برای من که اهل شمال ایرانم، عید و سال نو تداعیکننده انبوه مسافران نوروزی است که برای گذراندن تعطیلات سال نو به شمال ایران سفر میکنند. جمع شدن انبوهی از جوانان و مردان و زنان ایرانی در این ایام ، فرصتی است برای نمایان شدن آنچه در پس جامعه نهان است.
گروهی که وام دار حکومت دیکتاتوریاند و از صدقه سر نوکری آخوندها به نوایی رسیده اند،با ماشبنهای گران قیمت در ویلاهای آنچنانی جاخوش میکنند. این گروه ممکن است ریش بر چهره داشته باشند و ظاهری مذهبی، اما مشتری اصلی فروشندگان مواد مخدر و باقی قضایا هستند. کافی است لحظهای در یکی از خیابانهای شهر گشتی بزنید و چشمان شهوتران و حریص این ایادی تزویر و ریا را ببیند.
اما قشر عظیمی از این مسافران، جوانانی هستند که از خفقان ایجاد شده در شهرهای کوچک و بزرگ ایران موقتا گریختهاند تا شاید، در گوشهای سبز، دور از چشم دیگران، ثانیهای خوش باشند. جالب اینجاست که اگرچه در ایام تعطیلات سال نو همه ادارات دولتی تعطیل هستند اما پاسداران و ماموران گشت ارشاد گویی فعالتر از همیشهاند. هر جوانی را که در کوچه و خیابان میبینند، بازخواست میکنند. فقط کسانی که پول و قدرت پرداخت رشوه به این ماموران را دارند در امانند! باقی باید برای پر شدن بازداشتگاههایجمهوری اسلامی و خوشایند دادگاههای اسلامی بازداشت شوند، شلاق بخورند و سرگذشتشان درس عبرتی برای کسانی شود که بدون اینکه پول کافی برای پرداخت رشوه به ماموران را داشته باشند به تفریح آمده اند.
دسته آخر گردشگران نوروزی هم خانوادههای معمولی ایرانی هستند که مثلا برای تفریح به مسافرت آمدهاند اما به سبب فقر توان پرداخت هزینههای سنگین اجاره اتاق در خانههایی که اجاره داده میشود را ندارند. این دسته از مسافران را میتوان از چادرهای مسافرتی که در کنار جادهها و فضاهای سبز است، تشخیص داد. مشکلات اقتصادی این خانوادهها هدیه جمهوری اسلامی به این دسته از ایرانیانی است که توسط حکومت بیش از ۳۰ سال است که به گروگان گرفته شدهاند.
آنچه در این ایام در شمال ایران خود نمایی میکند، فقر و شکاف طبقاتی شدیدی است که سال به سال هم بیشتر میشود. به بیان دیگر تعطیلات نوروزی، فرصتی است برای جامعه شناسان و محققان که ببینند حکومت مذهبی چه بلایی بر سر مردم ایران آوردهاست. به نظر میرسد با این اوصاف یک راه بیشتر پیش روی ما نیست و آن این است که با مبارزه و تلاش امیدوار باشیم که عید نوروز را در ایرانی جشن بگیریم که در آن فقر و شکاف طبقاتی کمتر و کمتر دیده شود و این مهم جز با سرنگونی حکومت دیکتاتوری اسلامی محقق نمیباشد.