۶۶ پناهجوی افغان و ایرانی که به طور قاچاق رهسپار استرالیا بودند، در اندونزی دستگیر شدند.
به گفته مقامات اندونزی، قاچاقچیان، پس از آن که قایق حامل این افراد در یکی از جزایر اندونزی به گل نشست، گریختند و پناهجویان در حالی که سرگردان بودند توسط پلیس بازداشت شدند.
به گفته یک مسئول اداره مهاجرت اندونزی، ۳۴ نفر از این افراد ایرانی و ۳۲ نفر افغان هستند و در میان آنان چهار زن و پنج بچه وجود دارد.
جزایر اندونزی یکی از نقاط ترانزیت پناهجویانی است که قصد دارند بطور قاچاق خود را به استرالیا برسانند.

روز ۲۰ ژوئن از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی پناهندگان اعلام شده است تا توجه افکار عمومی را در سراسر جهان به وضعیت اظطراری آنها جلب کند. شعار انتخاب شده برای سال ۲۰۱۰ “در خانه” اعلام شده است. بخش مددکاری اجتماعی انجمن یاری های پزشکی بوخوم- آلمان۱ به همین مناسبت نگاه ها را به وضعیت اظطراری پناهجویان در آلمان جلب میکند، با توجه خاص به وضعیت غیر انسانی پناهجویان و ناراحتی های روحی- اجتماعی ای که این پناهجویان به همین دلیل از آن رنج می برند، وضعیتی که نتیجه سیاست پناهدگی دولت آلمان می باشد.

در سال ۲۰۰۹ مجموعا ۲۳۸ نفر از سی کشور مختلف جهت مشاوره با این مرکز در ارتباط بودند. از این بین، ۹۹ نفر اقامت دولدونگ۲ داشتند، که تقریبا یک سوم از افراد یا حدود ۴۰% از مجموع مراجعین را تشکیل میدهند.

یک نمونه مشخص مربوط به دختر ۱۸ ساله ای می باشد که در آلمان به دنیا آمده، اینجا بزرگ شده اما دارای برگه دولدونگ می باشد. از انجا که با برگه دولدونگ امکان ورود به بازار کار یا برخوردای از امکانات آموزش کاری بسیار محدود می باشد،  این مشکل اقامتی باعث نداشتن چشم انداز به آینده برای او شده و برایش ناراحتی های روحی- اجتماعی را موجب می شود.

برخی دیگر از مراجعین ما جوانانی هستند که در زمان ورود به همراه والدین خود به  آلمان نا بالغ و زیر ۱۸ سال بوده اند اما اکنون که بالغ شده اند همچنان وضعیت اقامتی محکمی ندارند. آنها پناهجویان نسل دومی ای را تشکیل میدهند که باید با سیاست پناهندگی ای که دولت آلمان برای آنها  رقم زده زندگی را بگذارنند. علاوه بر این یک بخش بزرگ دیگر از مراجعین ما را پناهجویانی تشکیل میدهند که بیش از شش سال است که در آلمان زندگی می کنند و کماکان هیچ اقامت محکمی ندارند.

به این ترتیب و بویژه اگر به موضوع هایم(کمپ) های پناهجویان با دقت بیشتری نگاه شود، باید گفت اصلا نمی توان در آلمان در مورد پناهجویان “از خانه” صحبت کرد. وضعیت نابهنجاز بهداشتی این اماکن و تنگی و محدودیت جا، در کنار این واقعیت که دراین اماکن پناهجویانی از کشورهای گوناگون با فرهنگ های متفاوت ناچارند که اغلب برای سالهای زیاد با هم زندگی کنند، ناراحتی های متعدد روحی- اجتماعی ای را موجب می شود که فشار آن بویژه متوجه کودکان است.

اگر در کنار این شرایط زیستی نامناسب، وضعیت نامشخص اقامتی پناهجویان اضافه شود، بی آیندگی و نداشتن چشم انداز نسبت به آینده در آنها هر بیشتر تقویت می شود. به دلیل طولانی شدن این شرایط، ناراحتی های روان-تنی و ناراحتی های روحی- روانی تقویت شده و این دور باطل همچنان ادامه پیدا کرده و از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود.

از این رو انجمن یاری های پزشکی برای پناهجویان بوخوم خواهان آن است تا به عنوان بخشی از یک سیاست پناهندگی مبتنی بر ارزش های انسانی، هایم های متمرکز پناهندگی تعطیل و بجای آن پناهجویان در خانه های شخصی اسکان داده شوند. همچنین ما خواهان اعطای حق اقامت به همه پناهجویانی می باشیم که که با “دولدونگ” زندگی کرده یا به دلیل ترس اخراج از آلمان برای تمدید دولدونگ خود، به ادارات مربوطه مراجعه نکرده و اجبارا به زندگی در شرایط اقامت غیر قانونی (سیاه) کشانده شده اند.

ترجمه: حنیف حیدرنژاد

 

با کمال تاسف باید به اطلاع برسانیم که  اعتصاب غذای  فرشاد بذرافکن یکی از جدا شده های از سازمان مجاهدین خلق ایران که در ۵ می ۲۰۰۶ در کمپ تیف از طریق  یو ان اچ سی آر  ژنو به عنوان پناهنده شناخته شده  به روز هفدهم  خود رسید.

موضوع اعتصاب غذا به جواب منفی بر میگردد که مقامات بی اف ام ( اداره مهاجرت کشور سوئیس ) بدون در نظر گرفتن حقایق  مربوط به ایران,  یعنی  سرکوب و کشتار مردم  توسط رژیم ایران بر میگردد بیش از هر چیز سیاسی بودن این جواب مشخص میباشد. در اثر فشارهای روحی و روانی این عمل مقامات (بی اف ام ) و وضعیت بد معیشتی متقاضی پناهندگی در کشور سوئیس به مدت نزدیک به دو سال و برخورد تحقیر آمیز پلیس در داخل کمپ با فرشاد و متعاقبا بازداشت فرشاد به مدت  چند ساعت و خاتمه این بازداشت بدلیل تشنج ناشی از فشار روحی و انتقال فرشاد به بیمارستان از اداره پلیس و بستری شدن وی، فرشاد را بر آن داشته که دست به عمل  اعتراض آمیز زده و با به خطر انداختن سلامتی و جان خود یعنی اعتصاب غذا که هم اکنون به روز۱۷ خود رسیده است به   مقامات( بی اف ام) اعتراض نماید. در این جا باید خاطر نشان کرد روند کار این اداره در کشور سوئیس خیلی کند میباشد و در خیلی موارد باعث بروز بیماریهای روحی و روانی برای متقاضیان پناهندگی میشود.

از این طریق خواهان آن هستیم که توجه تمامی ارگانهای حقوق بشری را به این موضوع انسانی جلب نمائیم و از آنها در خواست کمک نمائیم .

 

 بازل – سوئیس

۱۶ ژوئن ۲۰۱۰

انتگراسیون در سیستم آموزشی

 

پژوهشگران امور انتگراسیون، پیش‌بینی می‌کنند که هر سال بر شمار آلمانی‌های مهاجرتبار جوان در آلمان افزوده می‌شود. آنان می‌گویند، برای این که این نسل “از دست نرود”، باید در زمینۀ آموزش سرمایه‌گذاری‌های کلان صورت بگیرد. از هر پنج شهروند آلمانی، یک َتن تباری غیرآلمانی دارد. بر اساس گزارش” ادارۀ مرکزی آمار” آلمان، حدود ۷ / ۱۸  درصد جمعیت این کشور در سال ۲۰۰۷ را خارجی‌تبارها تشکیل می‌دادند. این نسبت در سال ۲۰۰۵، ۳ / ۱۸ درصد بوده است. در این آمارگیری، خارجی‌ها و آلمانی‌هایی که در اروپای شرقی یا شوروی سابق زندگی می‌کردند و پس از سال ۱۹۵۰ در آلمان اقامت گزیده‌اند، منظور شده‌اند.

 

این افراد در سال ۲۰۰۸، ۱۵ / ۶ میلیون تَن از جمعیتِ ۱ / ۸۲ میلیونی این کشور را تشکیل می‌دادند. بیشتر این مهاجران، تابعیت ترکیه یا کشورهای عضو اتحاد جماهیر شوروی سابق را دارا بودند. همزمان با این روند، جمعیت آلمانی تبار این کشوربه دلیل نرخ بالای مرگ و میر(حدود ۲۷۷ هزار نفر در سال) به ۶۶ / ۶ میلیون تَن کاهش یافته است.

 

مهاجرتبارها جوانتر از آلمانی‌ها

پژوهشگران و کارشناسان امور انتگراسیون، پیش‌بینی می‌کنند که این روند در سالهای آتی ادامه بیابد. از جمله کلاوس باده، دبیر اول شورای کارشناسی “بنیاد آلمانی انتگراسیون و مهاجرت” در این رابطه می‌گوید: نسل کنونی مهاجرتبار، جوان است و از اینرو میزان نرخ زاد و ولد آن هم بیش از نسل آلمانی‌هاست. کلاوس باده، همچنین معتقد است که سرمایه‌گذاری در زمینه‌ آموزش برای این نسل، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.  زیرا آمار نشان می‌دهد که جمعیت غیرآلمانی‌تبار آلمان، به‌طور کلی فاقد مدرک تحصیلی  است یا از سطح نازل آموزشی برخوردارست. شمار بیکاران در این قشر نیز، بیشتر از آلمانی‌نسبهاست.

 

این کارشناس امور انتگراسیون می‌گوید که عدم امکان تساوی اجتماعی، ثبات و آرامش جامعه را تهدید می‌کند و در دراز مدت امر دموکراسی در یک جامعه مهاجرپذیر را به خطر می‌اندازد. گرت هوف، کارشناس امور تربیتی دانشگاه آزاد برلین، نیز معتقد است که مهاجرتبارها باید بتوانند خود را با جامعه تطبیق بدهند و این تنها هنگامی امکان دارد که ما امکانات آموزشی در اختیار این نسل بگذاریم، نه زمانی که آنان را از جامعه جدا کنیم.

 

آمار تکان‌دهنده

بر اساس آمار رسمی، ۱۴ درصد از مهاجران، به‌طورکلی فاقد مدرک تحصیلی هستند. این رقم نزد آلمانی‌نسب‌ها، تنها دو درصد است. علاوه بر این، حدود ۴۴ درصد آلمانیهای مهاجرتبار، حرفه‌ای نیاموخته‌اند، در حالی که تنها یک پنجم آلمانی‌نسبها از دیدن آموزش‌های حرفه‌ای محروم مانده‌اند. آمار بیکاران نیز چنین روندی را تأئید می‌کند: شمار مهاجرتبارهای بین ۲۵ تا ۶۵ سال ،که شغلی ندارند، تقریباً دو برابر آلمانی‌ها ست. این افراد معمولاً فرزندان نسلی موسوم به نسل “کارگران مهمان” هستند که پس از جنگ دوم جهانی برای بازسازی آلمان به این کشور آمدند.

 

کلاوس باده این امر را نتیجه عدم انعطاف سیستم آموزشی آلمان میداند که  نسلها این زیان و بی‌عدالتی اجتماعی را از بین نبرده است. او همچنین از سیستم ارزشگذاری آموزشی آلمان انتقاد می‌کند که سالها مدارک تحصیلی و تجربه‌های حرفه‌ای “خارجی‌ها” را به رسمیت نشناخته است. این قانون که حدود ۲۰۰ سال پیش وضع شده، اکنون در حال تغییر است.

 

امکانات بیشتر برای آموزش بهتر مهاجرتباران

یکی از مسائلی که شرایط اجتماعی مهاجرتباران را دشوار می‌سازد، عدم علاقه‌ی آنان به استفاده از امکانات آموزشی است. ماریا بومر (  Maria Böhmer)، مسئول امور انتگراسیون دولت آلمان و عضو حزب سوسیال مسیحی این کشور می‌گوید، فراهم آوردن زمینه‌های دسترسی به امکانات آموزشی و تشویق مهاجرتباران برای استفاده از آنها یکی از راهکارهای اساسی در امر انتگراسیون نسل جوان مهاجرنسب است. او از مسئولان آموزشی ایالتهای مختلف آلمان خواست که به مفاد توافق‌نامه‌  تصویب‌شده در نشست “برنامه‌ ملی انتگراسیون”  وفادار بمانند. این برنامه، یکی از دستاوردهای دوره‌ دوم “اجلاس انتگراسیون آلمان” است.

 

نمایندگان بیش از هشتاد سازمان و تشکل مربوط به امور مهاجران، در تنظیم این برنامه شرکت داشتند. هدف این برنامه، فراهم آوردن زمینه‌ها وتسهیل امر انتگراسیون گروه‌های مهاجر در جامعه‌ی آلمان اعلام شده است. ماریا بومر در رابطه با چگونگی اجرای این برنامه می‌گوید: همه‌ی ایالتهای آلمان در “برنامه‌ی ملی انتگراسیون” قول دادند که تا سال ۲۰۱۲ سطح آموزشی دانش‌آموزان مهاجرتبار را به سطح دانش دانش‌آموزان آلمانی‌نسب برسانند. آنها همچنین قول دادند، شمار کسانی که ترک تحصیل می‌کنند، تا یک دوم کاهش دهند. آمارها گویای آنند که ما از این هدف‌ها، فرسنگها فاصله داریم. بومر از مسئولان امر خواست، از مدارسی که شمار دانش‌آموزان مهاجرتبار آنها بیش از سایر مدارس است، به‌طور ویژه پشتیبانی کنند. به تأکید او “جوانان مهاجرتبار ما”، تحت هیچ شرایطی نباید به نسلی از دست‌رفته تبدیل شوند.

 

منبع: سایت رادیو دویچه وله