وقتی کلمه تجاوز جنسی را میشنویم ، یکی از تصوراتی که از ذهن میگذرد، اینست که در یک کوچه تاریک یک غریبه به یک دختر تنها حمله می کند. 

اما همه تجاوزات به این صورت نیست. تجاوز جنسی به این معنی است که یک یا چند نفر بر خلاف میل فرد دیگری با او عمل جنسی انجام دهند. اکثر این تجاوزات در فضاهای پوشیده و اغلب توسط کسی صورت میگیرد که قربانی اورا میشناسد. 

عادی ترین نوع تجاوز جنسی از سوی پسران/مردان نسبت به دختران / زنان صورت می گیرد. در اکثر این شرایط وادار شدن به این عمل به کمک تهدید کلامی یا اصرار است . حتی اگر فرد مورد تعارض با اصرار و تهدید کننده دوست باشد. 

چنانچه کسی از طریق خشونت، تهدید و یا اصرار کلامی  به انجام این عمل مجبور شود همیشه غیر قانونی است، حالا هر چقدر هم آشنا باشد. قربانی هرگز به داشتن تقصیر در تجاوز متهم نمیشود.

 این بحث یک بحث جهانی و بین المللی است . اما در بسیاری از کشورهای اسلامی و  بخصوص ایران رعایت نمیشود و معنا ندارد. در واقع در ایران همه افرادی که به عمل جنسی مجبور می شوند، صرفنظر از سن وسال، جنسیت و با هر نوع تمایلات جنسی، به نوعی مرتکب  جرم شده اند. به عبارتی چنانچه در کشور ایران زندگی بکنی و بر خلاف میل و تمایلات مورد تجاوز قرار بگیری در هر صورت مقصری و مجرم شمرده میشوید.

متاسفانه بسیاری از زنان ودختران ایرانی قربانی تجدد تو خالی و ظاهرفریب فرهنگ غلطی که در ایران و به وسیله دولت کنونی رواج پیدا کرده می شوند. فرهنگی که به ظاهر شعار امنیت اجتماعی زنان را میدهد اما در واقع زن را به عنوان جنس دوم و کالا نشان می دهد. 

بسیاری از زنان ایرانی از تهدید ها و آسیب های روحی و جسمی ناشی از اجتماع ایران رنج می برند و قربانی ناملایمات اخلاقی و جنسی هستند. از شرایط این ناملایمات میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

– با توجه به عمومیت استفاده از مسافرکش های شخصی توسط زنان و دخترانی که نمیتوانند از وسایل نقلیه عمومی استفاده کنند و جرایم متعددی که در این گونه موارد علیه آنان روی میدهد، تجاوز جنسی انفرادی یا گروهی فقط یکی از موارد آن است. در صورتیکه فراهم کردن وسیله عمومی ۲۴ساعته یکی از وظایف مسئولان میباشد. 

–  آمارها نشان میدهد که سالانه بسیاری از دختران دانش آموز و یا دانشجو، قربانی تجاوزات جنسی پسران و مردان  دانش آموز و دانشجو و گاهاً اساتید و معلمان قرار میگیرند. بسیاری از آنها مدعی هستند که به علت تهدید، فشار فیزیکی و در مورد ارتباطات دوستانه فشارهای کلامی از سوی جنس مخالفشان، مجبور به برقراری ارتباط جنسی شده اند.  تهدید به اخراج و یا وعده به ارتقاء موقعیت کاری ، شخص را وادار به این امر میکنند . این در حالیست که مسئله اشتغال زنان و ایجاد فرصتهای مناسب کاری و امن و زمینه سازی وصول درجاتی از استقلال از وظایف دولت میباشد که میتواند مقدمه ای بر مهار خشونت و سالم سازی خانواده گردد. چرا که زنانی که از استقلال اقتصادی بهره مند باشند  میتوانند از همزیستی با مردی که او را مورد خشونت قرار میدهد امتناع کنند و در رشد فرهنگ جامعه مؤثرتر باشند . این در حالیست که در جمهوری اسلامی چنین موضوعی صرفاً در جایگاه صحبت آن هم بسیار سطحی قرار دارد و هیچگونه اقدامی برای آن نمیشود .

–  فقر اقتصادی یکی از عواملیست که باعث تحمل آزارهای جنسی برای زنان میشود. بنابراین فقر میتواند زنان را ناگزیر به موقعیت هایی بکشاند که حتی در برابر بهره کشی و بردگی جنسی سکوت کنند و دم برنیاورند. 

–  از طرفی پژوهشها نشان میدهد مادرانی هستند که دخترانشان توسط محارم مورد آزار و تعرض جنسی قرار گرفته اند . اما اغلب سکوت میکنند و واکنشی فعالانه از خود نشان نمیدهند . دلیل سکوت آنان نه عدم علاقه و سنگ دلی بلکه ترس از جدایی و بی سرپرست ماندن و مشکلات اقتصادی و اجتماعی است که بعد ها گریبان گیرشان میشود.  در صورتیکه با فرهنگ سازی مناسب توسط دولتی که دم از اسلامی بودن میزند میتوان از این فاجعه جلو گیری کرد . 

واکنش افراد نسبت به این نوع ضربه های روحی و تهدیدات متفاوت است و هیچ استانداردی ندارد. برخی مایل هستند وانمود کنند که اتفاقی نیافتاده است و زندگی را طبق معمول ادامه می دهد . درحالیکه برخی دیگر میخواهند خود را زیر پتو پنهان کرده و گریه کنند.

در اکثر مواقع شخص قربانی ناچار به سکوت است و خود را با هر چیز و با هر وسیله ای پنهان می کند و در صورتیکه احساس ناامنی بیشتری هم بکند دست به خودکشی میزند. پژوهشها نشان میدهد حدود ۸۵٪ از قربانیان تجاوز مبتلا به درجات متوسط تا شدید افسردگی هستند . تعداد شکایات جسمی این افراد حدود ۳برابر عموم افراد جامعه و شامل شکایاتی چون دردهای شکمی متعدد با منشاء نامشخص ، اسهال ، یبوست ، مشکلات گوارشی و دردهای عضلانی و استخوانی در اندام های مختلف بدن و البته انواع اختلالات جنسی است . 

تعداد مراجعات این افراد به پزشک دوبرابر افراد عادیست . سردرد، کابوس شبانه، کاهش اشتها، علائم ادراری، دردهای قفسه سینه، احساس تنگی نفس و موارداقدام به خودکشی از علائم نه چندان نادر این قربانیان است. 

درمانهای شایع که میتواند به قربانیان اینگونه تجاوزات کمک کننده باشد عبارتست از رفتار درمانی ، روانکاوی ، امکان بیان و صحبت در مورد رازهای نهفته درونی و هم چنین درمانهای شایع افسردگی .

اما متاسفانه در ایران اسلامی و با وجود دولت حاکم روز به روز به آمار این تجاوزات اضافه میشود و هیچگونه راه حل و درمانی برای آن وجود ندارد . چرا که دولت جمهوری اسلامی راه  حل این قضیه را صرفاً محدود و محصور کردن قشر مؤثر جامعه ( زنان)  در پوشش وخانه نشین کردن آنان میداند.

زن شجاع و صبور سرزمین من بر لبه باری‍ک آرزوهایش قدم بر می دارد برایش لحظه ای نیست که سنگینی نگاه بی عدالتی شانه هایش را خسته تر ن‍کند اما او نور می بیند و لبخند عاقلانه ای تقدیم تو می دارد. تو شاید به او حرف زور بزنی و او دم بر نیاورد اما گول سکوتش را نخور در دلش غوغایی بر پاست.

 اگر چه هر چه خواستی بر تنش پوشاندی و بر سرش لچک کشیدی اما او بر روی همین لبه باریک آرزوهایش پیچیدن باد در موهایش را حس می کند. تو می اندیشی که او درکی از آزادی ندارد چون تو صلاح ندانستی که او طعمش را حس کند اما بدان او آزاده زندگی می کند و روزی تا آزادی پرواز خواهد کرد.

 تو می خندی و می اندیشی در قفس که نمی توان پرید راست می گویی در زندان بهشتی تو نمی توان پرواز کرد اما رهایی از آن نه دور است و نه دیر. در کوچه پس کوچه های زندگی اش تو ‍مشتری وار تنش را بر انداز می کنی و قیمتش را می پرسی و او با نگاه سر سختانه اش تو را ذوب می کند و می گوید قیمت عشق است می پردازی؟ و تو پاسخی نداری چون اصلا نمی دانی عشق چیست.

 زن صبور سرزمین من بر لبه باریک آرزوهایش در کنار دریا می دود  و از قهقه زدن نمی ترسد او از افتادن ناامید نمی شود او از ناعدالتی نمی هراسد او در رهایی غوطه ور است و با رویایش هر روز را زندگی می کند ما می دانیم حقیقت رویایمان نزدیک است. رهایی نزدیک است و خوشبختی تا سرزمینمان فاصله ای ندارد و حیف که نوشتن برای تو بی فایده است چون تو اصلا نمی دانی… 

 اگر در فرهنگ لغت به دنبال معنی آوین بگردی حتما مهمترین معنی آن را عشق خواهی یافت .هم معنی آب زلال وپاک .بی ریا مثل عشق .

اما پایان داستان دخترک قصه ما همرنگ عشق و معصومیت نیست. داستان دخترک ریز نقشی که تا رویای آینده اش فاصله ای ندارد با رسیدن به مرد رویاهایش  به پایان نمی رسد  بلکه با گلوله ای در سینه پایان می پذیرد.

آوین قصه ما حتی فرصت پیدا نمیکند ناله کند .اشک بریزد یا با زندگی اش وداع کند .داستان آوین یکی از صدها نا عدالتی است که برای مردم این مرزوبوم روی می دهد و ما خشمگین از کنارش می گذریم ومسببان آنرا به انتقامی زود وعده می دهیم.

آوین قصه ما در یک روز زیبای پاییزی هنگامی که همراه برادرش با ماشین اطراف شهر زیبایش را می پیماید با گلوله افراد ضد انسانی حکومتی به قتل میرسد .

افرادی او را می کشند که قرار بوده مسئول تامین امنیت او و سایر مردمان سرزمینش باشند افرادی گل وجود او را پرپر میکنند که بعدها به خانواده اوبی شرمانه می گویند ناراحت نباشید چون ماه حرام است دو برابر دیه میدهیم و حیف که آنان اصلا نمیفهمند چه عذابیست لحظه لحظه ی زندگی خانواده آوین .من برای آوین و آوینها می نویسم تا بدانند اگر چه مانند ندای عزیز شهره این دنیا نشدند اما همیشه در یادهایمان خواهند ماند.من برای آوین عاشقم می نویسم تا بداند اگر چه مانند ندا لحظه مرگ او را ندیدیم اما قول می دهیم عقل مان به دیدمان نباشد و نگذاریم تاریخ از یاد ببرد چه وحشیانه وبی رحمانه نفسش را بریدندد وبی شرمانه به خود افتخار کردند.

آوین عزیزم تاریخ بدهکار قاتلانت خواهد ماند ومردم چشم انتظار به زنجیر کشیدنشان می مانند .خواهر نازنینم آوین شاید تو از سیاست و مبارزه چیزی نمی دانستی و این روزهای آخر را با ذوق لباس سفید نو عروسیت که قرار بود چند روز بعد به تن کنی گذراندی اما بدان  جان گذاشتنت در این راه چیزی کم از مبارزه نفس به نفس ندارد و نبودنت بر برگ برگ تاریخ ثبت خواهد ماند.آوین جان ما شرمگین از بی عرضه بودن در این برهه زمانی هستیم ! اما تو سربلند بر سنگ قبرت خواهی نگریست و شجاعانه پرواز خواهی کرد تا همگان بدانند که مبارزه تکلیف ماست تا منتقم خون آوینها باشیم و باشد که آیندگان بدانند برما ومردمانمان چه گذشت. 

  (حسین خزاعی )

دنیای بهتر برای کودکان نباید یک آرزو باشد، زندگی ایده آل و شایسته حق تمام کودکان است. ایجاد یک زندگی آرام و جامعه ای سالم برای کودکان بر عهده ی ما است. چه به عنوان سرپرست کودک و چه به عنوان شخصی که با کودک و در کنار کودکان زندگی می کند.این ها به دست انسان و با استفاده از نیروی کار قابل اجراست.

یک جامعه ی سالم اگر حقوق کودکان رعایت شود، نشان دهنده ی سلامت آن جامعه است، ما وظیفه داریم برای کودکان یک دنیای رنگارنگ و عاری از هرگونه تنش و استرس را بسازیم.

کودک از وقتی پا به دنیا می گذارد یا بهتر است بگوییم از دوران جنینی مسائل عاطفی که گرداگرد او اتفاق می افتد را درک میکند،چه این مسئله محبت آمیز و از روی رأفت باشد چه آمیخته با خشونت،اینها بر روحیه ی لطیف و بکر او تاثیر می گذارد. تاثیرات مثبت ومنفی و در آینده آن را به انواع مختلف در رفتار او با خودمان خواهیم دید.

پس ساختن دنیای مناسب برای کودکان بر عهده ی ما است، ما با استفاده از نیروی کار خویش باید زندگی اقتصادی کودک را تامین کنیم تا کودکان جامعه در سنین پایین به سمت کار کشیده نشوند، اگر این گونه نباشد، کار کردن در سنین پایین بهره کشی از کودکان محسوب میشود و آن ها را از دنیای کودکانه ای که دارند دور می کند.

باید عدالت و برابری را در دنیای کودکان برقرار کنیم و به نظرشان احترام بگذاریم، این کار را از همان کودکی میشود با نظرخواهی در مورد رنگ دیوار اتاقشان یا چگونگی چیدمان اتاق شروع کرد.وقتی ما در کودکی به نظر آنها احترام بگذاریم همزمان به آن ها استقلال داده ایم و هم یادمیگیرند که به نظر دیگران احترام بگذارند.

ما باید فریاد برآوریم و به همه دنیا بگوییم که کودک آزاری و گرسنگی و خشونت علیه کودکان و کشتار جنگ (اخیراً در سوریه) و یا ازدواج با فرزند خوانده لکه های تیره ای است در دنیای امروز، بیشتر در کشورهای غیرمتمدن اتفاق می افتد، انسان متمدن این لکه ی تاریک را از زندگی خود پاک میکند و نمی گذارد کسی به کودکان آسیب برساند. هر روز باید به فکر زندگی سالم برای کودکانمان باشیم.

خامنه ای جام زهر رانوشید. با همه سروصداهایی که حکومت جمهوری اسلامی راه انداخت تا از یک شکست بزرگ یک پیروزی به تصویر بکشد با مشاهده اظهار نظرهایی که رفته رفته سرو کله آنها در رسانه ها  در مصاحبه ها  در رادیوی حکومتی و درتلویزیون حکومتی پیدا می شود؛ در می یابیم که جمهوری اسلامی حقیقتا و واقعا بازنده این مذاکرات بوده و مسئله به هیچ وجه مسئله تمام شده نیست.  شاید بهترین اظهار نظرمربوط به احمد بخشایش نماینده اردستان با خبر گزاری فارس است که درقسمتی از مصاحبه اش گفته است: “غنی سازی ۲۰درصدی که برگ برنده ما در مذاکرات بود، نقدا در اختیار طرف مقابل قرار گرفت  و در برابر امتیازاتی به صورت نسیه در اختیار ما قرار داده شد.” بدین معنی که در این توافق نامه به منظور جلب اعتماد طرف مقابل، ایران غنی سازی اورانیوم با غنای ۲۰ درصد را در سایت های فور دو و نطنز متوقف می کند و روند غنی سازی اورانیوم، ازطریق آب سنگین ونیز کار سایت های هسته ای را برای تأمین خواسته های طرف مقابل کند می نماید. نکته مهمی که این نماینده مجلس عنوان کرد، حق غنی سازی ایران در این توافق نامه بطور عام مشروع دانسته نشده و به  رسمیت شناخته نمی شود در حالیکه رئیس جمهور اظهار داشت: “هرکسی هر تفسیری می خواهد بکند در متن این توافق به صراحت آمده است که ایران غنی سازی خودش را انجام خواهد داد وبه همین دلیل هم من به ملت ایران اعلام می کنم که فعالیت غنی سازی ایران به همان صورت سابق ادامه خواهد یافت درحالی که اظهار نظر طرف مقابل کاملاً خلاف این ادعاست.”

چقدر باید این مسئله پیچیده ومبهم باشد که دو چهره معتبر طرفین این مذاکره، هنوز نمی دانند که بینشان چه گذشته است و چه چیزی را امضاء کرده اند ! چه کسی اجازه چه کاری را دارد و چه کسی اجازه چه کاری را ندارد. چگونه است که رئیس جمهور رژیم مذهبی باید بیاید و به مردم ایران اطمینان بدهد که حق غنی سازی برای نظام اسلامی محفوظ است و بیشرمانه بگوید که هیچ تغییری به وجود نیامده، ما کماکان در زمینه غنی سازی اورانیوم آن کاری را که می  کردیم خواهیم کرد. این بی شرمانه نیست ؟ این مردک دروغگو و فریبکار می گوید من به مردم ایران اطمینان می دهم که غنی سازی اورانیوم به همان صورت سابق ادامه خواهد یافت.  صورت سابق ! ؟ غنی سازی اورانیوم ! ؟ حداقل تا ۲۰ درصد بود که با صراحت در این حد برای جمهوری اسلامی ممنوع شده است. حالا کاری به  ۵ درصد و ادامه غنی سازی نداشته باشیم . این حکومت دروغ می گوید. اینها شکست خورده اند. البته غربی ها هم به پیروزی دلخواه خود نرسیده اند که اگر رسیده بودند صدای اعتراض اسرائیلی ها بلند نمی شد؛  نمی گفتند که این یک اشتباه بزرگ ، یک فاجعه تاریخی است.

نه ! غربی ها هم به پیروزی نرسیده اند. اما جمهوری اسلامی شکست خورده است وغربی ها ظاهرا وقت خریده اند .  ساعاتی پس از امضاء این تفاهمنامه، به عنوان اعتراض نخست وزیر اسرائیل با رئیس جمهور آمریکا تماس گرفته و حاصل این  گفتگو اعزام یک تیم از دیپلمات های اسرائیلی به واشنگتن است. مسئله ای حل نشده است. همه چیز در پرده ابهام است. اما در ایران فرمان چنین آمده است . ابراز شادی کنید و این را یک پیروزی بزرگ تلقی کنید اما واقعیت امر این است که جمهوری اسلامی تمکین کرده است. جمهوری اسلامی جام زهر را نوش جان کرده حتی اگر ظریف چون قهرمانی به ایران باز گشته باشد. برخلاف تیتر نشریات جمهوری اسلامی، آن چیزی که در لابلای خطوط نشریات معتبر جهانی نوشته شده است حاکی از شکست رژیم است. درداخل خبرها دروغین است در حقیقت حرفها جز ادعاهای بی پایه واساس نیست .

جمهوری اسلامی حالا باید به مردم توضیح بدهد آیا قبول این شکست در دو سال پیش، چهار سال پیش، یک سال پیش امکان پذیر نبود ؟ اما پرسش اساسی این است؛ این ثروتی که به باد رفت، این بودجه های میلیارد دلاری که صرف دستیابی  به همین اندازه امکانات وفناوری هسته ای شد را چه کسی پاسخگو است ؟ چه کسی به مردم ایران توضیح می دهد که اگر قرار بود به چنین شکست خفت باری تن بدهید چرا علی الاصول دست به چنین اقدامی زدید وسالها پنهان کاری کردید و برج و باروی اتمی ساختید و پایگاه ها ایجاد کردید ، هزاران سانتریفیوژ خریدید و ساختید ؟ اما یک احتمال دیگر نیز متصور است  جمهوری اسلامی مثل همیشه تقیه کرده باشد یعنی تن به این خفت و خواری داده باشد اما در پنهان آن کار دیگربکند، آیا شدنی است ؟ آیا غربی ها از نیت این اوباش سرکرده نظام  از نیت پنهان واساسی آنان دردستیابی به بمب اتم غافل خواهند ماند ؟ شش ماه فرصت، شش ماه آزمون جمهوری اسلامی، شش ماه نظارت دقیقتر بر اعمال ورفتار جمهوری اسلامی  آیا در پایان این شش ماه غرب در می یابد که جمهوری اسلامی یکسره تسلیم شده است ؟ دشوار به نظر می رسد . هنوز چند روزی از امضاء این قرارداد نگذشته، زمزمه مخالفین این تفاهم و قرارداد اینجا و آنجا به گوش می رسد. فراموش نکنیم آنقدر که جمهوری اسلامی بیشرمانه و وقیحانه دروغ می گوید دیگر برای ما امری عادی شده است. این شادی ها حقیقتی پشت سرش نیست؛ دلیلی برای شادی وجود ندارد. برای آمریکا و فرانسه و اسرائیل مثل روز روشن است که جمهوری اسلامی از نیت خود دست بردار نیست، برای آمریکا ومتحدینش روشن است که جمهوری اسلامی مدام درحال سبک سنگین کردن اوضاع است تا از فرصت ها بهره بگیرد و گامهای دیگری به سوی دستیابی به اهداف اساسی خود بردارد. اما باید چنین فرصتی را به جمهوری اسلامی می دادند؛ کنگره آمریکا در تصمیم خود راسخ است، کنگره آمریکا منتظر است تا در اولین فرصت دوباره مسئله تشدید تحریم ها را پی گیری کند.  اوباما همه نیروی خود را به کار گرفت تا جلوی تحریم های تازه را بگیرد او شش ماه وقت خریده است. آقای اوباما امیدوار است در این شش ماه آینده بتواند امتیازاتی به دست آورد  تاجلوی کنگره آمریکا را بار دیگر سد کند. اما واقعیت امر این است که در ایران اسلام زده هیچ قراردادی نمی تواند معنا ومفهومی داشته باشد؛ هیچ تضمینی برای هیچ تعهد و پیمانی وجودندارد.   “ایران اسلامی” یک تشکیلات و یک سازمان یکپارچه نیست. حتی بسیجی دهان گشاد هم قادر است معادله ها را بهم بزند.

دقت کرده اید سپاه پاسداران سکوت کرده است؛  در تمام این اظهار شادمانی کردن ها واظهار موفقیت کردن ها واظهار حمایت کردن ازطرف  دارو دسته مذاکره کننده هیچ ابراز نظر عمده ای از طرف سپاه و سپاهیان به چشم نمی خورد. آیا آنها منتظرند آبها از آسیاب بیفتد ؟ سرو صداها خاموش شود تا فرصت ابراز نظر پیدا کنند ؟ آیا طرفین این تفاهم وتوافق درکمین نشسته اند که ببینند درعمل حکومت جمهوری اسلامی به رسوایی وذلت بیشتر تن درمی دهد ؟ میلیاردها تومانی که صرف تولید همین مقدار اورانیوم غنی شده ۲۰ درصد گردیده، یک روزه به دنبال یک توافق همه بر باد رفت. آیا ذلت بیشتری در راه است ؟ این بازرسی های بیشتر چه معنایی دارد ؟ آیا مسئله بازرسی از سایت پارچین منتفی شد ؟ آیا در این شش ماه صحبت پارچین به میان نخواهد آمد ؟ در ارتباط با سایت اراک، راکتور آب سنگین اراک، تکمیل این پروژه متوقف شد ؟  آیا این پروژه می ماند ؟  جمع می شود ؟ آیا مشخصا در مورد این پروژه تصمیم گرفته شد ؟ آیا مصاحبه با دانشمندان اتمی که یکی از درخواست های غربی ها بود فراموش شد ؟ از خودمان بپرسیم این سمبه پر زور فرانسه، رئیس جمهور فرانسه، وزیرامور خارجه فرانسه در مورد درخواست هایشان از جمهوری اسلامی تغییر کرد ؟ آیا نقطه نظر های فرانسه در این تفاهم نامه کاملا رعایت شد ؟  لوران فابیوس هم ابراز خرسندی کرده است وحتی گفته است  وزرای امور خارجه  اروپا بزودی گرد همایی خواهند داشت تا درمورد رفع بخشی از تحریم ها اقدام کنند. آیا این بدان معنی است که وزرای خارجه کشور های اروپایی مسئله را تمام شده می دانند و حالا نوبت به آن هارسیده است تا رفع تحریم ها بکنند ؟  صدها اما و اگر دیگر وجود دارد  که هر کدامشان می تواند مسئله ساز باشد؛  هر کدامشان می تواند موجب شود که تمام رشته ها پنبه شود. نباید این شادمانی های بدون پایه واساس را جدی گرفت. هر دو طرف می دانند تازه دشواری ها آغاز شده است و اینک این ملت ایران است که با هشیاری تمام لابلای خطوط را بخواند و در دام تبلیغات نظام نیفتد، لبخند های دروغین دیپلمات های غربی را باور نکند. هیچ اتفاق مهمی نیفتاده است. جمهوری اسلامی تحقیر شد، جمهوری اسلامی تضعیف شد، یعنی تکیه گاه داخلی اش ترک های بیشتری برداشت. باورمندانش دچار تردید شده اند اختلاف نظر روز بروز بالاتر می گیرد. هموطنان بحران در پیش است. پرونده جمهوری اسلامی هنوز بسته نشده است. .                                  

چندی پیش با جمله “مقصر اصلی را نمی شناسیم، همدیگر را مقصر می دانیم!” برخورد کردم. دقیقا نمی دانم در چه رابطه ای بود اما از آنجا که دائما با این موضوع درگیریم، برایم جالب بود. این جمله را به خاطر بسپارید که بعدا به آن برخواهم گشت.

چندی پیش سایت “روزنه” گزارشی از فرزین سرورفر و مجید عارفی دوست همراه با عکسی منتشر کرد که در بخشی از این گزارش آمده است: “جمعی از پناهجویان ایرانی در ترکیه (دنیزلی، نوشهیر، ازمیر) با برگزاری مراسم نه به اعدام، اعتراض خود را نسبت به اعدام شیرکو معارفی، حبیب الله گلپری پور و کشته شدن آوین عثمانی و دیگر اعدامیان یک ماه گذشته نشان دادند.” چند روز بعد، تعدادی از کسانی که خود پناهنده هستند به این گزارش و درج آن توسط سایت “روزنه” اعتراض کرده و از “حزب کمونیست کارگری” خواسته بودند که تعریفی از پناهنده سیاسی ارائه بدهد. فردی روی دیوار فیسبوک خود نوشته بود که او و دوستانش در ترکیه پرس و جو کرده اند و کسی نه این افراد در عکس مزبور را می شناسد و نه کسی از آنها مقاله و نوشته ای دیده و نه کسی از این افراد را آجان محله کتک زده و به شهربانی محله برده است! تعدادی هم کمی ملایمتر برخورد کرده و گفته بودند که گرچه این افراد “سوسول” باعث به هم خوردن مرز بین پناهنده سیاسی و غیرسیاسی می شوند و پروسه بررسی پرونده پناهندگان سیاسی و انتقال آنها به کشورهای ثالث به تأخیر خواهد افتاد اما نباید به آنها خرده گرفت که چرا تقاضای پناهندگی می کنند. یعنی: “اینها پناهندگان درجه چندم هستند. پرونده اینها از اهمیت کمتری برخوردار است. تقدم با پناهندگان سیاسی ای است که اینها به رسمیت می شناسند.”

سالها پیش، زمانی که من هم در ترکیه یک پناهنده بودم و این سازمان UNHCR (یوان) لعنتی زندگی مان را به گرو گرفته بود در یکی از نامه‌هایم به حزب کمونیست آن زمان، از پناه آوردن بی حساب و کتاب ایرانی هایی که بعضا با معیار آن زمان من “سوسول” هم بودند گلایه کرده بودم که مرز بین پناهنده سیاسی و غیرسیاسی مغشوش شده است. نوشته بودم که قریب به اتفاق اینهایی که باعث شده‌اند سیاسی های مثل من سالها اینجا گیر کنیم، کسانی اند که از رفتن به سربازی فرار کرده و اکنون “پناهنده سیاسی” هم شده اند. نوشته بودم که این سوسولها با این و آن می نشینند و با خریدن اطلاعات از سیاسیونی که کارشان شده فروختن اطلاعات به سوسولها کیسهایشان گاها از کیسهای پناهندگان سیاسی قوی تر هم می شود.

دو سه هفته بعد نامه ای از حزب کمونیست در جواب نامه ام دریافت کردم با امضای “نادر ب”. این نامه که فکر می کنم یکی از مهمترین نامه‌هایی بود که تا آن زمان دریافت می کردم صریح، سیاسی و بی تخفیف به نظرات و خود محور بینی من حمله کرده بود. نوشته بود که هر کسی که از دست جنایتکاران جمهوری اسلامی بگریزد و مجبور نباشد برای پیدا کردن کار، ریش آخوندپسند بگذارد، هر کسی که از دست به زور حجاب سر کردنش فرار کند، و هر کس که بخواهد بدون مزاحمت گشت ثارالله شادی کند، به اندازه من تو حق پناهندگی دارد. یادآوری کرده بود که کسی که نخواهد برای اسلام آدمکش سربازی کند و عزیزترین سرمایه اش که همانا جانش است را فدای اهداف کثیف اسلامی کند، سیاسی تر از هر سیاسی کار دیگری است! گفته بود که چه کسی و چرا پناهنده‌ای را که من سیاسی نمی‌دانم مجبور می‌کند که دروغ بگوید و سپس در پرونده اش دنبال دروغ می گردد که تناقضی پیدا کرده و ردش کنند؟ و یادآوری کرده بود که چرا ما سیاسی ها باید دنبال مقصر در صفوف خودمان باشیم؛ در حالی که مقصر اصلی کسی است که زندگی ما را به گرو گرفته است!؟

من و بسیاری از کسانی که آن دوره از ایران فرار می‌کردیم، نسلی بودیم که انقلابمان را شکست داده بودند. ما بقول معروف نسل انقلاب شکست خورده بودیم. پناهنده‌ای که امروز از دست جمهوری اسلامی فرار می‌کند، از نسلی است که در انقلاب ۸۸ شرکت کرده و نیروی سرکوب و کشتار این انقلاب را هم به عقب رانده است. این جامعه در ۳۵ سال گذشته یک دم از مبارزه و اعتراض بر علیه شرایط جهنمی حاکم بر ایران دست برنداشته. واقعیت ساده پشت این جنگ و گریز این است که کسی نمی خواهد خانه و کاشانه، کس و کار، پدر و مادر، خواهر و برادر، عمو و عمه، و خاله و دائی، و فک و فامیل و دوستانش را رها کرده و آواره دشت و کوه و کشورهایی گردد که حتی زبانش را هم متوجه نمی شود. مقصر این وضعیت نه آن پناهنده ای است که پرونده اش احتمالا زودتر از آن یکی پناهنده مورد بررسی قرار گرفته است. مقصر این وضعیتی است که جمهوری اسلامی بر جامعه حاکم کرده است. مقصر این وضعیتی است که سازمان یوان و کشورهای به اصطلاح پناهنده پذیر به وجود آورده اند. باید با مجله دانشگاه هاروارد همصدا شد که کشورهای مثل کانادا را که درشان را بر پناهندگان می بندند محکوم کرد که باعث وضعیتی می شوند که پناهنده به امان خدا راهی آبهای دریا و طعمه قاچاقچیان می شود. باید به یاد آورد که در دوره جنگ جهانی اول هم، در بحبوحه یهودی کشی هیتلر، بسیاری از کشورها و مشخصا کانادا از آوردن این پناهندگان خودداری می کرد که باعث کشته شدن هزاران پناهنده دیگر در دستان هیتلر و اس اس‌ها شد.

با پناهندگان چپ

پناهندگان چپ وسازمان و احزاب چپ باید پیشگام دفاع از حق و حقوق پناهندگی تمام کسانی باشند که از دست آدمکشان جمهوری اسلامی فرار می کنند. پناهندگان چپ نباید چنین تصویری از خود بدهند که طرف مقابل فکر کند چپها پناهندگی و حق پناهندگی را فقط برای خودشان می خواهند! نباید پناهنده ای چنین تصویری از هیچ چپی داشته باشد که اگر پیش او لو برود که “غیرسیاسی” است کارش زار است! دخالت مستقیمی که چپ گریخته از ایران در کشورهای همجوار ایران می تواند در زندگی همنوع خود داشته باشد، دفاع از حق پناهندگی تمام کسانی است که بخاطر شرایطی که جمهوری اسلامی بر جامعه حاکم کرده، مجبور به ترک خانه و کاشانه اش شده است. حتی نهادهای ناشریفی مثل یوان هم برای پناهنده ای که از همه حق همه پناهندگان دفاع می کند، احترام قائل است! از پناهنده ای که حق پناهندگی را فقط برای خودش می خواهد، باج می خواهد که دیگران را به او معرفی کند! این را ما بارها و بارها تجربه کرده ایم.

چپ در هر مقطعی و سر هر اجحافی به همنوع خود باید در صف اول مبارزه باشد. چپی که فقط حق پناهندگی را برای خودش می خواهد، مخاطبش هیچ حرف دیگری را از او جدی نمی گیرد. کسی که به فکر حق من در برابر موش دوانی های یوان نیست، حرفش را درباره دفاعش از کارگران را هم نمی پذیرم.

اما این را برای ختم کلام بگویم که دوستانی که در برابر اجحافات یوان، در برابر فشارهایی که دولتهایی مثل ترکیه، پاکستان و کشورهای اروپائی به پناهندگان وارد می کنند، گاها حرفهایی می زنند که قلبا به آن باور ندارند. من نمی توانم بپذیرم کسی که دلش برای کارگران و آزادی طبقه کارگر می طپد واقعا انسانها را به خودی و غیرخودی تقسیم بکند! اینها اما همانی هستند که در سطر اول این نوشته گفتم: “مقصر اصلی را نمی شناسند.”

 باانتخاب شدن حسن روحانی بعنوان رییس جمهورکه خود نتیجه توازن قوای تازه ای در هیات حاکمه ایران بود و نامگذاری دولت وی به دولت تدبیر و اعتدال، انتظار میرفت که هم در سیاست خارجی وهم در سیاست داخلی اعتدال گرایی حاکم شود. در عرصه خارجی ومشخصا مساله انرژی هسته ای این اعتدال دیده میشود. یعنی عقب نشینی رژیم از مواضع قبلی وپذیرش نسبی خواسته های کشورهای طرف حساب و یا به بیان ساده تر”تسلیم شدن” که در فرهنگ حکومتی میتواند باعبارتی دیگر همچون “نرمش قهرمانانه” معرفی شود اما در عرصه داخلی نشانی از اعتدال گرایی دیده نمی شود که هیچ، ماشاهد سبوعیت بیشتری از طرف حکومت هستیم که مشخصترین نمونه آن افزایش چشمگیر اعدام ها و مخصوصا اعدام زندانیان سیاسی است. این پدیده برای ما آشناست. قبلا هم شاهد آن بوده ایم؛ در جریان جنگ ایران و عراق وقتی که حکومت اسلامی تحت فشار های شکست های نظامی در جبهه های جنگ و ترس از بروز شورش های اجتماعی مردمی که جنگ خانمان سوز ۸ ساله بر آنها را دیگر لبریز کرده بود مجبور شد قطنامه صلح را بپذیرد یعنی عقب  نشینی از مواضع قبلی خود که میخواست جنگ را تا رسیدن به قدس ادامه دهد . و این خود یعنی تسلیم شدن که خمینی آن را به نوشیدن جام زهر تعبیر کرد، حداقل اینقدر جسارت داشت که بگوید این خواسته من نیست  بلکه مجبور به قبول ان شده ام  در عرصه داخلی دست به سبوعیتی زد که در نوع خود در تاریخ کم سابقه بود،  قتل عام زندانیان سیاسی . اکنون هم حکومت که در عرصه ی  خارجی مجبور به قبول شرایط طرف دیگر شده است  هر چند که عوام فریبانه به جای نرمش مصلحت طلبانه و یا عقب نشینی و یا شکست و یا هر اسم دیگر، آن را نرمش قهرمانانه نام مینهد . در عرصه  داخلی به  سبوعیت بیشتر روی آورده است . افزایش چشم گیر اعدام ها از سیستان و بلوچستان گرفته تا کردستان و آذربایجان و کرمانشاهان نشانه  بارز ان است. از کنار هم نهادن این دو اتفاق تاریخی و روش های مشابه برخورد با آنها چه نتیجه ای میتوان گرفت ؟                                                                                                    ۱- اگر رژیم در مقابله با دشمنان خارجی اش شکست خورده و مجبور به قبول شرایط آنها شده است این نباید به این معنی باشد که دشمنان داخلی یعنی مردم ایران رویشان را زیاد کنند و خواهان گرفتن امتیازاتی از حکومت ضعیف شده باشند . به چه طریقی میتوان مردم را از این فکر منصرف کرد ؟                                                                                                                                         ۲- با ایجاد ترس و رعب و وحشت،  قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ و افزایش چشمگیر اعدام ها در بحبوحه مذاکرات هسته ای  عقب  نشینی های هسته ای  در حال حاضر اما حکومت چطوری میتواند دست به چنین جنایات هولناکی بزند و عواقبی هم برایش نداشته باشد ؟ اینجا دیگر باید اعتراف کرد که آنها ( رژیم  ) روانشناسان ماهری هستند . در جنگ ایران و عراق که بزرگترین واقعه زمان خود بود پایان جنگ میتوانست هیاهوی وسیعی ایجاد کند و خیلی چیزها را تحت الشعاع خود قرار دهد و از آن جمله قتل عام زندانیان سیاسی را که در شرایط معمولی میتوانست اعتراضات وسیعی در سر تا سر دنیا به وجود بیاورد اما در شرایطی که دنیا ایران را بخاطر قبول قطعنامه آتش بس و برقراری صلح مورد تشویق قرار داده بود و کف های طولانی میزد، میشد کشتار چند هزار نفر را ندید و زیر سبیلی رد کرد اکنون هم که مسأله هسته ای ایران یکی از موضوعات مهم و تشنج آفرین جهانیست میتوان در ازای کوتاه آمدن حکومت اسلامی، قداره کشی های داخلی و اعدام چند ده نفر را نادیده گرفت و در قلمرو مسائل داخلی آن به حساب آورد .                                                                

 با بلند کردن صدای اعتراض در هرجای دنیا میتوانیم این تاکتیک حکومت را بی اثر سازیم .

بهروز ورقائی