بررسی جایگاه حکومت جمهوری اسلامی ایران از نظر حقوق بشرشاید نیازمند آشنایی هر چه بیشتر با معنی حقوق بشر باشد. حقوق بشر اساسی‌ترین و ابتدایی‌ترین حقوقی است که هر فرد به طور ذاتی، فطری و به صرف انسان بودن از آن بهره‌مند می‌شود شاید در ابتدا این تعریف از لفظ حقوق بشر بسیار ساده به نظر بیاید اما باید دانست که همین تعریف به ظاهر ساده عواقب و بازتاب اجتماعی و سیاسی مهمی را برای مردم و حکومت‌ها به دنبال دارد. حقوقی که برای تمامی انسان های جامعه یکسان بوده و نژاد قوم ملیت و همچنین مذهب تاثیری بر آن نمی گذارد.

حکومت جمهوری اسلامی ایران که در سال ۱۳۶۰ پس از شکست انقلاب مردم در سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید شاید جز معدود حکومت هایی باشد که از زمان شروع به کار خود به غیر از دو سال بصورت سالیانه قطعنامه نقض حقوق بشر از مجمع عمومی سازمان ملل دریافت کرده و به نقض حقوق بشر محکوم شده است در آخرین قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، این مجمع، ایران را در بسیاری موارد محکوم کرد؛ از جمله در برخورد دولت با معترضان نتایج انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۸۸. حکومت جمهوری اسلامی ایران به صورت سختگیرانه‌ای آزادی‌های مدنی از جمله آزادی سخنرانی، مطبوعات، تجمعات، انجمن‌ها و آزادی‌های شخصی را زیر پا میگذارد و در مسیر آزادی‌های مذهبی نیز موانع بسیار زیادی را بوجود آورده است. بدلیل نقض گسترده حقوق بشر در ایران هیچگاه تعداد دقیق زندانیان سیاسی در دسترس نمی باشد. اما مسئله ای که بوضوح دیده می شود وجود تعداد زیاد زندانیان سیاسی مذهبی و همچنین خبر نگاران  در زندان های جمهوری اسلامی است. حکومتی که سال های متوالی به نقض حقوق بشر متهم شده است بدون شک با هر گونه اطلاع رسانی مقابله کرده و پایه و اساس خود را بر مبنای اعدام و سرکوب قرار داده است.

لازم به ذکر است که در سال۲۰۱۱، توسط  سازمان ملل، احمد شهید به عنوان گزارشکر ویژه حقوق بشر در امور ایران انتخاب شد. از او درخواست شده تا به ایران سفر کند و وضعیت حقوق بشر زندانیان سیاسی و دیگر زندانیان را بررسی کند. تا کنون ایران از دادن اجازهٔ ورود به وی ممانعت ورزیده است.وی در خصوص پناهندگان ایرانی نیز در گفتگوی خود ، از علاقه به آشنایی با پناهندگان ایرانی و تلاش برای گردآوری مستندات خود بر اساس مشکلات این پناهندگان در ایران خبر داد. درواکنش به این انتخاب دولت ایران این انتخاب را سیاسی و جهت دار دانست و عنوان کرد که انتساب احمد شهید را به رسمیت نمی شناسد.

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان روز سه‌شنبه ۲۰ آبان برابر با ۱۱ نوامبر ۲۰۱۴ اعلام کرد که درنتیجه جنگ در عراق و سوریه ۶/۱۳ میلیون نفر بی‌خانمان و آواره شده‌اند. این کمیساریا، اعلام کرد که بسیاری از آوارگان عراقی و سوری که تعداد آن‌ها برابر با جمعیت کلان‌شهری مانند لندن است، بدون غذا و سرپناه بسر می‌برند. امین عواد مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقای کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان گفته است دنیا در مقابل نیاز این پناهندگان منفعل شده است.

این مسئول کمیساریای عالی پناهندگان می‌گوید: «امروزه وقتی‌که درباره آوارگی یک‌میلیون نفر در مدت دو ماه و یا آوارگی پانصد هزار نفر در یک شبانه‌روز حرف می‌زنیم، دنیا هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد.» قبلاً در آمار این سازمان به رقم ۶، ۵ میلیون نفر آواره در خاک سوریه اشاره‌شده بود اکنون آمار جدید این سازمان نشان می‌دهد که این تعداد از آوارگان به دو برابر افزایش یافته است.

گزارش جدید کمیساریای عالی پناهندگان حاکی است که ۳/۳ میلیون پناهنده سوری نیز در خارج از این کشور به سر می‌برند که عمدتاً به لبنان، اردن، عراق و ترکیه پناه برده‌اند. این مسئول بخش خاورمیانه و شمال آفریقای این سازمان گفته است: کشورهای دیگر دنیا به‌خصوص کشورهای اروپایی و سایرین باید مرزهای خود را باز کنند و برای حل این مشکل مشارکت کنند.

آمار کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان به ۹/۱ میلیون نفر که در داخل خاک عراق آواره شده‌اند نیز اشاره دارد. این سازمان اشاره می‌کند که ۱۹۰ هزار نفر از آن‌ها نیز در جستجوی محلی امن کشور عراق را ترک کرده‌اند. کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل متحد می‌گوید: برای کمک به ۹۹۰ هزار نفر از این آوارگان در فصل زمستان و تأمین نیازهای اولیه آن‌ها مانند سرپناه پلاستیکی و لباس گرم، به بیش از ۵/۵۸ میلیون دلار کمک‌های نقدی نیاز دارد.

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان می‌گوید: روسیه و چین از اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد که نتوانسته‌اند جنگ در سوریه را متوقف کنند، در انتهای فهرست کشورهای کمک‌کننده قرار دارند.

وی می‌گوید: درصورتی‌که راه‌حل سیاسی برای این جنگ پیدا نشود این نوع کمک‌ها باید در درجه اول و مهم‌تر از همه‌چیز قرار گیرد. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در مورد وضعیت آوارگان سوریه و عراق به مسائل مهمی اشاره‌کرده است. این تعداد از آوارگان در داخل خاک سوریه و عراق و ترکیه و لبنان و اردن ازنظر رسیدگی به وضعیت زندگی آن‌ها و اختصاص امکانات مورد کمترین توجه قرار نمی‌گیرند. اینکه دنیا در مقابل این‌همه انسان آواره و بدون سرپناه منفعل شده و عکس‌العمل نشان نمی‌دهد یک واقعیت است. قدرت‌های اقتصادی جهان ازجمله چین و روسیه و دولت آمریکا آن‌قدر امکانات دارند که می‌توانند با آن، کلیه آوارگان سوریه و عراق را به‌خوبی تأمین کنند. کشورهای عضو اتحادیه اروپا در زمان جنگ سرد، داعیه دفاع از حقوق بشرشان دنیا را کر کرده بود اکنون بجای اختصاص بزرگ‌ترین امکانات و خدمات زیستی به این‌همه کودکان و نوزادان محتاج به غذا و سرپناه مرزهایشان را بر روی آن‌ها بسته‌اند و برای ممانعت از ورود آن‌ها در مرزهای خود تدابیر امنیتی اعلام کرده‌اند تا جلوی ورود آن‌ها را بگیرند. امکانات غذایی و درمانی و بهداشتی و تأسیساتی در همان چین و روسیه و کشورهای غربی چنان زیاد است که می‌توانند با آن کلیه این آوارگان را به بهترین وجه تحت پوشش بگیرند.

گزارشی که از سوی «موسسه مهندسی پزشکی» در بریتانیا منتشرشده نشان می‌دهد که بیش از نیمی از مواد غذایی جهان راهی سطل‌های زباله می‌شود. طبق این گزارش با دو میلیارد تن مواد غذایی که به هدر می‌رود می‌توان تمام گرسنگان جهان را سیر کرد. سالانه در سراسر جهان بیش از چهار میلیارد تن مواد غذایی تولید می‌شود. طبق همین پژوهش که در بریتانیا صورت گرفته است، حدود نیمی از مواد غذایی تولیدی در جهان به سطل زباله‌ها ریخته می‌شود. این واقعیت زندگی انسان‌ها در دنیای سرمایه‌داری است، اگر سود و ثروتی که در دنیای سرمایه‌داری کرورکرور تولید و انباشته می‌شود به‌طور عادلانه بین ساکنین کره زمین تقسیم و توزیع شود، هیچ‌کس نه گرسنه می‌ماند و نه بدون سرپناه. انبارهای دولتی و مراکز نظامی و شرکت‌های بزرگ مملو است از چادرهای ضخیم و ضد سرما، پتو، کیسه‌خواب و جوراب و امکانات عمرانی و رفاهی و مواد بهداشتی به‌گونه‌ای که می‌توان با آن‌ها نیاز میلیون‌ها نفر انسان آواره و بی‌سرپناه را تأمین کرد. مردم دنیا لازم است شرایط وحشتناک زندگی آوارگان و پناهندگان سوریه‌ای و عراقی را در مرکز توجه خود قرار دهند و بهر شکل ممکن تلاش کنند با جمع‌آوری پول و مواد غذایی و پوشاک و درمان و امکانات بهداشتی و هر نوع نیازمندی‌های دیگر به کمک این آوارگان بشتابند. هیچ‌چیز مهم‌تر و انسانی‌تر از این نیست که بشود با این نوع کمک‌رسانی‌ها جان بسیاری از انسان‌های آواره را نجات داد. علیرغم شرایط ناامن و درگیری‌های مسلحانه در منطقه، پزشکان و امدادگران زیادی از سراسر جهان به آنجا رفته و در حال کمک به آوارگان هستند و در بسیاری از نقاط مختلف جهان مقدار قابل‌توجهی امکانات جمع‌آوری و به مناطقی که آوارگان در آن مستقر هستند ارسال می‌شود؛ ولی بااین‌حال گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان نشان می‌دهد اگر دنیا برای کمک به آوارگان بسیج نشود و کشورهای اروپایی مرزهای خود را بروی پناهندگان باز نکنند و تا زمانی که این جنگ‌های ویرانگر در منطقه ادامه داشته باشد و تا زمانی که راه‌حل سیاسی پیدا نشود، این کمک‌رسانی‌ها باید در درجه اول اهمیت و اولویت برای آوارگان قرار گیرد.

«این ننگ را ویران کنید»

 ولتر

نظام جمهوری اسلامی که اکثریت مردم مخالف آن هستند و با آن مشکل دارند طی ۳۶ سال حکومت خود قوانینی را پیاده کرده که باعث فلاکت و بدبختی‌های بشماری برای ملت ایران شده و به خاطر سرپوش گذاشتن روی تمام این قوانین با قلدری بیش‌ازاندازه تن به هر کاری برای سرکوب کردن افراد جامعه و جلوگیری از مخالفت مردم می‌دهد. این اعمال شامل شکنجه، قتل‌های زنجیره‌ای پشت پرده، اعدام‌های روزانه و جنایت‌های دیگری مانند اسید پاشیدن به‌صورت زنان و دختران زیباروی ایرانی است که درنهایت مردم ایران را ازلحاظ فرهنگ و اخلاق، رفتار درست، اتحاد و همدلی با یکدیگر، به عقب کشانده و جدا کرده تا بتوانند قدرت و ثروت خود را افزایش دهند و بیشتر بتازند که همه این قوانین باعث قتل و غارت در ایران و بی‌اعتبار شدن مردم ایران در بین سایر کشورهای جهان شده است.

حکومت جمهوری اسلامی در تمامی سال‌های گذشته و حال همیشه سعی در این داشته با شعار «تفرقه بینداز و حکومت کن» که بر همه مردم روشن است حکومت خود را محکم و محکم‌تر کند. متأسفانه برخی از مردم هم به این حرکت دامن زده و ادامه می‌دهند. مثل اعدام‌هایی که به خاطر قصاص انجام می‌دهند. سیستم قضایی مریض جمهوری اسلامی توپ را به داخل زمین خانواده‌های مقتول می‌اندازد و انسان‌ها را وادار می‌کند که با احساسات تصمیم بگیرند و به خود اجازه دهند که طناب دار را به گردن انسان دیگری انداخته و نظاره‌گر جان دادن همنوع خود باشند و تخم نفرت و کینه که باعث جدائی و فاصله بین افراد یک جامعه می‌شود را با دست خود در زمین جمهوری اسلامی بکارند و پرورش دهند. این موضوعی است که نظام حاکم از آن لذت برده و به خود می‌بالد که به این راحتی بر این کشور ثروتمند و ملت آن مسلط شده و اریکه قدرت را در دست گرفته و به هر شکل ممکن استفاده می‌برد.

دولت به خودش اجازه می‌دهد که برای همه‌چیز جامعه و مردمش ازجمله پوشش، خوراک، رفتارهای بین انسان‌ها به سلیقه خود تصمیم بگیرد و خود را مالک بی‌چون‌وچرای کل جامعه می‌داند تا جایی که حتی تصمیم می‌گیرد که صورت افراد جامعه را عوض کند. (اسیدپاشی‌های اخیر)

این حکومت سرسپردگانی دارد که معروف‌اند به افراد ساندیس‌خور که در باطن خوراک روزانه آن‌ها نفت خام است و به خاطر همین امتیاز به‌جای آوردن کلاه، سر می‌آورند و بدون چون‌وچرا تمامی اوامر و خواسته‌های شوم ولایت و حکومت را انجام می‌دهند، به خاطر داشته‌هایی که در طول دوره انقلاب و بخصوص دوره خامنه‌ای به دست آورده‌اند و قصد از دست دادنش را هم ندارند و به هیچ‌چیز و هیچ‌کس رحم نمی‌کنند، کشتن و نابود کردن انسان‌ها و خانواده‌ها جزو کارهای پیش‌پاافتاده ایشان است و بانام بسیجی و حزب‌الله دستشان برای هر کاری باز است و حمایت می‌شوند.

درنهایت تمامی این فشارهایی که بر مردم و جامعه می‌آید ساخته دست نزدیکان و وابستگان حکومت است که با حضور و تائید کردن نظام درجاهای مختلف و رنگ‌به‌رنگ کردن خود مانند سبز و بنفش و غیره ساقه این درخت تناور را قطورتر کرده و تن به‌دروغ و نیرنگ‌های آخوندی داده و خود را مانند عروسک خیمه‌شب‌بازی در اختیارشان قرار داده‌اند، اما اکثریت مردم به‌جان‌آمده مدت‌هاست این نظام را با همه اشکال و رنگ‌هایش نمی‌خواهند و درصدد از میان برداشتن آن هستند.

مسعود صالحی

در هر جامعه‌ای انسان‌های جاه‌طلب همیشه وجود دارند و نقش اصلی ایشان بر هم زدن ثبات و آرامش جامعه و مردم آن کشور است و بسیار هم خطرناک هستند، چون پایبند هیچ اصول و مرامی نیستند، تمام ارزش‌ها را زیر پا می‌گذارند و فقط به اهداف پلید خودشان فکر می‌کنند و بس.

این‌گونه افراد بیشترین ضربه را به اقتصاد جوامع می‌زنند و قشر آسیب‌پذیر جامعه که همان کارگران هستند را در فشار قرار می‌دهند و باعث بسیاری از ناهنجاری‌ها ازجمله نابود شدن خانواده‌ها، طلاق، فقر شدید مالی، اعتیاد به مواد مخدر و خیلی چیزهای دیگر که در جامعه ایران کاملاً مشهود است، می‌شوند؛ یعنی هرروز بیشتر بر ثروت و قدرت خود می‌افزایند و خون این ملت فقیر را بیشتر می‌مکند، حقوق کارگران را در حداقل نگه می‌دارند و با زد و بندهای مافیایی خود تورم را در جامعه افزایش می‌دهند تا به سودهای کلان برسند و به مال‌اندوزی ادامه دهند.

جمهوری اسلامی یکی از این هرم‌های مال‌اندوز و قدرت‌طلب است که در رأس آن رهبر و خانواده ولایت قرار دارند و این مافیای قدرت و ثروت را اداره می‌کنند، هرروز خزانه خود را از خون این ملت پرکرده و فاصله خود را با جامعه فقیر و زحمت‌کش بیشتر و بیشتر می‌کنند. از درآمد فروش نفت که طبق آمارهای خودشان بیشتر از ۷۰ درصد، سود عایدشان می‌کند قوی و قوی‌تر می‌شوند و کمترین توجهی به ملت فقیر ایران ندارند چون تمام این ثروت را ارث پدر خود می‌دانند.

ملتی که روی ثروتمندترین خاک دنیا زندگی می‌کنند جزو فقیرترین ملت همان دنیا هستند و روزبه‌روز هم فقیرتر می‌شوند، درصورتی‌که رهبر و خانواده “محترمش” یکی از ده خانواده ثروتمند دنیا می‌باشند که از درآمد همین کشور ثروتمند شدند و متأسفانه تمام این فاصله‌ها و قدرت‌ها با کمک همان افراد جاه‌طلب که سرسپرده هم هستند به وجود آمده چون تمام نفعشان در بقای این حکومت ننگین است.

از گوشه و کنار می‌شنویم که خانواده‌های اندکی در ایران ماهانه حدود سی میلیون تومان خرج تفریح خودشان می‌کنند، رستوران می‌روند و سفرهای خارجی آن‌چنانی می‌روند و کمی پایین‌تر می‌بینیم خانواده‌ای با صاف کردن میخ‌های زنگ‌زده به همراه دو فرزند کمتر از ده سال خود، روزی هفت‌صد و پنجاه تومان درآمد دارند و فقط می‌توانند یک نان بخرند و سه قسمت کنند و بخورند بدون هیچ‌چیز دیگری؛ آرزوی داشتن خانه و لباسی گرم یا حتی خوردن میوه‌ای ناچیز را داشته باشند و متأسفانه خیلی‌های دیگر هم هستند که حتی همان نان را هم ندارند و سر گرسنه بر زمین می‌گذارند.

آیا واقعاً برابری و مساوات این است؟ “رهبر و بزرگ” یک جامعه باید این‌گونه رفتار کند؟ فقط به خود، خانواده و نزدیکانش بیندیشد و مانند اختاپوس به قدرت خود و ثروت جامعه بچسبد و نسبت به دیگران کوچک‌ترین احساس مسئولیتی نداشته باشد؟ واقعاً جای بسی تأسف است.

سکولاریسم یعنی اینکه امور این جهان، بر پایه پدیده‌ها و دانش این جهانی توضیح داده شود، نه بر اساس اسطوره‌ها و افسانه‌ها و پدیده‌های آن جهانی و نه بر اساس قوانین دنیایی که ما تابه‌حال آن را ندیده‌ایم.
به‌بیان‌دیگر سکولاریسم عقیده‌ای است که بر مبنای آن، دین از قانون‌گذاری جدا است و مذهبیّون یعنی آخوندها در حاکمیت جایی ندارند.

متأسفانه چون حکومت امروزین ایران یک حکومت دینی است آقایان به‌غلط تبلیغ می‌کنند که سکولاریسم به معنی دشمنی با مذهب و نابودی دین است، درصورتی‌که اصلاً این‌طور نیست. یک شخص می‌تواند انسانی با باورهای استوار دینی باشد، امّا به سکولاریسم ﴿جدایی دین از حکومت﴾ اعتقاد داشته باشد، مانند آقای دکتر “چارلز تیلور” پژوهشگر ارزشمند کانادایی که تئوریسین اصلی سکولاریسم در جهان غرب است درحالی‌که خودش انسانی عمیقاً باورمند به مسیحیت است. او معتقد است که مبنای قانون‌گذاری، باید بر محور عقلانیت و بر اساس نیازهای این جهانی برپا شود نه بر پایه قول و قرارهای گذشتگانی که در کتاب‌های پوسیده و قدیمی ثبت‌شده‌اند.
سکولاریسم اجتماعی، روندی است که از پایین و در بطن جامعه و از درون خانواده‌ها شکل می‌گیرد نه از بالا و به‌صورت دستور حکومتی. در یک سیستم استبدادی، یک رژیم ممکن است به‌زور چادر از سر زنان بردارد و یا اینکه به‌زور چادر بر سر آن‌ها کند؛ این‌ها هردو اشتباه‌اند. اعضای خانواده باید به این نکته واقف شوند که اولین قدم درراه رسیدن به سکولاریسم دموکراتیک، دوری جستن از استبداد و روش‌های جبارانه در داخل خانواده است. درک این مطلب مهم، ما را گام‌به‌گام به‌سوی سکولاریسم جهانی رهنمون خواهد شد؛ یعنی به آن سطحی که هماهنگ با جهان پیش برویم و مردم جهان از ما و ما از جهانیان بیزار نباشیم.

موانع رسیدن به سکولاریسم کدامند؟

• استبداد دینی:ذات دین استبدادی است و همواره جباریّت را تبلیغ می‌کند.البته این نکته مهم را نیز باید در نظر داشت که دین در کشورهای مختلف به صورت‌های گوناگون ظاهر می‌شود.
• استبداد سیاسی:عدم تحمل‌پذیری حاکمیت. از شاه اسماعیل صفوی تا رضاشاه پهلوی، همه حاکمان مقتدری بودند که یکپارچگی ملّی را فراهم کردند ولی در زمان حاکمیت آن‌ها هیچ آزادیخواه و هیچ روشنفکری آزاد نبود.
• استبداد فرهنگی و اجتماعی:عقب‌ماندگی و بی‌سوادی باعث بروز استبداد در بطن جامعه می‌شود. عدم تحمّل دیگران و رفتار مستبدانه‌ای که در درون ما است، با رفتن این حکومت و آمدن آن حکومت دیگر، در جای خود باقی می‌ماند و چیزی را تغییر نمی‌دهد زیرا استبداد فرهنگی در ذهن و روحیه ما جای دارد. روند سکولاریزاسیون ﴿سکولار شدن﴾ در یک جامعه، از درون خانواده‌ها شروع می‌شود.

روشنفکران دینی و سکولاریسم:

روشنفکران دینی کسانی هستند که به‌خوبی از دموکراسی و سکولاریسم صحبت می‌کنند، ولی هنگامی‌که به بخش قانون‌گذاری در جامعه می‌رسند، متأسفانه مانند آقای عبدالکریم سروش، معتقدند که درنهایت دین، تعیین‌کننده اصلی است.

سنگسار بی‌رحمانه‌ترین و ناعادلانه‌ترین حکم غیرانسانی‌ای است که به طرز جنایت‌کارانه و وحشیانه‌ای در ایران به اجرا درمی‌آید تا انسانی به دلیل فقط و فقط تمایل داشتن به شخصی دیگر به بدترین شکل اعدام شود. هیچ انسان عاقل و سالمی نمی‌تواند این عمل زشت و ناپسند را بپذیرد چه برسد برای آن توجیه یا قانونی وضع نماید. این چه حکمی است که این انسان‌ها بدون هیچ دفاعی با دست‌های بسته و بدنی که تا سینه در خاک فرورفته با وحشیانه‌ترین حالت یعنی پرتاب سنگ به سروصورت، زجرکش شوند بدون اینکه حتی از اولیه‌ترین حقوق یعنی حق دفاع از خود نیز برخوردار باشند؟ حال چگونه است که در کشوری که دروغ از گناهان کبیره است مجازاتی ندارد و نقل کلام و محفل رجل سیاسی و مذهبی است ولی عمل زنا که می‌توان حتی در علوم طبیعی توجیهی برای آن داشت این‌گونه مورد مجازات قرار می‌گیرد؟ انسانی به‌راحتی با مظلومانه‌ترین و وحشیانه‌ترین حالت اعدام می‌شود درحالی‌که بیشتر همین به‌اصطلاح مجریان قانون در همین زندان‌های خود هزار بار به‌حکم همان اسلام نه‌تنها به زنان بلکه به مردان هم تجاوز می‌کنند و هیچ قانونی برای مجازات آنان وجود ندارد؟ ما خواهان هستیم که به‌جای این‌همه ناملایمتی و بی‌عدالتی، کشوری داشته باشیم خالی از مذهب که در آن ارزش‌های انسانی را به کودکانمان آموزش دهند و عفو، این سرمایه جاودانی را جایگزین آن کنند. «روزی نوشتم ۵۰ ٪ زن‌هایی که تن‌فروشی می‌کنند متأهل هستند، تو گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: ۷۵٪ معتادین جوان هستند، گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: به دختران و پسران در زندان تجاوز می‌شود، گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: پدری برای جهیزیه دخترش کلیه‌اش را فروخت، گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: سن تن‌فروشی دختران بخت‌برگشته از فقر به زیر ۱۴ سال رسید، گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: مردم کشورمان برای تفریح به بهشت‌زهرا می‌روند، گفتی: من سیاسی نیستم. نوشتم: خانه‌ات را ازت گرفتند، پسرت معتاد شد، دخترت فاحشه، زنت به فکر طلاق، بازهم سیاسی نیستی؟ پاسپورت ایران بی‌ارزش شد، نامش باعث ننگ شد، ورزشکارش از بدبختی پناهنده شد، نخبه‌اش به خاطر مدل مو از دانشگاه اخراج شد، خبرنگارش به خاطر آزادی بیان اعدام شد، شادی جرم شد، تجمع بالای ۱۰ نفر غیرمجاز شد، صحنه اعدام تبدیل به سینما شد، شبکه خبر از غزه می‌گفت در شهر ما آب هم نبود، مخدر هم‌قیمت قلیان شد، سیاسی نبودی ولی انسان که هستی پس هرگونه می‌توانی فریاد بزن.»

جریان اسیدپاشی در اصفهان و عکس‌العملی که در مردم میهن ما به وجود آورد مقامات دروغ‌زن جمهوری اسلامی را به وحشت و هذیان‌گویی انداخته است. اوایل انقلاب، شخصی به نام محمدرضا نقدی به اتهام جاسوسی برای صدام حسین دستگیر می‌شود و هنگامی‌که او را تحت‌الحفظ به تهران می‌بردند در یک عملیات مافیایی با کشته شدن شش نفر از نگهبانانش موفق به فرار می‌شود. او به تهران می‌رود و با باندهای دیگر به آزار و اذیت و غارت اموال مردم ایران می‌پردازد. در این هنگام علی خامنه‌ای و بسیاری از سردمداران نظام ازجمله هاشمی رفسنجانی متوجه شدند کسی را در دستگاه خودشان دارند که با برنامه‌های ضد انسانی جمهوری اسلامی که مدت ۳۶ سال برای مردم به ارمغان آورده‌اند بسیار هماهنگ است. این بود که خامنه‌ای تشخیص داد او را باید به دومین و سومین نفر قدرتمند سپاه یعنی فرمانده کل بسیج و قائم‌مقام سپاه در بسیج تبدیل کند. اکنون همین شخص، همان جاسوس سابق، کسی که شرف و آبروی نداشته‌اش را تقدیم رژیمی کرده که سراپا جنایت و ددمنشی است به حضور رهبر رسیده و به او گفته من مسئله عفاف و حجاب را برای همیشه حل می‌کنم و چاره آن‌هم برای زنان و دخترانی که تحت هیچ شرایطی زیر بار شرایط ما نمی‌روند این است که به صورتشان اسید بپاشیم و این کار را از اصفهان شروع کردند؛ اما آن‌ها روی دیگر سکه را ندیده بودند که زن‌های ما با زن‌های سایر کشورهای منطقه تفاوت دارند. این‌ها زنانی هستند که سی‌وشش سال در مقابل خون‌آشام‌ترین رژیمی که تاکنون در جهان وجود داشته و اکنون شاگردانی همچون داعش را تربیت‌کرده که پیروی از خط جمهوری اسلامی می‌کنند، ایستاده‌اند و نمی‌توانند زنان ایرانی را وادار به سکوت کنند زیرا اگر چنین می‌بود در مدت این سی‌وشش سال این کار را انجام می‌دادند. زندان‌های جمهوری اسلامی مملو از مبارزینی است که با این رژیم در حال ستیزند. ده‌ها هزار نفر از جوانان این مرزوبوم به دست این جانیان پرپر شده‌اند. در عملیاتی وحشیانه آنان را کشتار کردند ولی نتوانستند شیر زنان و دختران آزادی‌خواه را ساکت کنند بنابراین به زشت‌ترین و ددمنشانه‌ترین صورت ممکن یعنی اسیدپاشی به‌صورت زیبای این گل‌های میهن ما خواسته خود را عملی کردند و امروز تمام جهانیان به این جریان آگاهی دارند و می‌دانند که اسیدپاشی کار کیست. همه مردم اصفهان، تهران، مشهد و کلان‌شهرهای ایران می‌دانند که اسیدپاش‌ها چه کسانی هستند و خود رژیم جنایتکار هم درمانده از اینکه چگونه سروته این ماجرا را هم بیاورد، به پریشان‌گویی افتاده و حرف‌های ضدونقیض می‌زند. این ابلهان تصویر یک استاد دانشگاه را که شهرت جهانی دارد بازسازی کرده و گفته‌اند اسیدپاش احتمالی همین است. غافل از اینکه بسیاری از مردم او را می‌شناسند. حالا مسئله اسیدپاشی را کنار گذاشته و به قول خودشان دنبال روزنامه‌های شایعه‌ساز رفته‌اند که بگویند کار این‌ها بدتر از اسیدپاشی است، چون این‌ها جامعه را مشوّش کرده‌اند. این جانیان از هر فرصتی استفاده کرده تا از تمام وسایل ارتباطی که موجب آگاهی مردم می‌شود جلوگیری کنند، دائماً پارازیت می‌اندازند، مثل جانور از خانه‌های مردم بالا می‌روند و دیش‌های ماهواره را به پایین پرتاب می‌کنند، اکثر سایت‌ها را فیلتر کرده و سرعت اینترنت را تا آنجا که برایشان میسر بوده پایین آورده‌اند، اما نتوانسته‌اند مردم ما را وادار کنند که از تکنولوژی روز عقب بمانند و به آگاهی‌های خود نیفزایند. خبرنگاران ایرانی را تهدید کرده‌اند که به‌هیچ‌عنوان و تحت هیچ شرایطی حق ندارند اخبار مربوط به اسیدپاشی و پیامدهای آن را در رسانه‌ها درج نمایند و در رابطه با این تهدیدات آریا جعفری عکاس خبرگزاری ایسنا در اصفهان روز اول آبان در پی انتشار عکس‌های اعتراضی مردم به اسیدپاشی دستگیر می‌شود. اعمالی که این دژخیمان انجام می‌دهند درعین‌حالی که باعث تأسّف است گاهی اوقات انسان را به خنده می‌اندازد. این جاسوس عراقی می‌گوید اسیدپاشی کار گروهک‌ها و خارجی‌هاست؛ اگر راست می‌گویید پس چرا مردمی که علیه اسیدپاشی خارجی‌ها اعتراض می‌کنند و خواهان مجازات آن‌ها می‌شوند، دستگیر و زندانی می‌کنید؟ متأسفانه باوجوداین حکومت خون‌آشام همچنان مردم ما در چنگال این بی‌همه‌کسان اسیرند اما همچنان این زنان آزادی‌خواه در مقابل این اراذل‌واوباش مقاومت می‌کنند.

درود بر زنان آزاده ایرانی

مرتضی جهانگیری

حکومت جمهوری اسلامی ایران جای پایش در تمام مشکلات مردم ایران چنان بزرگ و فشرده جلوه می‌کند که جای هیچ شک و شبهه‌ای نمی‌ماند. عدم مدیریت این جنابان، بزرگ‌ترین بلا در طول تاریخ برای ایران و ایرانی بوده و هست. وجود مدیران نالایق و نادان، زندگی را به کام همه مردم ایران تلخ و غیرقابل‌تحمل کرده است؛ مانند مشکل کمبود آب که بدون داشتن اطلاعات کافی دست‌به‌کارهای نادرست و غیرعلمی زده‌اند ازجمله ساختن سدهای غیراستاندارد. بدون دانش و مطالعه آب را داخل سدها هدایت کرده‌اند و این باعث شده که رودخانه‌ها از روند طبیعی خود خارج‌شده و خشک شوند و دریاچه‌ها به باتلاق و نمک زار تبدیل شوند و بعد برای ماست‌مالی هرکدام از این خرابکاری‌ها میلیاردها دلار هزینه کنند که دیگر فایده‌ای ندارد چون بازهم این هزینه‌ها به دست همان مدیران نالایق و نادان قرار است خرج اصلاحات شود. متأسفانه این پول‌ها که باید برای رفع فقر و تنگدستی مردم استفاده شود در چاه ندانم‌کاری‌ها و نادانی‌های این مدیران ریخته می‌شود.

در کنار کم‌آبی و خشک‌سالی مشکل بزرگ‌تر و خطرناک‌تری هست به نام آلودگی هوا که بازهم این نظام خائن جمهوری اسلامی مسئول آن است که با زد و بندهای مالی و افزایش قدرت نظامی خود باعث آن شدند. با واردکردن بنزین غیراستاندارد ارزان‌قیمت و غیراستاندارد از کشور چین، دوست و عزیزکرده جمهوری اسلامی، آلودگی هوا را به حدی افزایش دادند که اگر از همین امروز شروع به پاک‌سازی هوا بکنند اثرات آن تا ده سال آینده بر جای خواهد ماند.

به خاطر همین آلودگی هوا و خشک‌سالی هرسال آمار انواع سرطان، سقط‌جنین، امراض کلیوی و ریوی  و هزاران مریضی دیگر بیشتر از سال قبل می‌شود و فریادرسی هم نیست که به داد مردم فقیر و ضعیف برسد.

در کنار همه این آلودگی‌ها کارهای جالب‌توجه دیگری نیز هست که این رژیم خون‌خوار انجام می‌دهد که واقعاً بی‌شرمی و پستی و ضد بشری بودن رهبرانشان را بیشتر به نمایش گذاشته و دشمنی این رژیم دیکتاتوری را با مردم ایران بیشتر از پیش به اثبات می‌رساند، ازجمله فرستادن پارازیت‌ها بر امواج ماهواره‌ای که برای اختلال در پخش کانال‌های تلویزیونی می‌فرستند و برای هر موجود زنده‌ای خطرناک است و اثراتش باعث عقیم شدن مردان، نازایی زنان، پوکی استخوان، سرطان خون و خیلی امراض دیگر که در اکثر شهرهای ایران شاهد آن هستیم می‌شود و هیچ ارگانی نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد و اعلام کند این کار غیرقانونی است، چون در پشت این برنامه‌ها سپاه پاسداران و بیت رهبری قرار دارند که به هیچ‌کس و هیچ کجا پاسخگو نیستند. درنهایت این مردم ایران هستند که باید این فشارها را تحمل کنند و همین مردم نیز می‌توانند به این وضعیت وخیم خاتمه بخشند.