در باب مبارزات زنان در جوامع مذهبي-سنتي قلم بسيار رفته و تحليل هاي گوناگوني صورت گرفته، و اما تاريخ مداما در قالب هاي نو خود را تکرار مي کند و قلم ناگزير از نوشتن است. چندي است که شکل جديدي از مبارزه توسط  گروهي از زنان پيشرو توجه جهان را به خود متوجه کرده است. مبارزه اي که در نگاه نخست آغازگر آن ماجده اولياي مصري است و در ميان گروهي از زنان مبارز ايران حاميان و دنباله روان پر شماري يافته است.

 

 اين اعتراض چنان که از دعوي پيشگامانش بر مي آيد، اعتراضي ست بر جفايي که قرن هاست بر تن زنان در جوامع مذهبي و عموما مسلمان مي رود. قرن هاست که تن زن مسلمان در دنياي خارج از امن گاه خانه اسبابي ست شرم آور و ملزم به مستور ماندن در ردا و حجاب، لکه ي شرمي ست که مي بايست از ديده ها پنهان بماند چرا که اگر ديده شود همگان را با ندايي گناه آلود به خود مي خواند، و تنها آن گاه که در خلوتگاه همسر عيان شود به مرواريدي پسنديده بدل ميگردد. در واقع در جوامع مذهبي-سنتي نفس حضور زن در خارج از حريم حرم شوهر مي تواند قدر ترين ابزار شيطان براي گمراهي بشر باشد.

 

اگر چه اين باور توانست حضور زنان در اجتماع را نا پسند جلوه دهد و قرن ها آنها را در پستو ها و اندروني ها محصور نگاه دارد، تاريخ زنان بسياري را به خود ديده که در برابر اين نابربري ايستاده و کوشيده اند که آن را اصلاح و تعديل کنند، و در زمانه ي ما با گسترش روشنگري در جوامع-خاصه جوامع شهري- زنان بسياري پا را فرا تر نهاده و کوشيده اند اين زندان را به تمامي ويران کنند و خواهان بر اندازي احکام اسلامي در مورد زنان به تمامي شده اند.و اکنون بدعت گذاري ماجده اولياي مصري موج نويي از اعتراضات زنان نسبت به نابرابري جنسيتي را به پا کرده است. موجي که گروهي آن را کريه و بي شرمانه مي خوانند، گروهي ديگر به آن پيوسته و خود پرچم دار مبارزه شده اند، و دسته اي بار سنگين پيشينه ي مذهبي بر دوش به کناري ايستاده و در جدال مذهب با آزادي و برابري مرددند طرف کدام را بايد گرفت.

 

 اما فراموش نکنيم که جسارت دختر مصري گرچه بسيار تا ثير گذار و تحسين برانگيز است، ايران چنين شير زناني را بسيار پيش از اين ها به خود ديده است. آن هنگام که طاهره قر ة العين زن اديب و تحصيل کرده ي ايراني در اوج خرافه پرستي اسلامي عهد قاجار روبنده ي خود را به نشانه ي اعتراض به تبعيض جنسيتي در ميان عموم کنار زد، شدت تا ثير گذاري و خلاف عرف بودن عمل او اگر که بيشتر از نمونه هاي امروزي آن نباشد، کمتر نبوده است. درآن زمان که حتي مردان موسيقي پرداز لعن و نفرين مي شدند، قمر الملوک وزيري بر زخمه ي ساز نوازندگان مرد صداي آسمانيش را به گوش همگان مي رساند و چه بسيار بودند مذهبيوني که ريختن خون او را از اوجب واجبات  مي دانستند. گفته شده که پس از قر ة العين، او نخستين زني بوده که بدون حجاب در انظار عمومي حاضر شد و به اجراي موسيقي در گراند هتل پرداخته است.  بانواني چون صديقه دولت آبادي در عهد مشروطه پيشتر از بسياري از زنان در جوامع همسايه انجمن هايي  با هدف دفاع از حقوق زنان بنيان نهادند و شروع به انتشار نشرياتي در خصوص زنان کردند و جسورانه  مسئله ي پوشش اجباري و بسياري از ديگر محدوديتهاي زنان در اجتماع آن روز را مورد نقد و چالش قراردادند. از اين دست زنان در تاريخ ايران کم نيستند. زناني که رنج توهين ها و تهديدها را  به جان خريدند تا ساختارهاي غلط و افراطي زمانه خويش را اصلاح کنند.  

 

زنان بي پروا و آزادي خواه در ايران بسته به شرايط زماني و مکاني خود از روش هاي گوناگوني براي مبارزه با نابرابري جنسيتي ياري جسته و مي جويند.و امروز درايران پس از قرن ها تحمل ظلمي که اسلام به زنان ايراني روا داشته و به مدد گسترش آموزش و روشنگري هر روز زنان بيشتري نقاب از چهره کريه دين برداشته و به جمع زنان آزادو برابر گيتي مي پيوندند.  اميد است به مدد همت و شهامت زنان مبارز در آينده ي نزديک نگاه جنسيتي بر شانه هيچ زني در ايران و روزي در تمامي جهان سنگيني نکند.