در کشور ما که دزد را واهمه نيست
جز گرگ و شبان براي مشتي رمه نيست

آنجا که مضار* است براي همه است
و آنجا که منافع است مال همه نيست

(فرخي يزدي)

*مضار = گزند و نقضان

مذهب پديده اي است که بنيان مشقت و سختي براي بشر است. مايه اختناق و بي حرمتي است. اصل تحقير انسانهاست. همانطور که مثلا اعتياد به مواد مخدر را فقط امر شخصي آدمها نمي دانيم و ميخواهيم سعي کنيم که اعتياد کلا از بين برود  و حتي اگر آدمها اجازه نداشته باشند که مواد مخدر مصرف کنند اين کار کافي نيست چون اين عادت بايد ترک شود، راجع به مذهب نيز من همينطور مينديشم. مذهب پديده اي است که هرچند شخص آزاد است هر نوع باوري داشته باشد اما باور داشتن به اين مجموعه فکري و سياسي و مدني که اسمش مذهب بطور عموم  و خصوصا مذهب اسلام است باعث بدبختي مردم ايران شده است. برکناري مذهب نبايد خصوصي باشد بلکه بايد جامعه تلاش کند که اسلام از بين برود بايد کاري کنيم که اسلام و مذهب توسط خود مردم بربيافتد که مردم به بند کشيده ايران اسير آن نباشند مردم ديگر تحت تاثيرش نباشند و به خاطرش سرکوب نشوند، اعدام نشوند و مترد ديني شناخته نشوند و در خرافه دست و پا نزنند.

مذهب در ايران مانند طوفاني است که زندگي مردم را خراب مي کند. حکومت حاکمان مذهبي جمهوري آدمخوار ايران که دم از مذهب ميزنند شامل شکنجه، ارعاب و تهديد است و زير پاي گذاري حقوق کودکان، زنان و ناعدالتي؛ و اين مذهب و اسلام راستين است. اگر کسی در ايران بخواهد از حقوق کودک دفاع کند بخشي از فعاليتهاي مذهبي بايد تعطيل شود به خاطر اينکه مذهب با آزادي کودکان منافات دارد براي اينکه کودکان بايد از تهديد و شکنجه و کار اجباري و غيره مصون باشند. حقوق زن را اگر درست پاسداري کنيم مذهب اين اجازه را نميدهد چون  اگر قرار باشد زن و مرد حقوقشان در جامعه برابر باشد، تمام قوانين خانواده، ازدواج و طلاق، و ارث و ميراثي که اسلام براي مثال آورده غيرعملي ميشود و بايد کنار گذاشته شود هرجا هم که کسي بخواهد مطرحش کند در مقابل قوانين کشور قرار ميگيرد و يا حبس ابد و شايد هم محاربه با اسلام!

مذهب مانع دفاع از حقوق مدني انسانهاست و حال اگر نفراتي هم باشند در اين کشور ۷۵ميليوني که معتقدند روزي چند رکعت نماز بخوانند و يا  اينکه روز قيامت هم وجود دارد پس نبايد فکر کرد اين عقيده فردي بايد عمومي شود و کل جامعه را فراگيرد به نظر خيلي از موافقين و مخالفين مذهب فقط با آگاه کردن ميتوان مذهب را از بين برد با خشونت و جبهه گيري هرگز، جامعه اي که من دوست دارم که درآن زندگي کنم جامعه اي است که اسلام در آن جائي ندارد. اسلام بايد برچيده شود کارنامه اسلام و کلا همه مذاهب خيلي روشن و واضح است. اديان ديگر نيز به همت مبارزات انسانهاي آزاديخواه و سکولار در جوامع غربي تا حد زيادي عقب زده شده اند وگرنه هيچ فرقي با اسلام ندارند. پس بايد براي اسلام و مذهب زدايي ابتدا از قوانين اجتماعي شروع کرد و دست مذهب و اسلام را از حکومت و آموزش و پرورش قطع کرد. بايد در ايران جامعه اي کاملا سکولار  ايجاد کرد که هر عقيده اي حتي بي ديني و بي خدايي در آن آزاد باشد و اين امر با سرنگوني جمهوري اسلامي امکان پذير است.

مرگ برجمهوري اسلامي

زنده باد آزادي و حکومت انساني

گورستان خاوران و دهها گورستان بي نام و نشان ديگر، محل دفن هزاران زن ومردي است که در دهه ۶۰ در زندان هاي جمهوري اسلامي قتل عام شدند. جرم آنها ابراز تفکرات سياسي شان بود و از آنجايي که حاکمان تازه به قدرت رسيده حکومت فاشيستي در ايران تحمل به جز خود را نداشتند ميبايست هرکس را از هر گروه و دسته سياسي و فکري از سر راه برمي داشتند، زيرا که آنان خواستار يک حکومت دمکراتيک که برخواسته از بطن مردم با افکار سياسي گوناگون باشد نبودند و اين چنين زندانهاي   جمهوري اسلامي از معترضين پرشد.

قدرت طلبان و جاه طلبان رژيم اسلامي از ترس از دست دادن حکومت باد آورده شان و براي تثبيت خود از همان ابتدا دست به جنايات وحشيانه اي زدند، فرزندان وطن را بي گناه به دارها آويختند، پدران و مادران و خانواده ها را به عزاي عزيزان بي گناهشان نشاندند و کودکان بسياري را يتيم کردند. چه دنياي پست و زبوني دارند اين سنگدلان !

کشتارهاي دسته جمعي دهه سياه ۶۰ در تاريخ معاصر ايران برگ ننگيني است که خونخواران فرصت طلب رژيم ضد بشري در ايران ورق زده اند و اين است ماهيت رژيم اسلامي در ايران که سالهاست با توسل به شکنجه، اعدام، تجاوز، سنگسار و ايجاد رعب و وحشت، سعي در ماندن دارد.

جنايات وحشيانه دهه سياه ۶۰، پايان کشتارهاي بي رحمانه سيستم ضد بشري جمهوري اسلامي نبود. در طي اين سي سال حکومت آخوندي، صدها ايراني در شکنجه گاههاي مخوف جمهوري اسلامي جان باختند. آنان مي کشند تا بمانند، و اينک وقت آن است که به آن سلسله اعدامهاي دسته جمعي سالهاي نخستين دهه خونين ۶۰ و کشتار زندانيان سياسي تابستان ۶۷ رسيدگي شود و عاملين آن در يک دادگاه به محاکمه مردمي کشيده شود. بايد به دستگاه ارعاب اعدام دولتي رژيم پايان داد.

خروج اجباريه مردان و زنان ، يا  گريختن از ايران براي پناه گرفتن در کشوري ديگر نشانه نا امني در اين ايران است . آمارهاي منتشر شده از کشورهاي مختلف در مورد افزايش پناهجويان، وضعيت بحراني و غير قابل تحمل  در ايران را نشان مي دهد . فشارهاي رواني ناشي از ترک کشور مزيد بر علت است بر مجموع فشارهايي که در اين دوران ( پناهجويي )  بايد تحمل کرد.

در هر زمينه که گذري کوتاه داشته باشيم، متوجه مي شويم مشکلات مردم فراتر از حدي است که بتوان در مورد آن بحث و گفتگو کرد. نقض حقوق بشر در ايران و حکومتي که با دروغ پردازي و فريبکاري  در جوامع بين الملل مدعي حقوق بشر است  يك بحران جدي است كه نبايد مورد كم توجهي از سوي کشورهاي پناهنده پذير قرار بگيرد. مردان و زناني که در پي سرکوب و پيگردهاي شديد پس از انتخابات هزار و سيصد و هشتاد و هشت مجبور به ترک ايران شده اند اندک نيستند و نمي توان براحتي از کنار آن گذشت. بحران در ايران به آنجا رسيده که مردم براي گريز از کشور، سالها ثمره تلاش خود را به دست فراموشي مي سپارند و از مال و زندگي و عزيزان خود در جهت در امان بودن جان، مي گذرند. گريختن از کشوري که در حکومتش بي قانوني، قانون است و سرکوب و وحشيگري سر لوحه رفتار با مردم و ناعدالتي  که حرف اول را در دستگاههاي قضايي کشور ميزند، ابعاد وسيعتري به خود گرفته است. 

فشار و استرسي که بر پيکره مردم وارد مي شود، لحظه اي شده است و نگرانيها را دو چندان و ذهن ها را مشغول اين مسائل کرده است. گذشته از اين که هر کسي نگران نزديکترين افراد خانواده اش در داخل کشور است نگراني وضعيت هموطنانش بر او افزوده است و اين مشکلات و معضلات به شکل کلان خود تبديل شده است. مسائل و شرايط موجود در کشور با نظام ديکتاتوري، جهنم واقعي براي مردم داخل رقم زده اند. رژيم حاکم با نام دين و مذهب، کشور را به هزار و چهارصد سال قبل بازگردانده و با استفاده از  تفکرات و شيوه هاي آن دوره بر زندگي مردم سايه افکنده اند و در قوانين و صدور احکام، اعمال اعدام و سنگسار و غيره را در دستور کار قرار داده اند و کشور را روز به روز به عقب تر مي برند.

محافل جهانى همچنان روند دموكراسى خواهى در ايران را پى گيرى مى كنند. توجه مردم و بازتاب اين فعاليت ها در رسانه هاى كشورها مى تواند نقض حقوق بشر در ايران را از فراموش شدن در ذهن مردم جهان باز دارد. مجموعه كارهايى كه در خارج از کشور انجام مى شود، از جمله کمپينهاي مختلف مثبت است و تاثيرى كه گروه هاى خارج از ايران دارند، موفقيت آميز بوده و تاثير قابل توجهى در روشن ساختن افکار عمومي نشان داده است. به اميد رسيدن به آزادي و دموكراسي ”  كه خواست همه ملت ايران است. به اميد آن روز . 

چندي است که موج جديدي از اختلاسها يکي پس از ديگري کشف و سرمايه هاي کشور به تاراج برده مي شود. هر روز خبري پخش مي شود و حکايت از اختلاس در شهرهاي بزرگ و کوچک ايران مي کند. اسلاميوني که از “حکومت مستضعفان و پا برهنه ها” داد سخن مي دادند آناني که مي گفتند زندگي دنيوي “فاني” و گذراست و بايد به فکر “آخرت وجهان عقبي” باشند، دست از مال اندوزي برنمي دارند.

چندي پيش رسانه هاي اينترنتي، خبري را درج کردند در مورد اختلاس کلان آقايي به نام زنوزي در تبريز، يکي از نزديکان احمدي نژاد و نوشتند که اختلاس ۳ هزار ميلياردي رقم ناچيزي در برابر اين اختلاس است. جزئيات اين اختلاس هنوز مطرح نشده و مسکوت است. بسياري از جوانان به خاطر ۵ ميليون يا ۱۰ ميليون سرقت دستانشان قطع مي شود و سلامتشان را براي تمام عمر از دست مي دهند و در بين اقوام و خويشان و آشنايان انگشت نما و بي آبرو مي گردند در حالي که دزدان هزار ميلياردي در پناه قانون و در امنيت کامل به سر مي برند انگار که هيچ اتفاقي رخ نداده است. گويي که سرقت، قتل و در کل جرم فقط براي مردم معمولي جرم است و بايد مجازات شوند آن هم به گونه اي وحشتناک و قرون وسطايي. اما براي هيئت حاکمه و قانونگذاران فعلي هيچ  يک از اينها جرم محسوب نمي شود.

قتلهاي زنجيره اي و هزاران اعدام مخفيانه، قتل زهرا کاظمي، ندا، اشکان، سهرابها اينها هيچ قاتلي نداشت و جرم نبود و اختلاسهاي کلان امروزي هم جرم محسوب نمي شود و شخص اول مملکت با افتخار و سر بلندي ميگويد رسانه ها اين قدر اين موضوع را کش ندهند! اين اختلاسها معلول يک اتفاق بزرگتر در چندين سال گذشته است. وقتي ارگانهاي دولتي و اجرايي از افراد متخصص و متعهد تهي مي شود و شرط استخدام و ارتقاء در ادارات و سازمانها مکتبي بودن مي شود. وقتي رسانه ها قدرت نقد و انتقاد را از دست مي دهند و به دليل درج مسائل روز جامعه بسياري از  روز نامه نگاران دستگير مي شوند. وقتي منتقدان آزاده اجازه نقد دلسوزانه پيدا نمي کنند و به جرم محارب به جوخه هاي اعدام سپرده مي شوند. وقتي مجلس حتي با مهره هاي فرمايشي و دست چين شده نتواند کار کرد خود در دفاع از مردم را داشته باشد و وقتي که ولايت فقيه به منزله قدرت مطلق و تام الاختيار در جامعه تجلي پيدا مي کند انتظار چنين رويدادهايي بسيار واضح و طبيعي است چنانچه سايت ديگربان مي نويسد.
سايت ديگربان مصطفي پور محمدي، رئيس سازمان بازرسي کل کشور مي گويد ” اگر جامعه دنبال مصلحت دنيوي باشد صلاح آن در اختيار امام است و در جمهوري اسلامي “ولايت” تنظيم کننده قدرت، ثروت، و سياست است”.

و تنها راه حل مردم ايران نه سخنان سايت ديگربان است و نه تنظيم قدرت و ثروت و سياست به دست ولايت فقيه، راه حل مردم ايران سرنگوني نظام اسلامي و برقراري يک حکومت انساني و مرفه است که فقط با انقلاب مردم امکان پذير است.

در کشوري بنام ايران زندگي مي کردم . کشوري که نام آن با تاريخ اجين است. ولي صد افسوس که در اين دوران مردم اين ديار مجبور به ترک وطن مي شوند و پناه به بالين کشورهاي ديگر مي برند. در حالي تن به اين هجرت مي دهند که اکثر مردم ايران با عمده مشکلات مهاجرت آشنا هستند و مي دانند در خارج از ايران براي آنها فرش قرمز پهن نکرده اند. ولي چرا با آگاهي به اين مسئله و با تمامي علايق و وابستگيهايي که در سرزمين مادري خود دارند باز اقدام به مهاجرت مي کنند.

پاسخ اين سئوال را بايد در دو دليل اساسي ديد. علت اول و اصلي آن نظام حکومتي حاکم  بر ايران است و علت دوم که ناشي از موجوديت علت اول است، جو حاکم بر جامعه از لحاظ فرهنگي و سياسي و اقتصادي است.

حکومت ايران از زمان مصادره انقلاب سال ۱۳۵۷ مردم، بنفع خود تلاش کرده است بجاي اينکه ايران را بعنوان يک کشور که فرهنگ و تاريخ خود را دارد، اداره کند، بصورت يک کشور اسلامي، آنهم از نوع افراطي ترين آن اداره مي کند و ايران را در کنار و همسطح کشورهاي عربي مسلمان معرفي کرد. ولي با توجه به فر هنگ کهن اين ديار و وجود مردم مترقي آن، مردم ايران از همان ابتدا (بجز فريبي که در فروردين سال ۱۳۵۸ خوردند) با مقاومتهاي آشکار و پنهان در داخل و خارج از کشور مخالفت خود را با اين سبک و سياق اعلام کردند.

حکومت خونريز  جمهوري اسلامي  از همان ابتدا با سياست حذف مخالفين شروع به سرکوب آنها  کرد که کشتار سال ۱۳۶۷ نمونه بارز اين جنايتها بود ولي بعد از سرکوب وحشيانه مخالفين، آنها شروع به از بين بردن فرهنگ چند هزار ساله ايران کرده و با تمام مصاديق ايران شروع به مبارزه کرد و در اين مبارزه عاديترين حقوق مردم از قبيل آزادي بيان، آزاديهاي اجتماعي، آزادي فعاليت احزاب سياسي را از آنها سلب کرد.

ايران به جامعه ايي تبديل شده که درآن زندگي کردن، يعني شکنجه، مگر اينکه عضو رانتهاي حکومتي باشيد. مردم ايران از صبح که شروع به فعاليتهاي روزانه خود مي کنند فضائي پر از استرس و بي احترامي را در تمامي قسمتهاي جامعه تجربه مي کنند. در چنين فضاي آلوده که به آن بايد فشارهاي بسيار سنگين اقتصادي را هم اضافه کنيم بصورت طبيعي رفتارهاي مردم جامعه هم، تحت تاثير آن  غير طبيعي و پر از خشونت و استرس مي شود. مردمي که در زمانهاي نه بسيار دور در  کوچکترين مشکلات همديگر را ياري مي کردند به مردمي تبديل شده اند که با بروز  حادثه براي ديگري نه تنها به آن کمک نمي کنند بلکه به دنبال آن هستند که از حادثه اتفاق افتاده بنفع خود استفاده کنند. وقتي تاريخ اعدام فردي از افراد جامعه را اعلام مي کنند از شب قبل مردم براي تماشاي صحنه اعدام در خيابان منتظر مي مانند، وقتي جلوي چشم آنها دو نفر از افراد جامعه باهم نزاع مي کنند، مردم بجاي آنکه قائله را بخوابانند، شروع به فيلم برداري از صحنه مردن فرد مضروب مي کنند. آيا اينان همان مردم ايران هستندکه ..!؟

جمهوري اسلامي فقط با آزاديهاي انسان نمي جنگد بلکه هويت مردم ايران را هدف گرفته است و تلاش بر نابودي آن مي کند. از حکومت ايران در محافل براي نقض حقوق بشر انتقاد مي شود ولي دريغا که در ايران به اصل  وجود بشريت و انسان ارزشي قائل نيستند! حال کدام حقوق بشر ؟

وقتي فضاي موجود در ايران را بررسي مي کنيم  متوجه نا امني اجتماعي براي کل مردم مي شويم و علت مهاجرت را در همين موضوع بايد ديد و بررسي کرد. نا امني که ناشي از حکومت جابرانه جمهوري اسلامي است و براي مردم جز فقر و جنايت چيز ديگري ندارد. جامعه ايران تبديل به جامعه اي شده که از قانون جنگل تبعيت مي کند( بخور تا خورده نشوي ). ولي باتوجه به فرهنگ مترقي مردم ايران، ميتوان با اطمينان گفت که اين مردم دوباره به کمال انساني خود مي رسند. به اميد روزي هستيم که با عزم عمومي مردم و مبارزين بتوان اين بستر را تبديل به جامعه اي امن براي مردم کرد. و ايراني را در کشور خود فارق از جنسيت، مليت و زبان فقط بعنوان يک انسان ديد.