زندگي در غربت چندان آسان نيست. ميتواند اعصاب خرد کن باشد و ميتواند سازنده باشد. بستگي دارد به شخص که چگونه با غريبي دست و پنجه نرم کند.عده اي مجبورند دست روي دست بگذارند تا تکليفشان از نظر اقامت معلوم شود که بتوانند مشغول تعليم و تحصيل شوند يا کاري براي خود دست و پا کنند.

عده اي خونسرد هستند و راحت تر فکر ميکنند که هر چه پيش آيد خوش آيد و روزگار را مي گذرانند به اميد اينکه وضع در وطن يا غربت بهتر شود و خلاصه با اميد زندگي مي کنند. آنچه مسلم است براي هر دو گروه خبرهاي ايران دردناک است چه با اقامت و چه بي اقامت. خبرها هر روز شامل خودکشي, خودسوزي و کلاهبرداري است و يا اعدام و زندان و ورشکستگي وغيره است.

 

گراني، فقر، فحشا و اعتياد که همگاني است، اما آنچه که بسيار دردناک و ننگين است خاصه هزينه هاي سخاوتمندانه آقاياني است که براي باقي ماندن بر اريکه قدرت بذل و بخشش ميکنند. آبهاي درياچه مازندران منابع گاز و مس و مرمر و غيره همه به يک طرف،  نفتي که آيت الله خميني قول داده بود با پولش همه مردم ايران را از بدبختي نجات دهد و مصدقي که تلاش کرد نفت را ملي کند و قص علي هذي اکنون عمدتا در مالکيت چين است. قراردادي  که در بيست و يک آپريل امسال امضا شد که از آن به نام پترو نهاد شانگهاي نام برده اند ننگين ترين قرارداد است.

 

 بر اساس اين قرارداد که مرکزي هم در شانگهاي چين دارد کليه استخراج و فروش و توزيع به دولت چين واگذار شده و از قرار معلوم هفتاد در صد چين سهم دارد و سي در صد ايران؛ امروزه با اينترنت و تکنو لوژي پيشرفته هيچ خبري محرمانه و سري باقي نمي ماند. خبرها درز مي کنند و کساني که تعهد اجتماعي دارند بايد رسالت خود را انجام داده و مردم را به منافع خود آگاه کنند از رسوا کردن دست اندر کاران چپاولگر نهراسيد. آنچه که مهم است دست مذهب را از دخالت در زندگي مردم ايران کوتاه کنيم. تحقق چنين خواستي تنها در فرداي سرگوني جمهوري اسلامي ميسر خواهد بود