌ زشت بزنید که در هیچ کجای دنیا مرسوم نیست! شما تنها قومی هستید که از ویرانی و بیچارگی وطنتان شاد میشوید و به خیال خود دارید با ابر قدرتها مبارزه می‌کنید.

مشتی انسانهای عقده‌ای (با پوزش از نام زیبای انسان) که اکثریت چهره‌ی کریه هم دارید هر چه به شما میگویند اجرا می‌کنید و باکی هم ندارید در جایی که قانون یعنی‌ حرف آیت الله  ها و عمل‌های شما، نباید هم بترسید!

می‌دانید به واسطه همان گروگانگیری ملت ایران چقدر تاوان داده است؟ هواپیماهایی که تابوت مرگ شده است را تماشا کرده‌اید؟ اثرات تحریمهایی که از همان روز نخست ارمغان دانشجویان خط امامی برای مردم بیچاره شد را دیده اید؟

 ۳۲ سال گذشته است و هنوز هم مردم ایران داغ ننگ آن گروگانگیری را با پاسپورت بی‌ اعتبار خرچنگ نشان اسلامی دارند  و دست آخر هم باید کشور قطر که سالگرد استقلالش با ایران ایر یکی‌ است آسمان ایران را اشغال کند چرا؟ چون مرگ بر آمریکا گفتید و نسل ما را به خاک سیاه نشاندید.

 دلم برای نسل خودم میسوزد نسلی که به واسطه حاکمیت سیاه شما جانوران اسلامی از همان آغاز تولد بی‌ اعتبار گشت، دلم برای مادرانی میسوزد که از این پس برای دیدن فرزندانشان باید راهی‌ دوبی‌ و ترکیه شوند چرا که سفارت انگلستان هم در ایران تعطیل میشود! میترسم آخر آن بمب اتم  را هم بر سر خودمان بریزید و رهایمان کنید از این ذره ذره مردن، دلم برای نسل بعد از  شکست انقلاب ۵۷ میسوزد.

دلیل زیرزمینی بودن موسیقی رپ در ایران

در چند سال اخیر همگی شاهد پیشرفت موسیقی رپ رپ فارسی در ایران و جای گرفتن آن در دل جوانان ایرانی بوده ایم.این سبک موسیقی همیشه معروف به یک سبک اعتراضی بوده و مهمترین علّت جای گرفتن آن در دل جوانان کشور حقیقتی بوده که این سبک از آن همیشه دم می زند.

موسیقی رپ خود شامل چند نوع سبک می باشد که از این چند نوع می توان سبکهای اجتماعی و سیاسی را به عنوان اعتراضی ترین سبکهای رپ به شمار آورد.این دو سبک همیشه اعتراضات خود را نسبت به جامعه، حکومت و سیاست یک کشور نشان داده است.

علّت زیرزمینی بودن این سبک موسیقی و همچنین دیگر سبکهای اعتراضی مثل سبک راک در کشورمان ایران این بوده است که این سبکها همیشه اعتراض خود را نسبت به دولت بیان کرده و باعث خوردن ضربه های کوچکی به رژیم کثیف جمهوری اسلامی بوده است. ولیکن با اتحاد همهٔ خوانندگان، بخصوص خوانندگان سبک رپ و راک و همچنین اتّحاد آنان با مردم عزیزمان می توان این ضربه های کوچک را به ضربه های بزرگتر و قویتری تبدیل کرد.

در رسانه های خیانتکار صدا و سیمای جمهوری اسلامی بارها و بارها شنیده ایم که از افراد و خوانندگانی که در سبکهای رپ و راک فعالیت داشته اند همیشه به عنوان انسانهای شیطان صفت یاد شده و دلیل اصلی آن همان ضربه ها و اعتراضات است. شاید این دولت پول پرست ظاهراً و از دید خود توانسته این افراد و خواننگان را سرکوب کند ولی هیچ گاه این افراد از قلم خود برای نوشتن اراجیف و یا دروغ استفاده نکرده اند.

تمام این حرفها و صحبت هایی که در این مقاله زده شد، فقط نشان دهنده علّت اصلی زیرزمینی بودن موسیقی رپ و موسیقی راک است که آن هم دارا بودن آزادی بیان در این دو سبک بخصوص رپ فارسی می باشد و این آزادی بیان همیشه باعث زمین خوردن رژیم آدمخوار جمهوری اسلامی بوده است.

به امید روزی که تمام خوانندگان زیرزمینی بتوانند با موفقیت و آزادی بر روی زمین به فعالیتهای خود بپردازند.

سعید کریمی (دی.اچ.ال)