گورستان خاوران و دهها گورستان بي نام و نشان ديگر، محل دفن هزاران زن ومردي است که در دهه ۶۰ در زندان هاي جمهوري اسلامي قتل عام شدند. جرم آنها ابراز تفکرات سياسي شان بود و از آنجايي که حاکمان تازه به قدرت رسيده حکومت فاشيستي در ايران تحمل به جز خود را نداشتند ميبايست هرکس را از هر گروه و دسته سياسي و فکري از سر راه برمي داشتند، زيرا که آنان خواستار يک حکومت دمکراتيک که برخواسته از بطن مردم با افکار سياسي گوناگون باشد نبودند و اين چنين زندانهاي جمهوري اسلامي از معترضين پرشد.
قدرت طلبان و جاه طلبان رژيم اسلامي از ترس از دست دادن حکومت باد آورده شان و براي تثبيت خود از همان ابتدا دست به جنايات وحشيانه اي زدند، فرزندان وطن را بي گناه به دارها آويختند، پدران و مادران و خانواده ها را به عزاي عزيزان بي گناهشان نشاندند و کودکان بسياري را يتيم کردند. چه دنياي پست و زبوني دارند اين سنگدلان !
کشتارهاي دسته جمعي دهه سياه ۶۰ در تاريخ معاصر ايران برگ ننگيني است که خونخواران فرصت طلب رژيم ضد بشري در ايران ورق زده اند و اين است ماهيت رژيم اسلامي در ايران که سالهاست با توسل به شکنجه، اعدام، تجاوز، سنگسار و ايجاد رعب و وحشت، سعي در ماندن دارد.
جنايات وحشيانه دهه سياه ۶۰، پايان کشتارهاي بي رحمانه سيستم ضد بشري جمهوري اسلامي نبود. در طي اين سي سال حکومت آخوندي، صدها ايراني در شکنجه گاههاي مخوف جمهوري اسلامي جان باختند. آنان مي کشند تا بمانند، و اينک وقت آن است که به آن سلسله اعدامهاي دسته جمعي سالهاي نخستين دهه خونين ۶۰ و کشتار زندانيان سياسي تابستان ۶۷ رسيدگي شود و عاملين آن در يک دادگاه به محاکمه مردمي کشيده شود. بايد به دستگاه ارعاب اعدام دولتي رژيم پايان داد.