چند کلمه با متقضیان پناهندگی و ایرانیان خارج از کشور در مورد اعتراض جهانی ۲۰ ژوئن

بیست ژوئن روزی است در حمایت از زندانیان سیاسی در ایران. مدتهاست کمپینی با عنوان صدای زندانی سیاسی باشیم در جریان است. این کمپین روز۲۰ ژوئن را در حمایت از زندانیان سیاسی نامگذاری کرده است و از همه ایرانیان در داخل و خارج خواسته است که به هر شکل ممکن به این اعتراض بپیوندند. روز ۲۰ ژوئن روز بسیار مهمی برای زندانیان سیاسی در سیاهچالهای جمهوری اسلامی است. بیست ژوئن مصادف است با ۳۰ خرداد سال۶۰، سالی که یادآور دستگیری و اعدامهای گسترده فعالین سیاسی است. در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ رژیم اسلامی برای تثبیت موقعیت ننگینش دست به جنایت بزرگی زد و تا پایان سال ۶۷ هزاران زندانی سیاسی را به جوخه اعدام سپرد و آنهارا در گورهای بی نام و نشان دفن کرد. رژیمی که در طول تمام ۳۲ سال گذشته فقط با شکنجه و استفاده از حربه مجازات مرگ به حاکمیت سیاه خود ادامه داده است.

پس از خیزش انقلابی مردم در خرداد ۱۳۸۸، رژیم  در اوج ضعف و ناتوانیش دوره دیگری از جنایت و آدم کشی را شروع کرد و بار دیگر به جان فعالین سیاسی و مردم معترض افتاده و ما هر روز شاهد فریاد خانواده های زندانیان سیاسی هستیم که همواره می کوشند تا صدای عزیزان زندانیشان را به همه دنیا برسانند، تا همگان در جریان موج دستگیریها و شکنجه و اعدام زندانیان سیاسی قرار گیرند. جمهوری اسلامی مانند مار زخمی خود را به در و دیوار میکوبد، زندان میکند، شکنجه میکند، تجاوز میکند و چوبه های دار را بر پا میسازد تا بلکه هر چه بیشتر بترساند و مردم را به تمکین وادار کند. اعدام محمد و عبدالله فتحی دو برادر از یک خانواده فقط از بی رحمی رژیم و توحش اسلامی در ایران ساخته است.

 اعدام این دو جوان از یک خانواده بسیار سریع و عجولانه صورت گرفت بطوری که میلیون ها نفر از مردم ایران و جهان را از چنین توحش و بربریتی که در ایران صورت گرفت به فکر فرو برد. مرگ هاله سحابی هم برگ دیگری را به کارنامه سیاه جمهوری اسلامی اضافه کرد. زندانی سیاسی که برای شرکت در مراسم خاکسپاری  پدرش از زندان مرخصی گرفته بود، زیر مشت و لگد جنایتکاران اسلامی جان خود را از دست داد. در ایران  حقوق بشری در کار نیست جانوران اسلامی، خود بشر را زیر چوب و چماق می کشند. برگردن بشر آفتابه می اندازند و سر زندانیان را در توالت فرو می کنند تا عدالت اسلامی برپا کنند. اهمیت دفاع از زندانیان سیاسی در ایران در اینجا معنی پیدا می کند. زندانی سیاسی،  زندانی است فرقی نمی کند تعلق سیاسی هرکدام از آنها متعلق به چه کمپی است. در دستگاههای قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی حقوق بشر وجود ندارد. در جمهوری اسلامی زندانی سیاسی با مجازات مرگ روبرو می شود، به آنها تجاوز جنسی می شود. به طور سیستماتیک مورد اذیت و آزار و شکنجه های روحی و روانی قرار می گیرد. در بسیاری موارد اعدام نمایشی می شوند و بشکل برنامه ریزی شده برای اعتراف گیری و به تمکین کشاندن، آنها را سخت شکنجه می کنند و به این ترتیب حرمت و شخصیت زندانیان را درهم می شکنند. به همین خاطر دفاع از زندانیان سیاسی در ایران برای ما فقط بار سیاسی ندارد بلکه بار دفاع از حرمت و حقوق انسانی آنها را دارد.

به همین اعتبار روز۲۰ ژوئن باید  به روز نمایش قدرت ما مردم متمدن و آزادیخواه بر علیه بربریت اعدام و جنایت اسلامی تبدیل گردد. باید در این روز با تمام نیرو در تمامی شهرها به خیابان بیاییم تا با صدای هرچه رساتر صدای زندانیان سیاسی را به گوش جهانیان برسانیم و دستگاه جنایت و وحشیگری اسلامی را هر چه بیشتر افشا و رسوا کنیم.

باید بکوشیم که در روز ۲۰ ژوئن افکار عمومی جهان را در سطح هرچه گسترده تری علیه جمهوری اسلامی و علیه نقض حقوقی زندانیان سیاسی و بی حقوقی مردم ایران بسیج کنیم. باید به دنیا اعلام کنیم که نماینگان جمهوری اسلامی را از مجامع بین المللی بیرون کنند. به دولت ها اعلام کنیم که روابط سیاسی و دیپلوماتیک خود را با  این جنایتکاران قطع کنند. اعلام کنیم که برای رعایت حقوق زندانیان سیاسی جمهوری اسلامی را تحت فشار بگذارند و خوستار رفتن هیاتی از سوی سازمان ملل برای دیدار از زندانیان سیاسی در ایران شوند. بسیار مهم است که  متقاضیان پناهندگی در هرجای جهان که هستند در سازماندهی و برگزاری اعتراضات روز ۲۰ ژوئن برای آزادی زندانیان سیاسی نقش اساسی ایفا کنند. بیست ژوئن با شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد حکومت اسلامی نابود باید گردد به خیابان بیاییم.

*****

بيست ژوئن در پيش  است. روزي که به نام حمايت از زندانيان سياسي نامگذاري شده است. از چندي پيش کمپيني با عنوان صداي زنداني سياسي باشيم در جريان است، کمپين کميته مبارزه براي آزادي زندانيان سياسي. اين کمپين روز ۲۰ ژوئن را در حمايت از زندانيان سياسي نامگذاري کرده است و از همه ايرانيان در داخل و خارج خواسته است که درهر شکل ممکن به اين اعتراض بپيوندند. روز ۲۰ ژوئن روز بسيار مهمي براي زندانيان سياسي در سياهچالهاي جمهوري اسلامي است. بيست ژوئن مصادف است با ۳۰ خرداد سال ۶۰، سالي که يادآور دستگيري و اعدامهاي گسترده فعالين سياسي است. در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ رژيم خون آشام اسلامي براي تسبيت موقعيت ننگينش دست به جنايت بزرگي زد و تا پايان سال ۶۷ هزاران زنداني سياسي را به جوخه اعدام سپردند و در گورهاي بي نام و نشان زير خاک کردند. درواقع در طول تمام ۳۲ سال گذشته فقط با شکنجه و استفاده از مجازات مرگ تونسته به حاکميت سياه خود ادامه دهد.

پس از خيزش انقلابي مردم در خرداد ۱۳۸۸، رژيم  در اوج ضعف و ناتوانيش دوره ديگري از جنايت و آدم کشي خود را شروع کرد و بار ديگر به جان فعالين سياسي و اجتماعي افتاد و هر روزه ما شاهد فرياد خانواده هاي زندانيان سياسي هستيم  تا صداي عزيزان زندانيشان را به همه جهان مخابره کنند، تا همگان در جريان موج دستگيريها و شکنجه و اعدام زندانيان سياسي قرار گيرند. جمهوري اسلامي مانند جانوري زخمي خود را به در و ديوار ميکوبد، زندان ميکند،شکنجه ميکند، تجاوز ميکند و چوبه هاي دار را بر پا ميسازد تا بلکه هر چه بيشتر چنگ و دندان نشان داده و مردم را ساکت نگه دارد. اعدام محمد و عبدالله فتحي نيز از اين دست قضايا بود. اين دو جوان بقدري سريع و عجولانه به چوبه دار سپرده شدند که نه تنها خانواده آنها که تمامي مردمي که شاهد اين جنايت بودند حيرت زده و انگشت به دهان باقي ماندند. برادران فتحي به ظاهر زنداني سياسي نبودند اما پشت پرده اين جنايت دلائل ديگري نهفته است که هنوز کاملا آشکار نشده است. مهوش علاسوندي مادر شجاع اين دو جوان به دليل تهديدات و آزار و اذيت رژيم و از بيم دستگيري از کشور خارج گرديده و هم اکنون در خارج از ايران بسر ميبرد. در همين شماره همبستگي توجه خوانندگان را به مصاحبه اي جلب مي کنم که  مينا احدي با خانم علاسوندي ترتيب داده است.

روز ۲۰ ژوئن بايد  به روز نمايش قدرت ما مردم متمدن و آزاديخواه بر عليه بربريت اعدام و جنايت اسلامي باشد. بايد در اين روز ارتش آزاديخواهان در تمامي شهرها به خيابان آمده و هرچه رساتر صداي زندانيان سياسي را به گوش جهانيان برسانند و دستگاه جنايت و وحشيگري جمهوري اسلامي را هر چه بيشتر افشا و رسوا کنند.

 بايد کوشيد که اين روز هرچه گسترده تر و باشکوهتر و با قدرت برگزار گردد تا ضربه کاريي ديگري بر گرده رژيم وارد سازيم. بايد به جهانيان بگوييم که اين نظام خونخوار بيش از ۳ دهه است که از حربه زندان و اعدام مخالفان خود براي ماندن استفاده ميکند.

من خود بعنوان يکي از قربانيان زندان و تجاوز با تمام وجود از اين کمپين حمايت ميکنم. بعنوان کسي که خود شاهد زنده اي از جنايت جمهوري اسلامي هستم و از جمله شاکيان خصوصي اين نظام در دادگاههاي مردمي ميباشم  همه آزاديخواهان در ايران و در ديگر نقاط جهان را به شرکت گسترده در اعتراضات جهاني براي آزادي زندانيان سياسي در ۲۰ ژوئن فرا مي خوانم.

سرنگون باد رژيم اسلامي

ayandeh.3000@yahoo.com

جنگل های ایران که به واقع متعلق به همه مردم و همه نسل ها است ، در رژیم تبهکار جمهوری اسلامی، با شتابی روزافزون رو به نابودی اند.از جمله عوامل ایراد خسارت به جنگل ها، آتش است که در طول سال های حکومت فاسد اسلامی هزاران هکتار جنگل را در کام خود فرو برده است.   

رییس سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیز داری کشور گفته است که ایران در خصوص سیل و زلزله تجارب ارزنده ای کسب کرده اما در آتش سوزی های جنگلی به دلیل تعداد و پراکنش جنگل در رشته کوه های البرز و زاگرس تجربه ای نداشته است.1 البته گفته های مقام مزبور دروغ و خلاف واقع است و تعداد و پراکنش جنگل، بهانه مسخره ای بیش نیست. نابود کردن جنگل ها از جمله اقداماتی است که حکام فاسد جمهوری اسلامی همواره انجام داده اند و با این کار دو هدف امنیتی و اقتصادی را تعقیب نموده و می نمایند. حتی اشاره ای به فهرست رخدادهای زیست محیطی کشور که توسط جمهوری اسلامی و به عمد صورت گرفته، به پدید آمدن مجموعه ای مفصل  خواهد انجامید و در این نوشته نمی گنجد.

کافی است مروری بر آتش سوزی جنگل ها صورت گیرد تا دریابیم روی دادن تعداد پر شماری حادثه آتش سوزی در جنگل ها از یک سو و نبود اراده لازم برای مقابله موثر و بهنگام با آن ها، اتفاقی نیست. آتش سوزی جنگل ها که به شکلی سازمان یافته توسط رژیم جمهوری اسلامی در مناطق مختلف روی داده و می دهد، بار دیگر در سال های اخیر در استان هایی چون کردستان، گلستان و مازندران گسترش و شدت یافته است. تردیدی نیست که نیروهای حکومتی به عمد جنگلها را به آتش می کشند. 

مسایل و مشکلات حوزه حفاظت منابع طبیعی بسیار است که از آن جمله می توان به تعداد نیروی یگان حفاظت اشاره نمود. چندی پیش فرمانده يگان حفاظت منابع طبيعي استان تهران گفته بود: ” …برای محافظت از جنگل‌ها در كشورهای پيشرفته به ‌ازای هر دو هزار هكتار یک نيروی يگان حفاظت است كه در كشور ما به‌ازای هر 68 هزار هكتار يك نيروی يگان حفاظت است.” 2 فرمانده یگان حفاظت سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری نیز گفته بود:” در مجموع 2200 نفر کادر ثابت در یگان فعالیت دارند که هر روز هم از تعداد آنها کاسته می شود….”3

این در حالی است که شمار پرسنل گارد ويژه حفاظت از خامنه اى جنایتکار( سپاه ولى امر) كه مسئوليت حفاظت از وی، بيت رهبرى، نهاد رهبرى و ساختمان هاى زير مجموعه آن ،كه همگى در مقر موسوم به شهيد مطهرى قرار دارند را بر عهده دارد ، تا ۱۲ هزار نفر تخمين زده شده است.4 از این ارقام می توان به توجه(!!!) حکومت جمهوری اسلامی به منابع طبیعی و محیط زیست ، پی برد.

 در واقع در اغلب حوادث آتش سوزی، گروه های مردمی نقش اصلی را در مقابله و مهار آتش دارند .حکومت نه تنها کوچکترین توجهی به حفظ منابع طبیعی و محیط زیست نمی نماید، بلکه مهمترین عامل نابود کننده منابع طبیعی و محیط زیست کشور است. امید آن که با سرنگونی هر چه سریع تر رژیم تبهکار جمهوری اسلامی، منابع طبیعی کشور از خطر نیستی نجات یابد.

________________________

1- http://www.pr.maj.ir/portal/Home/ShowPage.aspx?Object=Event&CategoryID=f61738b7-c4a4-486f-97af-8e68fa464125&LayoutID=ceba868d-82c0-408c-8724-fef18f8b1e77&ID=7825b769-177d-45f2-a63c-1fe192c638a2

2- http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1733882  

3- http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=1265552  

4-  http://www.radiofarda.com/content/f4_Khamenei_Guard_commandor_Jabari_history/2215178.html

من يک زن پناهجوي ايراني هستم ،و از جهنمي بنام ايران که رژيم  جنايتکار آن مدت ۳۰ سال است، با قوانين عصر بربريت بر آن مردم حکومت مي کند ،آمده ام .با اجراي قوانين وحشتناک قرون وسطائي، مثل قطع دست و پا ،در آوردن چشم و سنگسار کردن و شلاق و شکنجه و اعدام براي مخالفين رژيم چيز ديگري به ارمغان نياورده است . قوانين ضد زن آن که زنان را بخاطر رابطه جنسي خارج از ازدواج به سنگسار محکوم مي کند .

جواب هر اعتراضي را با گلوله در خيابان مي دهد .قوه قضائيه آن بي عدالت ترين و بيرحم ترين اداره دولت جمهوري اسلامي ايران است .بطور مثال در جهان متمدن همواره اصل بر برائت مظنون است، اما در ايران بر عکس، اصل بر قوانين الهي قرون وسطائي استوار است  و از نظر قاضي هر آدم مخالف حکومت  قبل از محاکمه محکوم است . در يک دادگاه فرمايشي چند  دقيقه اي براي مخالفين نظام، بدون داشتن وکيل و يا هيئت منصفه و يا حتي مطبوعات تصميم مي گيرند .و حکم زندان طولاني مدت و شلاق و اعدام صادر مي کنند .صحت گفته هاي من را هر روز مي توانيد در سر تيتر خبرهاي جهان از ايران ببينيد .

من هم مثل ميليون ها ايراني در بد ترين شرايط براي نجات جان خود  از ايران فرار کرده ام ،و به کشور سوئد پناه آورده ام . من براي سفر به کشور سوئد نيامدم،  بلکه فقط براي نجات جانم از دست آن جنايتکاران آدمکش گريخته ام .به همين دليل انتظار داشتم بر طبق مفاد کنوانسيون حقوق بشر ژنو با من برخورد شود.

اما متاسفانه با در خواست پناهندگي من موافقت نشد،و هر بارجواب منفي دادند . در دنياي رسانه ها آيا دولت سوئد هيچ اطلائي از شرايط سياسي ايران ندارد؟ نمي بيند چطور حاکمان ايران با شهروندانش رفتار مي کنند؟ اعتراضات و کشتار مردم بيگناه در خيابان را هر روز نمي بيند؟

دستگيرشد گان در زندانها مورد شکنجه و تجاوز قرار مي گيرند .حتي دولتمردان ايران در رسانه و مطبوعات خودشان اين را اعلام کردند و اين رسوائي بزرگي براي جمهوري اسلامي ايران بود.

کشور ايران در بند کردن خبرنگارها و بستن مطبوعات، رتبه اول را در جهان دارد .دولت ايران در اعدام شهروندانش رتبه اول را دارد .اعتياد و فقر و فحشا در رتبه اول است .پليس که حافظ جان و مال مردم بايد باشد خود به افراد دستگير شده تجاوز مي کند و هيچ مرجعي هم پاسخگو نيست.حتي شهروندان خارجي و ديپلمات کشورها ،از جمله ديپلمات کشور سوئد را هم دستگير مي کند  و براي باج خواهي به گروگان مي گيرد.

چطور دولت سوئد مي تواند چشمانش را به روي تمام اين واقعيات ببندد  و به ما پناهجوها جواب منفي دهد؟  جواب منفي به ما پناهجوها يعني اينکه ايران کشور امن و با ثباتي است و رژيمي دموکراتيک در آن کشور مستقر است و همه ما پناهجوها که  از آن جهنم فرار کرده ايم دروغ مي گوييم.کسي به خواسته من توجه نمي کند .من بدون داشتن پول و خانه در اين کشور سرگردانم هيچ امنيتي ندارم هر لحظه منتظر اتفاقي هستم .

تصور اينکه يک زن جوان و تنها بدون هيچ امکاناتي و حمايتي چطور مي تواندشب وروزش رابگذارندخيلي وحشتناک است .

حتي مواقعي  زنان سوئدي که همه گونه چتر حمايتي بالاي سرشان است  نيز مورد تجاوز قرار گرفته  و کشته مي شوند.حال ببينيد بر ما بدون هيچ نوع حمايتي چه ميگذرد.

اداره مهاجرت ابتدامدارک جهت اثبات 

هويت از من خواست. بعد پرسيد از چه راهي آمدي .من مدارک احضاريه و جلب خود را که از طرف دولت جمهوري اسلامي جنايتکار ايران به اداره مهاجرت تحويل دادم. من حتي مدارک کافي در جهت کشته شدنم را ارائه دادم و مدارکي هم از کشور سوئد، نامه پزشک بيمارستان ، نامه پليس ،و نامه کوينوخور(مرکز حمايت از زنان) و حتي کشته شدن رضا در شهرsunsvall در اختيار اداره مهاجرت گذاشتم .در قبال کمک به من ، جواب دادند همه اينها جعلي است و تو در ايران هيچ مشکلي نداري .

پشت سر هم جواب منفي و در نهايت پرونده ام را به دست پليس مي دهند، و بعد هم ديپورت به ايران و آخرين مرحله اعدام و اين پايان ماجراي يک پناهنده است که از کشور خودش فرار مي کند . سوال مي کنم ،چه کسي حاضر است، در کشور خودش در امن و آسايش باشد و آن را با در بدري و گرسنگي و بي خانماني در يک کشور ديگر عوض کند؟ آيا بايد براي اثبات حرفهايم متوسل به دوختن لب و اعتصاب غذا يا خودزني شوم و يا خودسوزي کنم تا با من مثل يک آدم رفتار شود؟ هر نوع خودآزاري بدون ترديد نشان از استيصال انسانها است و من به آنجا رسيدم .آيا وجدان بيداري نيست ؟

اداره مهاجرت سوئد توجه داشته باشد ،که من در بهترين دوران سني خود و در بدترين شرايط در سوئد زندگيم  را سپري مي کنم و از هر جهت تحت فشار هاي روحي و رواني قرار دارم .

بي هويتي ،بي کاري ،بي سرپناهي ،بي پولي ، از طرفي نداشتن اجازه کار و از طرف ديگر ترس دستگير شدن و ديپورت به ايران ،همه اين مسائل مرا به مرز ديوانگي کشانده .

لطفا لحظه اي به مشکلاتم قبل از اينکه تصميم  بگيريد فکر کنيد .خواسته من پناهجو از ايران گريخته ، ابتدا فقط اجازه ماندنم در سوئد است و  اينکه بعد با تقاضاي پناهندگي ام موافقت شود تا شايد مرحمي بر روي زخمها و دردهايم باشد.

********