انترناسیونال ۴۲۵

 

مصاحبه با عبداله اسدی دبیر فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

درمورد جنبش دفاع از پناهندگان در سوئد و نقش فدراسیون

 

انترناسیونال: روز ۲۸ اکتبر (۷ آبان) تظاهرات بزرگی در استکهلم سوئد به ابتکار فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی برگزار شد. کمی در مورد این تظاهرات بگویید. چه نهادهائی در این حرکت سهیم بودند؟ اهداف این حرکت چه بود و چه دستاوردی داشت؟

 

 عبدالله اسدی: تظاهرات ۲۸ اکتبر به ابتکار فدراسیون و همراهی بسیاری از تشکل ها و احزاب و نهادهای مختلف برگزار گردید. در این تظاهرات نمایندگان دو انجمن از افغانها، نمایندگانی از حزب سوسیالیست های عدالتخواه سوئد، حزب چپ سوئد، حزب محیط زیست سوئد، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی، سازمان سراسری پناهندگان (بیمرز) جریانی بنام جبهه آزادیبخش و بسیاری دیگر سخنرانی کردند و خواستار یک سیاست پناهنده پذیری انسانی تر شدند. تا آنجایی که به اهداف برگزاری تظاهرات ۲۸ اکتبر بر می گردد اهداف این تظاهرات متوقف کردن اخراج پناهجویان به کشورهای ایران، افغانستان و عراق و سوریه و کشورهای مشابه بود.

 

سال جاری برای فعالین فدراسیون و بسیاری دیگر از مدافعین حقوق پناهندگی و پناهجویان بازداشتی پر از تلاش و مبارزه بود. هر روزه شاهد دستگیری و بازداشت یک تا دو پناهجوی ایرانی به قصد اخراج به ایران بودیم و باید بلافاصله دست به کار میشدیم. بعضی اوقات لحظه ها برای ما تعیین کننده بود. وضعیت پناهجویان عراقی و افغانی هم بسیار بدتر از شرایط ایرانی هاست. بسیاری اوقات باید در زمان خیلی کوتاهی حتی تجمعات چند نفره در فرودگاه یا مقابل ادارات دولتی ترتیب میدادیم تا کسی را نجات میدادیم. در فاصله چند ماه موفق شدیم جلو اخراج ۱۴ پناهجوی ایرانی را بگیریم و از زندان آزادشان کنیم. پناهجویانی که در آخرین لحظات انتقال به ایران به سر میبردند. بعضی از اینها اکنون اقامت گرفته اند و اکثرا در تظاهرات ۲۸ اکتبر فعالانه شرکت کردند.

 

یک دستاورد مهم این بود که صدها پناهجو و چندین تشکل و سازمان و نهاد پناهندگی و انساندوست برای برگزاری این تظاهرات متحد شدند. نمایندگانی از سه حزب پارلمانی سوئد نیز در این تظاهرات سخنرانی کردند و سیاست پناهندگی این کشور را سخت و غیر انسانی خواندند. بدنبال برگزاری این تظاهرات بود که لیو پیرینی (Leo Pierini) سخنگوی سیاست خارجی سازمان جوانان حزب مرکز و یوناتان ماکزنیک (Jonatan Macznik) سخنگوی سیاست خارجی سازمان جوانان حزب لیبرال با انتشار مطلب مشترکی در سایت “سونسکا داگ بلادت” وزیر مهاجرت این کشور، توبیاس بیلستروم، و سیاست های این وزارتخانه درمورد نحوه پذیرش و رفتار با پناهندگان را مورد اعتراض قرار دادند. این نیز یکی دیگر از دستاوردهای تظاهرات ۲۸ اکتبر و تاثیرات فعالیتهای دوره اخیر است. اکنون خوشبینی بیشتری به مبارزه متشکل شکل گرفته و همه اینها جزو دستاوردهای این دوره ما است.

 

انترناسیونال: در ماههای گذشته شاهد تلاش های گسترده ای در سوئد برای جلوگیری از دیپورت پناهجویان  به ایران بودیم. کلا سیاست دولت سوئد در این زمینه چیست؟ آیا سیاست دولت سوئد به زیان پناهجویان تغییر کرده است؟

 

عبدالله اسدی: سیاست پناهنده پذیری سوئد برمبنای کنوانسیون ژنو مصوب ۱۹۵۱ و پروتکل ۱۹۶۷ بر روی کاغذ تغییری نکرده است و الان هم اگر کسی را به عنوان پناهنده می پذیرند با اتکا به همان مفاد کنوانسیون ژنو می پذیرند. ولی در عمل چنان سختگیرانه عمل می کنند که بسیاری از پناهجویان در بلاتکلیفی و شرایط سخت زندگی، دچار بیماریهای جسمی و روحی می شوند. تازه از ۲،۳ سال گذشته پروسه رسیدگی به پرونده ها در سوئد نسبت به قبل بسیارکوتاه تر شده است بطوری که پناهجویان از زمانی که درخواست پناهندگی می کنند تا زمانی که آخرین جوابشان را می گیرند فقط ۱۰ تا ۱۲ماه طول میکشد. آنهایی که با درخواست پناهندگیشان مخالفت می شود، اداره مهاجرت پرونده هایشان را به پلیس مرزی می فرستد تا به کشورهایی که از آن گریخته اند بازگردانده شوند.

 

بررسی پرونده پناهجویان در سوئد در پروسه انتظار از فیلتر سه مرجع حقوقی می گذرد؛ اداره مهاجرت، دادگاه مهاجرت و دیوان عالی کشور. در میان پناهجویانی که از مراجع فوق پاسخ رد می گیرند بندرت دیده می شود که یک دوره دیگر پرونده اشان بجریان بیفتد. ولی پناهجویانی که پس از دریافت پاسخ منفی بهر دلیلی نتوانسته باشند اخراجشان کنند پس از چهارسال اجازه دارند به عنوان پناهجوی جدید دوباره درخواست پناهندگی کنند که شرط پذیرش آنها برمبنای داشتن دلایل جدید صورت می گیرد نه بر اساس دلایل چهار سال پیش. اکثر این پناهجویان از ترس اخراج در طول این چهار سال به زندگی مخفی پناه می برند و مجبور میشوند زندگی خود را از طریق کار سیاه و درآمد پایین و ساعات کار طولانی بگذرانند. بیشتر این پناهجویان در هنگام بیماری با مشکلات بزرگی روبرو می شوند و از خدمات درمانی و معالجات اساسی محروم می شوند. مسکن یک معضل بزرگ دیگر آنهاست بطوری که بعضی ها را به مرز دیوانگی می رساند. هزینه ای که به پناهجویان پرداخت می شود علیرغم تورم شدید از ۲۰ سال پیش از هزار هشتصد کرون تجاوز نکرده است. هزینه مسکن هم به پناهجویان تعلق نمی گیرد. به تازگی هزینه کلاس زبان بزرگسالان را هم قطع کرده اند. پناهجویانی که به زندگی مخفی پناه می برند و یا نمی خواهند به کشورشان برگردند نیز هزینه هایشان قطع می شود. اینها همه به زیان پناهجویان تغییر کرده است.

 

انترناسیونال: برای مقابله با سیاست سخت پناهنده پذیری دولت سوئد کلا برنامه های فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی در ماههای آینده چیست؟ باز هم قرار است تظاهرات سازمان دهید و یا مورد به مورد برای نجات پناهجویان و جلوگیری از دیپورت آنها آکسیون های اعتراضی برگزار کنید یا نقشه وسیعتری دارید؟

عبدالله اسدی: فدراسیون و جبهه ای که در جهت دفاع از حقوق پناهندگی فعالیت می کند باید سعی کنند بسیار قویتر ظاهر شوند. برای تغییر رویه دولت سوئد نسبت به پناهجویان قطعا جبهه وسیعتری را باید به میدان بیاوریم. پناهجویان بیشتری را باید بسیج کنیم. نهادهای مدافع حقوق پناهندگی اعم از ایرانی یا غیر ایرانی بیشتری دست به اقدامات متحدانه بزنند. افکار عمومی مردم شریف و انساندوست سوئد را باید بیشتر تحت تاثیر قرار دهیم. برای اینکار، هم تظاهرات لازم است هم کار حقوقی و گرفتن وکیل و هم راهنمائی پناهنجویان و آشنا کردن آنها با قوانین. همانطور که تاکنون شاهد بوده ایم به درجاتی که بتوانیم نیروی پناهجویان و افکار عمومی را به میدان بیاوریم، در خود پارلمان و دستگاه دولت هم شکاف می افتد و بخشی از احزاب پارلمانی و حتی دولتی شروع به انتقاد از سیاست های وزارت امور مهاجرت میکنند. باید با صراحت کامل به افکارعمومی درسوئد اعلام کنیم که سیاست های وزارت مهاجرت سوئد ساده ترین ارزش های انسانی در برخورد به پناهندگان را زیر سوال برده و این استانداردهای کل جامعه را پائین میاورد که زیانش فقط شامل پناهندگان نمیشود، دامن مردم سوئد را هم میگیرد. شش سال قبل چنین جنبشی در سوئد شکل گرفت که در پی آن هزاران پناهجو که سالها بود به طور مخفی زندگی می کردند اقامت گرفتند.

 

انترناسیونال: انتظارتان از ایرانیان مقیم سوئد چیست؟ مردم سوئد چه نقشی در حرکت های شما دارند؟

 

عبدالله اسدی: ایرانیان مقیم سوئد همیشه و از هر نظر پشت و پناه خوبی برای پناهجویان بوده و در سخترین شرایط  از نظر کار و تامین مسکن پناهجویان را تحت پوشش خود گرفته اند و از مبارزات حق طلبانه آنها حمایت کرده اند. اما در این برهه از زمان پناهجویان به حمایت بیشتری احتیاج دارند. تعداد قابل توجهی از پناهجویان در سوئد بستگانی در این کشور دارند که اگر در اعتراضات شرکت کنند می توانند در روند زندگی پناهجویان تاثیرات قابل توجهی بگذارند. ایرانیان خارج کشور می توانند صدور حکم هر اخراجی به ایران را متوقف کنند. تجربه همین هفت هشت ماه گذشته نشان داد که با تداوم و گسترش این نوع فعالیت ها می توانیم جلو هر اخراجی را سد کنیم.

 

اینکه مردم سوئد چه نقشی در مبارزات پناهجویان می توانند ایفا کنند، بستگی به نوع مبارزه پناهجویان و سازمانهایی مثل فدراسیون دارد. مردم سوئد باید کل ماجرا را بدانند. باید بدانند دقیقا ما به چه چیزی در سوئد اعتراض داریم و چه نوع کمکی از آنها  می خواهیم. مردم باید خواسته های پناهجویان را ببینند، باید از زبان ما و از طریق اطلاعیه ها و تظاهرات ها و شعارهای ما بفهمند که در ایران و افغانستان و عراق و سوریه چه به سر مردم میاورند و چرا از این کشورها گریخته ایم و به اینجا آمده ایم؟ باید هر روز و همه جا اعلام کنیم که در ایران حق تشکل و اعتصاب و اعتراض کارگران وجود ندارد، اعتراض دانشجویان سرکوب میشود، زنان را به جرم رنگ و فرم لباس و یک آرایش ساده مورد آزار و اذیت روزمره قرار میدهند و هزار بلا به سر پیروان مذاهب غیر از مذهب رسمی میاورند. روی برگرداندن از مذهب اسلام و گرویدن به دین دیگری محاربه با خدا محسوب می شود. بهائیان در زندان بسر می برند و برای افغانی ها و عراقیهای مقیم ایران شناسنامه و کارت ملی صادر نمی کنند.

 

اینها  و بسیاری شرایط شبیه این دلیل واقعی فرار مردم و افزایش متقاضیان پناهندگی از ایران است. باید همه بدانند و دولت سوئد به رسمیت بشناسد که ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی جای امنی برای مردم نیست و این حق مردم است که از ایران فرار میکنند و باید به آنها اقامت داده شود.

 

موفقیت های ما در سال گذشته که از جمله به جلوگیری از دیپورت ۱۴ پناهجوی دستگیر شده ایرانی انجامید و تظاهرات موفق ۲۸ اکتبر و شکافی که در میان احزاب حاکم در این زمینه ایجاد شده است، ما را در موقعیت مساعدتری برای تداوم مبارزه در دفاع از حقوق پناهجویان قرار داده است و فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی قاطعانه و مصمیم تر از همیشه به تلاش خود در این زمینه ادامه خواهد داد و من تردیدی ندارم که در این راه پناهجویان ایرانی و افغانی و عراقی و … و بسیاری از نهادهای مدافع حقوق پناهندگی و بسیاری از مردم انساندوست را در کنار خود خواهیم داشت.*

 

 

عبدالله اسدی

۰۰۴۶۷۳۷۱۷۸۸۱۹

asadiabe@yahoo.se

خطاب به پناهجویان  ایرانی

در باره ۵ نوامبر روز  اعتراض جهانی برای کارگران زندانی و کلیه زندانیان سیاسی در ایران

دوستان عزیز

شما با شرکت خود در راهپیمایی ۲۸ اکتبر در کشور سوئد در دفاع از حق پناهندگی بار دیگر نشان دادید که معترضین به جمهوری اسلامی هستید و بدلیل اذیت و آزار پلیسی رژیم و خطر زندان، شکنجه و اعدام جمهوری اسلامی مجبور به ترک کشور شده اید. اعتراض بزرگ دیگری علیه رژیم قتل و جنایت جمهوری اسلامی در راه است و ما می خواهیم شما را فرا بخوانیم که در این اعتراضات که در هر جای جهان برگزار می شود وسیعا شرکت کنید.  

روز ۵ نوامبر در ۳۱  شهر و ۱۴ کشور دنیا اجتماعاتی در اعتراض به اذیت و آزار فعالین کارگری، صدور احکام شلاق و زندان علیه کارگران و بازداشت و زندانی کردن فعالین کارگری برگزار می شود. در این اعتراضات می خواهیم فریاد بزنیم که همه کارگران زندانی و تمامی زندانیان سیاسی در ایران باید فورا و بدون قید و شرط آزاد شوند.

در کشور سوئد در  شهرهای مالمو، استکهلم، گوتنبرگ، بورس، کارلسکرونا، هلسینگ بوری  و سوخو این اعتراضات برگزار می شود. در میان این گردهمایی ها، حرکت اعتراضی در مقابل سفارت خانه های جمهوری اسلامی در  هرجای جهان که باشد اهمیت ویژه تری دارد. به این خاطر که اینجا ما رودر روی نمایندگان جمهوری اسلامی و در مقابل مدیا اعلام خواهیم کرد که این رژیم ضد کارگر نماینده مردم ایران نیست و باید هر گونه روابط سیاسی، فرهنگی و دیپلماتیک با چنین رزیمی قطع شود. در این اعتراض می خواهیم در عین حال با صدای بلند اعلام کنیم که سفارتخانه های جمهوری اسلامی، این لانه های ترور و جاسوسی، باید بسته شوند. می خواهیم بگوئیم که جمهوری اسلامی بدلیل پرونده قطور جنایت و آدمکشی اش و دشمنی اش با کارگران  باید از همه مجامع بین المللی و منجمله سازمان جهانی کار اخراج گردد.

یکبار دیگر همه شما را فرا می خوانیم که در هر جای جهان که هستید در اعتراضات روز ۵ نوامبر شرکت کنید و یا خود مبتکر برگزاری چنین اعتراضاتی در محل زندگی خود شوید. چنانچه برای این کار نیازمند کمک هستید با ما تماس بگیرید.

 

با آرزوی موفقیت و سربلندی برای همه شما

 

 

گزارشی از راهپیمایی ۲۸ اکتبر در دفاع از حق پناهندگی در استکهلم

حسن صالحی

یک روز قبل از تظاهرات–  در محل کارم هستم. تلفن زنگ می زند. به جای خلوتی می روم که به تلفن جواب دهم. دوست دلسوزیست که می خواهد خبری را برای من بازگو کند. از من می پرسد که آیا روزنامه سیتی را خوانده ام و یا نه؟ و من حواب می دهم نه! به من می گوید حتما بخوان! چرا که در روزنامه نوشته که یک پناهنده عراقی که در سوئد درخواست پناهندگی کرده بود و پس از جواب منفی به عراق دیپورت شده بود در عراق به نحوی فجیعی به قتل رسیده است. او را در خواب خیلی وحشیانه کشته اند. منقلب می شوم. آدم نمی داند چه بگوید. دوستم از پشت تلفن به اصرار می گوید فردا که به تظاهرات استکهلم می روی حتما این را در سخنرانی ها مطرح کنید. به او قول می دهم که این کار را بکنیم. نام پناهنده ایی که در عراق به قتل رسده است خالد است.  خالد سه سال در سوئد بعنوان متقاضی پناهندگی زندگی می کرد. با اینکه بارها به اداره مهاجرت سوئد گفته بود که در صورت بازگشت به عراق خطر مرگ وی را تهدید می کند، با اینحال به عراق  دیپورت شد. خالد پس از مدتی اقامت در عراق در خواب به قتل می رسد و در جریان این حمله دو تن از برادرانش نیز آسیب می بینند. خالد در زمره اقلیتی در کردستان عراق محسوب می شود که به آنها ایزدی های می گویند و مورد اذیت و آزار قرار داشته اند. وقتی که این خبر را شنیدم خیلی خونم به جوش آمد. توبیاس بییلسترم وزیر امور اداره مهاجرت را جلوی چشم خودم مجسم می کردم و به او با صدای بلند می گفتم که شما مسئول این اتفاق ناگوار هستید. اگر خالد در سوئد باقی می ماند و شما به هشدارهای وی گوش می دادید او الان زنده بود و می توانست شاهد بزرگ شدن فرزند خردسالش باشد. اما مسئله فقط بر سر اداره مهاجره و وزیر عوضی آن نیست. بحث بر سر سیاستهای راستی است که پناهجویان را مورد حمله خود قرار داده است. مسئله حتی بر سر پناهجویان نیست. پناهجویان شاید ضعیف ترین بخشی در جامعه هستند که مورد تهاجم قرار می گیرند. جبهه راست به کسی رحم نمی کند و اگر مهار نشود همه مردم کارگر و زحمتکش بومی را نیززیر پا خرد می کند. تظاهراتی که ما می خواهیم در استکهلم برگزار کنیم پیامش به دولت سوئد این است: اشتباه تصور کرده اید! ما هستیم و بسیار قوی هم هستیم. ما بخشی از همان ۹۹ درصدی ها جامعه هستیم که جلوی شما قاطعانه می ایستیم و حق مان را می گیریم.

 

روز تظاهرات سفر از مالمو آغاز می شود– ساعت یک ربع به ۶ صبح روز جمعه ۲۸ اکتبر از خواب بیدار می شوم. این روز را از کار مرخصی گرفته ام. دوستم عزیزم فاضل ساعت شش و نیم صبح با ماشین به دنبالم می آید که به اتفاق هم به لوکال فدراسیون برویم. قرار است همه پناهجویانی و مردمی که برای شرکت در تظاهرات اسم نویسی کرده اند جلوی لوکال جمع شوند و از آنجا با اتوبوس عازم استکهلم شویم.  فاضل با دلسوزی و دقت همیشگی اش همه چیز را سازمان داده بود. من بعنوان مسئول سفر به استکهلم تعیین شدم. اتوبوس ساعت  هفت و نیم صبح از مالمو به طرف استکهلم حرکت کرد. قدری نگران بودم که آیا به موقع می رسیم و یانه. عبدالله اسدی دبیر فدراسیون به من زنگ می زند. آنها نیز با دو اتوبوس دیگر از گوتنبرگ و بورس عازم استکهلم هستند. عبه از من می پرسد که آیا امکان داریم که در مسیر راه کسی را سوار کنیم و من می گویم بهتر است شما این کار را بکنید چون من نگران هستم که این کار تاخیربرای ما ایجاد کند و به موقع به مقصد نرسیم. در اتوبوس ما پناهجویان از مالمو، هالمستاد، کریستین ستاد، کارلسکرونا و لوند هستند. چند پناهجوی عراقی و افغانی نیز ما را همراهی می کنند. تیپ جوان در میان ما کم نیست  و جوان ترها بخش جلویی اتوبوس را به اشغال خود در می آورند. همه شاد و خوشحال هستند و به ما هم شور جوانی را بر می گردانند. در طول سفر بحث در مورد مسائل مختلف خیلی به گرمی در جریان دارد. یکی از مسائل داغ طبعا پناهندگی است. من به سهم خود دانش و اطلاعاتی را که دارم با پناهجویان تقسیم می کنم و پناهجویان قدیمی تر نیز تجربیات خود را بازگو می کنند. مسافرین از این بحث ها راضی به نظر می رسند. یکی از دوستان اطلاعات بیشتری در مورد فدراسیون می پرسد. سلیمان به درست جواب می دهد ایده اولیه تشکیل فدراسیون را منصور حکمت مطرح کرد که متاسفانه الان در میان ما نیست و من اشاره می کنم که غلام کشاورز هم یکی از بنیانگذارنش بود که متاسفانه در قبرس در جلوی چشم خانواده اش از سوی تروریست های جمهوری اسلامی به قتل رسید. نمی شود از فدراسیون و تاریخش اسم برد و از این انسانهای بزرگ و کمونیست نامی نبرد. این عزیزان بدنبال ایجاد سازمانی بودند که میلیونها انسان گریخته از دست ظلم و ستم جمهوری اسلامی را در خارج سازماندهی کند و نگذارد که حقوق آنها بعنوان پناهنده لگد مال شود. و اکنون ما داریم به تظاهراتی می رویم که همین را نشان دهیم. دوست ما که به تاریخ تشکیل فدراسیون گوش می داد خواهان عضویت در آن شد که قرار شد بعد از بازگشت فرم مربوطه را پر کند. مسئله مذهب و نقش آن در جامعه نیز یکی دیگر از بحث های داغی بود که در طول مسیر سفر به استکهلم در میان ما در جریان بود. جوان تر ها بعضا با خواندن آوازهای  دسته جمعی به ما حال بیشتری می دادند. در چهره ها کمتر نشانی از خستگی به چشم می خورد.

 

به استکهلم رسیدیم- ساعت چهار و پانزده دقیقه بعد از ظهر در میدان سرگل استکهلم بودیم. پناهجویان پلاکاردهایی را که خودشان در لوکال فدراسیون درست کرده بودند به دست گرفتند و توجه ها را به خود جلب کردند. مردم رهگذر پی می برند که اینجا قرار است تظاهراتی در دفاع از حقوق پناهجویان برگزار شود. به این ترتیب بچه های مالمو سوت شروع تظاهرات را چهل و پنج دقیقه تر زودتر به صدا در آوردند.  دوستان استکهلم  در محل مشغول نصب بلندگوها هستند. ابی عزیز را می بینم که مثل همیشه مشغول است و مجهز به صحنه آمده است. او را به گرمی در آغوش می گیرم و با هم احوالپرسی می کنیم. بسیار انسان شریفی است و بی دریغ در تدارک اعتراضات مخالفان جمهوری نقش فعالی دارد. در همان حال عزت دولت آبادی را برای اولین بار می بینیم و چاق سلامتی می کنیم. می دانم که عزت زحمات زیادی برای این حرکت اعتراضی کشیده است و  سرش خیلی شلوغ است. کم کم جمعیت در میدان جمع می شوند. دوستان گوتنبرگ هم بالاخره به سرگل رسیدند. در پلکانهای میدان سرگل پلاکارها و بنرها یکی بعد از دیگری بالا می روند. متنوع و رنگین هستند اما همه حاوی یک پیام هستند. پناهندگی یک حق انسانی است  و باید بر سمیت شود. اخراج پناهجویان را متوقف کنید و غیره. در مورد جنایات جمهوری اسلامی و اعدامها در ایران نیز عکسهایی دیده می شود. مادری که فرزند خردسالش را در بغل دارد پلاکاردی را به دست گرفته است که به روی آن نوشته است: نابود باد جمهوری اسلامی! مرگ نه، زندگی آری! در میان جمعیت مردمان از همه کشورها هستند. علاوه بر ایرانی ها بخشی از جمعیت مردم سوئدی هستند و بخشی دیگر پناهندگان از افغانستان، عراق، لبنان فلسطین و سومالی و غیره. همبستگی انسانها چه شور و حالی به آدم می دهد. در این جمع مرز و نژاد هیچ جایی ندارد و فقط انسانیت آدمهاست که همه را در کنار هم قرار داده است. به یاد تفرقه افکنی های وزیر اداره مهاجرت سوئد افتادم که چندی پیش در توجیه اخراج یک پیرزن ۹۱ ساله از سوئد بدان متوسل شده بود. گفته بود که اگر ما بخواهیم چنین کسانی را در سوئد نگه داریم باید از امکانات رفاهی سالمندان سوئد بزنیم و به سالخوردگان خارجی بدهیم. جناب وزیر که زیر فشار اعتراض مردمی ناچار شده بود حکم اخراج زن ۹۱ ساله را ملغی کند، عقده های راسیستی اش را ترکاند  و می خواست مردم را در مقابل هم قرار دهد. دوست داشتم که جناب وزیر توبیاس بییلسترم در آنجا می بود و این همبستگی انسانها را می دید. این جواب تفرقه افکنی های ایشان بود. دوست داشتم این  جمعیت انبوه  سوئدی، ایرانی، افغانی، کردی، سومالیایی، لبنانی، عراقی و … را به او نشان بدهم رو در رو  به او بگویم خفه شو مرتیکه ! شرم کن.

تظاهرات شروع می شود- ساعت پنج  بعد از ظهر با صدای رسای اندیشه علیشاهی سخنگوی فدراسیون در کشور سوئد و یکی از مجریان برنامه،  همایش اعتراضی آعاز می شود. او ضمن اعلام برنامه ها با شور و هیجان زیاد می گوید که اینجا جمع شده ایم که صدایمان را به گوش همه برسانیم و به همه اعلام داریم که پناهندگی یک حق انسانی است. می گوید نمی گذاریم و اجازه نمی دهیم با هیچ پناهنده ایی رفتار غیر انسانی شود و انسانهای محتاج به پناه به کام مرگ فرستاده شوند. او سپس با سر دادن چندین شعار از جمعیت می خواهد که آنها را تکرار کنند تا در طول راهپیمایی فریاد زده شوند. بعد از یکی دو سخنرانی جمعیتی بالغ بر ۵۰۰ نفر به طرف پارلمان سوئد دست به راهپیمایی می زنند. در پیشاپیش راهپیمایان باندرول بزرگی دیده می شود که بر روی آن نوشته شده بود از حق پناهندگی دفاع کنید. برخی از شعارها که به سوئدی داده می شد بدین قرار بودند:

Yalla! Yallah! Rätten till asyl åt alla!

Yalla! Yalla! Sverige åt all!

Kamp mot stat och kapital – ingen människa är illegal!

Återinför rätten till asyl

Skicka inga människor till döden! 

تقریبا یکساعتی و شاید کمتر طول کشید که به جلوی پارلمان سوئد رسیدم. در طول راه من نیز با بلندگوی دستی مشغول تکرار شعارها بودم. خبرنگار رادیوی سراسری و فارسی زبان پژواک در سوئد در طول راهپیمایی همراه ما بود و داشت برای این رادیو گزارش تهیه می کرد . با من نیز مصاحبه ایی انجام داد و من به سهم خود اهداف تظاهرات را توضیح دادم. من منجمله بر بسیج افکار عمومی تاکید کردم و گفتم که باید از این طریق به دولت سوئد فشار بیاوریم. در مصاحبه دیگری با تلویزیون فارسی زبان کانال جدید تاکید کردم که این تظاهرات شروع کار ماست و ما این فعالیتها را ادامه می دهیم تا سیاستهای راست دولت سوئد را به عقب برانیم و شرایط بهتری را برای متقاضیان پناهندگی در این کشور بوجود آوریم. با آن روحیه و اعتماد به نفسی که من در تظاهرات دیدم  فکر کنم که همگی به آینده ای بهتر امیدوارتر شدند. خوبی تظاهرات و گردهمایی ها در این است که ما را از خلوت خود بیرون می کشد و خود را قوی تر می یابیم.

در محل پارلمان سوئد سخنرانی ها ادامه پیدا کرد. در آنجا چند سخنرانی توجه من را جلب کرد. سخنرانی عزت دولت آبادی و فرامرز قربانی از دست اندرکاران فدراسیون در استکهلم. عزت گفت که دولت سوئد دقیقا اشراف دارد که در ایران چه می گذرد و فرامرز گفتم صحبت بر سر مماشات دولت سوئد با رژیم هایی مثل جمهوری اسلامی است و تاکید کرد که به این سازشها باید خاتمه داده شود و هر دو تاکید کردند که نباید جان انسانهای پناهنده را وجه المصالحه این بند و بست ها قرار داد. ماتیاس از حزی سوسیالیستهای عدالتخواه سوئد سخنرانی خوبی داشت که طی آن به مورد کیس خالد که در ابتدای این گزارش بدان اشاره کردم پرداخت و شدیدا رفتار اداره مهاجرت در اخراج پناهجویان را مورد انتقاد قرار داد. همچنین آمینه کاکه باوه از حزب چپ سوئد سخنرانی کرد و از جمله به اخراج یک پناهجوی ایرانی و نتایج ناگوار این اخراج پرداخت. لیست سخنرانان بلند و طولانی بود. آنیکا دوراتسیو، رسول بناوند از سازمان بیمرز، نسیم سحر از انجمن افغانستانهای سوئد، عباس حسین از انجمن هزاره جات افغانستانی- پاکستانی، نماینده حزب پارلمانی محیط زیست، مرجان واعظ از سازمان کودکان مقدمند و کسان دیگر که متاسفانه اسامی همه را نمی دانم.  

این مراسم با اجرای موزیک از سوی خواننده رپ Young Pac و یارانش حال و هوای دیگری پیدا کرده بود.

فکر کنم همه کسانی که در این راهپیمایی شرکت کردند دستکم اهمیت کار متشکل را بیشتر دریافتند. در تدارک و اجرای این برنامه اعتراضی خود پناهجویان نقش ایفا کردند و پس از این نیز باید همین روال ادامه یابد. فدراسیون سراسری پناهندگان در سوئد ظرف مناسبی است که پناهندگان می توانند به دور آن متشکل شوند و از این طریق در تعیین سرنوشت خود دخیل شوند. به سهم خود همه پناهجویان را فرا می خوانیم که با مراجعه به دفاتر و مسئولین فدراسیون به عضویت این نهاد درآیند تا بسیار قوی تر و نیرومند تر برای حقوق خود مبارزه کنیم.