در اين مطلب کوتاه مي خواهم  به طور خلاصه به شرايط نامساعد پناهندگان در ترکيه و شهر وان بپردازم و جوانبي از اين شرايط اسفناک را بازگو کنم.

ما پناهندگان سياسي در ترکيه روزانه با موانع و مشکلات زيادي روبرو هستيم،گر چه قوانين غير انساني پناهندگي در ترکيه مشابه هم است و تقريبا شامل همه پناهندگان سياسي مي شود،اما بيشتر مي خواهم به مشکلات شهر وان اشاره کنم که خودم در اين شهر بعنوان پناهنده سياسي زندگي مي کنم و بدرجاتي با ديگر شهرهاي ترکيه متفاوت است،خصوصا برخورد غير انساني پليس به پناهندگان.
در شهر وان ما از هر نوع امکاناتي که شامل پناهندگان مي شود بي بهره ايم و کسي هم پاسخگو نيست.قرار بود امسال وضعيت پناهنده ها بهبود پيدا کند و از بعضي امکانات و قوانين سازمان ملل برخوردار باشيم،اما هيچ تغييري بوجود نيامد  و طبق معمول ما پناهندگان در شرايط بد روحي و مالي قرار گرفته  و همچنان بايد اين شرايط اسفناک را متحمل شويم.

يکي ديگر از مشکلات در شهر وان برخورد پليس به پناهنده هاست که نه تنها کمکي نمي کنند،بلکه کاملا در رابطه با مشکلات پناهجويان بي تفاوت هستند و خيلي وقتها رفتار زشت پليس با پناهجويان طوري است  که انسان از خود بيگانه مي شود،گر چه امروز بخاطر انعکاس اخبار و وضعيت پناهجوها و فشار خارجي به دولت ترکيه آنها راحت نمي توانند مثل سالهاي گذشته پناهنده هاي سياسي را ديپورت ايران يا عراق کنند و ظاهرا وانمود مي کنند که برخوردشان با پناهندگان تغير کرده،اما از طرف ديگر با سرنوشت انسانها بازي مي کنند،اگر امروز راحت نمي توانند پناهنده هاي سياسي را به جهنم جمهوري اسلامي باز گردانند،اما اين فشارها روي پناهجويان به قوت خود باقي است،آنها به شيوه هاي ديگر پناهجويان را تحت فشار مي گذارند،مثلا جدا از اينکه کمکي نمي کنند،بلکه هر 6 ماه يک بار بايد هزينه کلاني بابت هزينه خاک يا همان پول اقامه پرداخت کنيم،اين در حاليست که امسال گفته ميشد که وزارت کشور ترکيه قانونا پول خاک را لغو کرده اند،اما تو شهر وان همچنان به ما فشار مي آورند و تازه اگه لطف کنند يک سوم هزينه اقامه را کم مي کنند،بقيه اين هزينه زياد را اجبارا بايد پرداخت کني و اگر پرداخت نکردي  در موقع  رفتن به آنکارا براي مصاحبه کشوري و يا موقع پرواز خروجي نمي دهند و عملا پناهجويان را تحت فشار روحي و رواني قرار مي دهند.

 

 پناهنده به اين اميد که دو هفته ديگر خروجيش مياد و بايد برود آنکارا،۱۰ روز قبل از رفتن بايد هر جور شده هزينه بليط رفتن به آنکارا را تهيه کند،بعدا که خروجي را نمي دهند هم به مصاحبه کشوري نمي رسند و لغو ميشه و کلي هزينه اي که با آن بليط هواپيما را خريده اند باطل ميشه،يعني همزمان کاري مي کنند از لحاظ مالي و روحي پناهنده را در هم بشکنند،در چنين شرايطي  يا بايد سکوت را ترجيع دهي و يا اگر خواستي پيگير کارها ت باشي و از پليس سوال بپرسي که چرا خروجي ام را نفرستادي،بهترين برخوردهاي آنها اينه که ما نمي دانيم و از ما نپرسيد، اگر گفتي تکليف ما چيه مي گويند مشکل يوان هست،بعد که به سازمان يوان مراجعه مي کني مي گويند مشکل از ما هم نيست! ديگر آدم نمي داند به کجا مراجعه کند،از کي سوال بپرسد،مرجعي نيست، کسي پاسخگو نيست و اگر اعتراض کردي تهديد مي کنند و يا کاري مي کنند که پروسه 3 ماهه يک سال تمام بشه،اين در حاليست که پناهنده بنا به قانون ترکيه رسما نمي تواند کار کند،تازه اگر هم کاري پيدا کردي،با بيشترين ساعت کار کمترين حقوق را دريافت مي کني،مثلا بابت ۱۰-۱۲ ساعت کار ۷ دلار مي دهند و اگر شغل حرفه اي بلد باشي نهايتا ۱۵ دلار دستمزد مي دهند.

يکي ديگر از بر خوردهاي پليس به پناهندگان اينست که وقتي به اداره مربوط به پناهجويان در پليس مراجعه مي کنيد و از آنها تقاضا مي کني که کارهاي قانوني ات را رديف کنند،بعنوان يک بدهکار به انسان نگاه مي کنند،ژست مي گيرند و بي جهت صدايشان را بلند مي کنند و کلي انسان را تحقير مي کنند، خودم بارها شاهد بوده ام که خانمها را اذيت کرده اند و رو سر آنها صدايشان را بلند کرده اند و اين انسانهاي بيگناه با چشماني پر از اشک از محيط پليس خارج شده اند،گناه اين انسانها صرفا پناهنده بودن است که در اين جهنم پناهندگي ترکيه با اين شرايط سخت گرفتار شده اند،متاسفانه اين وضعيت درد ناک شامل اکثر پناهندگان مي شود.

 
  اين واقعيت تلخيست که خودم سالهاست در ترکيه و در اين شرايط غير انساني هستم و اين مشکلات را با گوشت و پوست لمس کرده ام.در اين جهنم پناهندگي ترکيه جدا از اينکه نمي تواني از لحاظ سياسي  فعاليت  انجام دهي و چنين اجازه اي را نمي دهند،بلکه انسان زياد نمي تواند از حق و حقوق خودش دفاع کند،و کلا روابط ايران با دولت ترکيه بدون شک روي برخورد آنها با پناهجويان سياسي تاثير داره و اين روابط و مناسبات جمهوري اسلامي ايران با دولت ترکيه و خصوصا  حزب آک پارتي اسلامي ترکيه با رهبري رجب طيب اردوغان،هر روز بيشتر شرايط را براي پناهندگان سياسي سخت تر مي کنند.

اگر ما اينجا نمي توانيم علنا ابراز وجود کنيم و يا مشکلاتمان را منعکس کنيم و يا صدايمان را به دنياي خارج از خودمان برسانيم،ناشي از همين شرايط است که دولت ترکيه بر ما تحميل کرده است،اما قطعا هستند انسانهاي شريف و مبارز در ديگر کشورهاي اروپاي که اين مشکلات را بطور جدي بازگو و منعکس کنند و با ابزارهاي قانوني از حق و حقوق پناهندگان در ترکيه دفاع کنند و چنين اقدامات بيشرمانه اي را محکوم کنند.

به اميد رهاي تمام پناهندگان و برسميت شناختن حق و حقوق انسانها،زنده باد انسانيت.
به اميد آب شدن برفهاي ستم.
 فرياد از وان ترکيه