جمهوری اسلامی منتقدانش را مورد خشم , آزار و برخوردهای غيره انسانی قرار می دهد.اين منتقدان برای آزادی هزينه های زيادی می پردازند.تعدادی از آنها برای نجات جان خود به کشورهای غربی فرار می کنند و پناهنده می شوند.
اين پناهندگان از طرفی کابوس بازگشت به کشور خود را دارند و از طرف ديگر کشورهای غربی مشکلات آنها را ناديده می گيرند و اجازۀ حضور آنها در جامعه را برايشان فراهم نمی کنند.بيشتر اين پناهندگان نمی توانند برای گرفتن حقوق انسانی خود کارکنان ادارۀ مهاجرت را که به بررسی پروندۀ آنها می پردازند قانع کنند و نشان دهند که ايران کشور امنی برای آنها نيست.
البته نا گفته نماند که ادارۀ مهاجرت با سختگيری های بيش از اندازه و تصميم گيری بر اساس بی اعتمادی و باور نداشتن عواقب پس از آن بسياری از اين پناهجويان را در بلاتکليفی قرار می دهند.نداشتن يک خانۀ امن و زندگی آزاد باعث مي شود بعضی از آنها  اميد به زندگی را از دست بدهند و دچاره سرخوردگی و اختلال روحی روانی شوند و وادار به اعتصاب غذا،خودکشي و يا خود سوزی شوند.
چه خوب است نمايندگان پارلمان و ادارۀ مهاجرت قبل از وقوع اين تراژدی ها که گاهی منجر به مرگ پناهجو می شوند به صدای درد و رنج اين  پناهندگان گوش فرا دهند.
اخلاق انسانی حکم می کند پارلمان و ادارۀ مهاجرت تابو های بی اعتمادی و نا باوری را شکسته و پرونده های پناهجويان را بار ديگر با دستی باز و انسان دوستانه مورد بازنگری و بررسی قرار دهند تا اين پناهجويان نيز بتوانند طعم آزادی و دمکراسی را با تمام وجودشان  حس کنند.

 

 

منيژه قاسمی