يازدهم ژوئيه روز جهاني عليه سنگسار

۱۱ ژونيه از طرف کميته بين المللي عليه سنگسار، روز جهاني عليه سنگسار اعلام شده است. انتخاب اين روز يادآور سنگسار مريم ايوبي زني ۳۱ ساله است که در حاليکه از فرط وحشت توانايي حرکت نداشت و بيهوش شده بود با برانکارد به سوي ميدان سنگسار برده شد و سنگسار گرديد. اين جنايت در زندان اوين و در دوره رياست جمهوري خاتمي صورت گرفت. کمپين گسترده جهاني براي جلوگيري از اجراي اين حکم سازمان داده شده بود و فعالين اين عرصه و مردم آزاديخواه در اين کمپين حضور گسترده اي داشتند که متأسفانه موفق نشد و مريم ايوبي مادر دو کودک، بسيار سبعانه و وحشيانه سنگسار گرديد. در شهر ما گوتنبرگ نيز فعاليتهاي زيادي صورت گرفت؛ از برپايي چادر اطلاعاتي و جمع آوري امضا گرفته تا تظاهراتهاي مختلف. اين روز براي من از جمله روزهاي دردناک به حساب ميايد.

اين روز گرچه هنوز از سوي سازمان ملل و بطور رسمي روز جهاني عليه سنگسار نام نگرفته است اما براي مردم شناخته شده ميباشد چراکه سازمانهاي مدافع حقوق بشري بسياري در دنيا از آن حمايت کرده اند. سنگسار مجازات بسيار غير انساني و شنيعي است که از جمله مجازاتهايي بوده که در يونان باستان  رواج داشته و پس از آن نيز ريشه در اديان ابراهيمي دارد. از اين مجازات بطور مشخص در تورات نام برده شده و اديان اسلام و مسيحيت نيز مصرانه به آن پايبند است. در قرن حاضر در برخي از کشورهاي اسلامي مانند ايران، افغانستان، نيجيريه، سودان و عربستان اين حکم اجرا ميشود و ايران تنها کشوري است که بيشترين احکام سنگسار در آن اجرا و اعلام شده است که صد البته از جانوران اسلامي حاکم بر آن چيزي بيشتر از اين انتظار نميرود.

و اما يازدهم ژوئيه روز جهاني عليه سنگسار، در اين روز سازمانهاي مدافع حقوق بشري و مردم آزاديخواه در جاي جاي دنيا به خيابان آمده و به اشکال گوناگون نفرت عميق خود را از اين حکم ضد انساني نشان داده و ابراز ميدارند. مردم به ميدان آمده و اعلام ميدارند که تن و بدن هر انساني و اينکه هر گونه رابطه اي با شخصي ديگر داشته باشد مربوط به خودش ميباشد و کاملا در حيطه شخصي انسانها قرار دارد و هيچ قانوني و هيچ دايناسور اسلامي يا مسيحي يا يهودي حق دخالت در امور خصوصي مردم را ندارد. در اين روز به خيابان بياييم و ياد مريم ايوبي و ديگر انسانهايي را که چنان سبعانه و وحشيانه به ضربات سنگ کشته شدند گرامي ميداريم و خواهان لغو احکام سنگسار و اعدام ميشويم. يک صدا اعلام ميداريم که سکينه محمدي آشتياني زني که با حکم سنگسار سالهاست در زندان بسر ميبرد و هوتن کيان وکيل وي خواهيم شد. و اعلام ميکنيم که همه حکومين به سنگسار در ايران و ديگر کشورهاي جهان بايد آزاد گردند.

به اميد روزي که در هيچ کجاي دنيا حکم سنگسار و اعدامي نباشد

تابستان فرا رسيده و خاطرات دوراني از تابستانهاي ايران عزيزمان را برايم تجديد مي کند که در اطراف کوهستانها در باغهاي انگور شبها روي تخت مي خوابيديم و به آسمان آبي خيره مي شديم و ستاره ها را مي شمرديم و در نهايت آرامش به خواب مي رفتيم, اگر خوابي ميديديم، خواب آب تني توي حوض و آلبالو چيدن از درخت و گشتن در ميان انگورها بود. اما حالا چه؟ شب که مي خوابيم خواب شکنجه و آزار و دستگيري و قيافه هاي خشن بسيجي هاي موتور سوار و غيره را مي بينيم، وحشياني که پستي وبي شرمي را در حق مردم به نهايت خود رسانده اند.

امسال به جاي اينکه به خاطرات دوران جواني فکر کنم به فکر دختران و زناني هستم که مورد تجاوز گروهي قرار گرفته اند. اخبار دردناکي که جهانيان را به شگفتي انداخته و ايرانيان را شرمسار کرده است. اخبار تجاوز به زنان در دهکده ها و شهرهايي از قبيل روستاهاي نزديک کاشمر , گرکان و خميني شهر اصفهان که لکه ننگيني بر پيشاني هر فرد ايراني صرف نظر از قوميت و مذهب همچون مهر سياهي بر جاي گذاشته است.
اعمال شنيع و حرکات خشن و ظالمانه مقامات قضايي و مامورين امنيتي جمهوري اسلامي جان مردماني که تحت حاکميت اين رژيم زندگي مي کنند به لبشان رسانده است. ابعاد جنايت و فساد اخلاقي در قشر هاي دست اندر کار رژيم فرهنگ جامعه را به شکل نگران کننده اي به هم ريخته که هيچ کس به هيچ کس اعتماد ندارد و غرور که از ويژگيهاي اکثر ايرانيان بود محو شده و نگراني و اضطراب را براي آنها به ارمغان آورده است. جالب اين است که امام جمعه مرتجع اصفهان و مقامات قضايي در واپسين روزهاي پس از حادثه تجاوزات  خميني شهر بد حجابي زنان را عامل و سبب اين فاجعه ذکر کردند و بعد از مدت زماني مسئولان اظهار مي دارند که اين مسئله نبايد رسانه اي شود. زهي وقاحت و بي شرمي تجاوزات گروهي حادثه هولناک و تکان دهنده اي است که آسايش و راحتي را از مردم گرفته و همه را بيمناک کرده و از آنجايي که متجاوزين از مامورين و مسئولين جمهوري اسلامي بوده اند به همين راحتي آزاد گشته اند.

عامل اصلي ۳۲ سال آوارگي و پناهندگي ايرانيان، خود جمهوري اسلامي است. جمهوري اسلامي يعني تجاوز، يعني وضع و تصويب قوانين قرون وسطايي،يعني صادر کردن حکم  زندان و شکنجه متهمان،يعني قانون قصاص، يعني جنايت عليه بشريت، يعني ايجاد ترس در دل انسان يعني مورد قرار دادن منتقدين و مخالفين. در جمهوري اسلامي فعاليت اقليت هاي مذهبي ممنوع است. همجنسگرايان در ايران با مجازات مرگ مواجه مي شوند، براي زنان قوانينين آپارتايد جنسي برقرار کرده اند. شاخص پذيرش پناهندگان برطبق مفاد ناظر بر کنوانسيون ژنو  بر اساس همينها تهيه و تنظيم شده است. بنا براين همه پناهجويان ايراني بايد در جاي که هستند متشکل شوند و اعلام کنند دلايل پناهنگي همه ما ناشي از حاکميت ننگين جمهوري اسلامي است.

به علاوه لازم است همه ايرانيان، اعم از مذهبي و غير مذهبي معلم ,کارگر , کارمند , ارتشي و…. وظيفه بايد دست در دست هم بگذارند تا دست اين جانيان از سر مردم کوتاه کنند. اين راه پايان دادن به شرايط موجود در ايران است.

تقديم به مادرم و تقديم به تمام زنان محروم و ستم کشيده ايران، افغانستان و همه

جوامعي که در آن زنان به نام دين و سنت و يا فرهنگ و نژاد از ستم مضاعف رنج ميبرند.

در انديشه اسلامگرايان مسائلي مثل آزادي و حق آزادي جنسيتي که امروزه در مصوبات کنفرانسهاي جهاني زنان مطرح ميشود تابويي اسرارانگيز و مملو از منعيات  ميباشد. به باور اسلامگرايان و مذهبيون، هرگونه حق و حقوق پايه اي براي زن مانند يکي از شهروندان جامعه که امروزه  به صورت قوانين برابري طلبانه در جهان و به همت مبارزات چندين صد ساله زنان متحقق شده است در هيچ قالبي بجز “فريب استعمار و غربزدگي و انحرافات ناشي از آن” نميگنجد و به نظر  آنان سنتهاي اسلامي داراي پاسخ کاملي به سوالي با عنوان آزادي و برابري جنسيتي براي زنان ميباشد.

 برخورد با آزادي زن بزرگترين مسئله فکري براي مذهبيون اسلامي ميباشد؛ براي اينان در هر زمينه اي که ميخواهد باشد، آزادي پوشش، آزادي حضور اجتماعي يا آزادي همسرگزيني مطرود و محکوم است. اينها سوغات استعمار و فرهنگ “کثيف غربي” است و بالاخره جز انحراف، راه به جايي نميبرد. به نظر اين خونخواران مذهبي، شادي زن و مرد ميوه ممنوعه اي است که از سوي غرب براي انحراف و فريب انسانها.

اين دايناسورهاي اسلامي، آزادي زن را بدين گونه به تمسخر ميگيرند و ريشخند ميزنند که، وه، که چه زمينه آماده اي براي غربيان و استعمار و استبداد غربي که فرياد بکشند: آزادي شواي زن، و باز به قول اينها از چه آزاد شوي؟؟؟

چه سؤال جالبي. اين ديگر “از چه” ندارد؛ داري خفه ميشوي، هيچ چيز نداري و محرومي پس آزاد شو! از همه چيز آزاد شو. آنکه در زير سنگينترين بارها خفته است و دارد خفه ميشود. فقط به آزاد شدن و برخاستن از اين آوار خفقان و فشار مي انديشد نه به چگونه آزاد شدن و چگونه برخاستن. زن آزاد ميشود اما نه فقط با کتاب و دانش و ايجاد فرهنگ بالا و روشن بيني و بالا بردن سطح شعور و احساس و جهان بيني، بلکه با قيچي! آري با قيچي کردن چادر، زن روشنفکر ميشود.

اين شيخ پشم الدينها نقل قولهاي غيرواقعي از اروپا و اروپائيان را ادامه ميدهند تا معلوم کنند که آزادي زن اروپايي به چيزي جز فروپاشي اجتماعي و نابودي ارزشهاي موجود  منجر نشده است. و همچنين حاکمان جمهوري اسلامي تفاوتي عمده بين مفاهيمي همانند “لذتگرايي” گرايش طبيعي زن براي ارضاء جنسي (سکس) آزادي و استقلال جنسي زن  از يک سو و مفاهيمي چون عشق هاي ارزان قيمت فرنگي وحتي همخوابگي هاي سهل از سوي ديگر نميبينند و فکر ميکنند زني که ميخواهد از زندگيش لذت ببرد  و صاحب حق کنترل جنسي خود باشد لزوما راهي جز افتادن به دام مشغوليات غير اخلاقي و فحشا در پيش رو ندارد.

از نظر حاکمان جلاد جمهوري اسلامي ايران و اسلام گرايان آزادي جنسي فريبي است از نوع فريب هاي بيشمار که نظام پليد سرمايه داري غربي در جهان امروز ، شرق و غرب ،خودي و بيگانه به دامن ميزند با اين وجود دروغگو کم حافظه هم هست و ضد و نقيض گفتن شيوه ي مرسوم اين حاکمان جلاد و اسلام گرايان است.بطور مثال حاکمان حاکم بر جمهوري آدمکش ايران از سويي ميگويند آزادي جنسي در اروپا باعث شده است تا زندگي ها خاموش و سرد شوند و ازدواج انجام نگيرد و وقتي هم انجام شد چون طرفين قبلا هم آغوشي را تجربه کرده اند به هيچ تغيري در زندگي و رابطه زن و مرد منجر نشود.

 به قول آنها زن و مرد اروپائي در بيرون کليسا و يا سالن ازدواج و درست پس از پايان ازدواج از همديگر جدا ميشوند از طرفي همين جلادان اسلام گرا من جمله جلادان حاکم بر کشورم ايران ميگويند پسران  در کشورهاي اسکانديناوي تا سن ۱۸ سالگي به بلوغ نميرسند! در نتيجه مشکل عمده  در اين کشورها ناتوانايي مردان براي پاسخ به نيازها و ارضاء طبيعي زنان است بالاخره کدام نقل قول درست است ؟ اگر آزادي زن در کشورهاي اروپائي فاجعه ي انساني به حساب نمي آيد و بحران و تعارمن و تضادي ايجاد نميکند  براي آن است که جوانان آنجاها از نظر جنسي ناتوانند و نميتوانند از اين آزادي سوء استفاده کنند اما آزادي زنان و دختران ايراني به خاطر شرايط بيولوژيکي و اقليمي خاص در ايران تاثير کاملا بر عکس دارد و به فحشا و تضاد و تعارض و بحران اجتماعي مي انجامد.زنان در کشوري به بزرگي ايران تحت کنترل دولتي و مذهبي جان ميکنند.جدايي جنسي در تماميت خود به مليون ها زن و مرد اين کشور تحميل شده مراوده اي و رفت و آمد جنسي در تمام ابعاد خود بلکي موقوف است و براي تحميل يک چنين نگرش و خواست غير واقعي به جامعه ، گروهاي گشت و کنترل راه افتاده اند و سرکوب جنسي به بخش جدايي ناپذير استراژدي سرکوب اجتماعي رژيم اسلامي تبديل شده است. همه جريان هاي بنيادگرا در پايان به يک رودخانه ميريزند و افتخار آپارتايد جنسي جمهوري اسلامي فقط خاص ملاها نيست.مطالبم همچنان ادامه دارد و در دفعات بعدي مينويسم لعنت به اسلام و اسلام گرايان و لعنت بر ترويج کنند گان اسلام و مسلمين

يک واقعيت تلخي که در جامعه ايران وجود دارد و تا به امروز از سوي رژيم ظالم جمهوري اسلامي به آن پرداخته نشده،معضل کودکان خياباني است. کودکاني که به آنها اصلا توجه نمي شود و آنها نمادي در جامعه هستند تا فقر را به نمايش بگذارند و بي عدالتي ها و تبعيض را در جامعه نشان دهند.

هر روزه در جامعه شاهدکودکاني هستيم که سر چهار راهها و پشت چراغ قرمزها مشغول فروختن کبريت،گل،فال و….هستند.کودکاني را مي بينيم که با موجي از التماس در نگاهشان سد راه ماشين ها و عابرين پياده مي شوند و با التماس سعي در فروش آدامس و يا ورقي از فال دارند.دختر نوجواني را مي بينيم که مجبور است اسپند دود کند و شيشه ما شين ها را پاک کند تا شب گرسنه سر بر بالين نگذارد و آبرو و حيثيت خويش را به ناچيز نفروشد.

اگر به خياباني که مسير عبور ماشين ها است نگاه کنيم،همين که چراغ قرمز شد دختر کوچکي را مي بينيم که با مادر خود منتظر است تا حرکت ماشين ها متوقف شود تا او بتواند بسته اي کبريت بفروشد،همين که ماشين ها مي ايستند دخترک شيشه ماشين را با دستان کوچکش مي زند و با التماس از راننده مي خواهد يک بسته کبريت از او بخرد دخترک فکر مي کند چون راننده سوار ماشين مدل بالا است به او کمک مي کند ولي راننده سر او داد مي زند که از ماشين دور شود.دخترک نگاهش به دختر کوچکي که در صندلي عقب ماشين نشسته مي افتد که هم سن و سال اوست ولي به جاي کبريت،عروسک در دستش است،در يک ماشين مدل بالا نشسته،کسي سر او داد نمي زند و به جاي اشک،خنده بر لبانش نشسته است و براي به دست آوردن لقمه ناني صبح تا شب در خيابانها پرسه نمي زند.دخترک تمامي اين تبعيض ها را خوب مي فهمد و مي داند ولي براي زنده ماندن ناچار است تلاش کند پس منتظر مي ماند تا دوباره چراغ قرمز شود تا به سراغ ماشين ديگري برود.

صاحبان اين ماشين ها و کساني که به اين کودکان هيچ توجهي نمي کنند افرادي هستند که توسط رژيم جمهوري اسلامي به سرمايه داراني بزرگ تبديل شده اند اين افراد بويي از انسانيت نبرده اند و فقط به فکر مال اندوزي و مقام هستند و انسانيت براي آنها معنايي ندارد.

سردمداران جمهوري اسلامي  حق و حقوق اين کودکان را دست چنين افرادي سپرده است  اين رژيم فاسد از همان بدو تولد کودکان را به سوي فقر و نداري مي کشاند تا خود به اهداف ننگينش برسد.

دل کوچک کودکان معصوم طاقت اين همه سختي و مشقت را ندارد،دل کوچک شان  نمي تواند اين همه بي مهري را تحمل کند،اين کودکان زير بار فشار زندگي،فقر و فلاکت نابود مي شوند اين کودکان قربانيان جمهوري اسلامي هستند.

بسياري از خانواده ها به خاطر فقر و تنگدستي،براي امرار معاش و گذراندن زندگي،کودکان خود را به کار در خيابان وادار مي کنند و اين کودکان عليرغم داشتن خانواده از کوچکترين و ابتدايي ترين حقوق انساني خود که حق آموزش و تحصيل است محروم مانده اند و به جاي رفتن به مدرسه  براي کار روانه خيابانها مي شوند.

کودکان خياباني  دنياي معصومانه کودکي خود را رها کرده و به دنيايي قدم نهاده اند که بسيار بي رحم و خشونت آميز است. اين دنياي وحشتناک و تيره و تار را جمهوري اسلامي براي کودکان ساخته است.

کودکان خياباني بهترين سالهاي عمر خود را در خيابانها مي گذرانند،آنها درست زماني که بايد پشت نيمکت مدرسه باشند،درست زماني که بايد فرياد شادي آنها در خيابانها بپيچد و شادي را تجربه کنند،زماني که بايد دست نوازش پدر و مادر را احساس کنند و….آنگاه تلخي زندگي به سراغشان مي آيد،آنها را سر چهار راهها مي نشاند،در همان خيابانها بزرگ مي شوند کودکي خود را گم مي کنند،اين کودکان با عقده هاي رواني بزرگ مي شوند ودر خيابان ها تبعيض را به خوبي مي بينند و درک مي کنند،آنها با بي مهري و کدورت ها و حقارت ها بزرگ مي شوند و کينه اي از کل جامعه در دل خود جمع مي کنند.

اين کودکان همان آينده سازان فرداي کشور ايران هستند که بازيچه سياست هاي کثيف جمهوري اسلامي شده اند و هيچ نهاد و ارگاني وجود ندارد که از آنها حمايت کند و هيچ حق و حقوقي براي اين کودکان وجود ندارد.

اگر بخواهيم اين مشکلات و معضلات را ريشه يابي کنيم بايد به عواملي از جمله فقر خانواده ها،توزيع نا عادلانه ثروت در سطح جامعه،خصوصي شدن آموزش و پرورش،اعتياد و طلاق والدين  اشاره کنيم . باعث و باني تمامي اين مشکلات کسي جز جمهوري اسلامي نيست.

به اميد روزي که هر چه زودتر اين رژيم اسلامي سرنگون شود تا همه مردم،به خصوص کودکان بتوانند بدون فقر و سختي زندگي راحتي داشته باشند.

مرگ بر جمهوري اسلامي

زنده باد حزب کمونيست کارگري ايران

سحر حنفي

من مادر  دو فرزند هستم که حدود 5 سال است از کشور خود فرار کرده ام و دور از فرزندانم زندگی میکنم. اگر کسی یک کمی احساس انسانی داشته باشد جگرگوشه های خود را به آسانی  رها نمیکند. به هر حال من از ترس اجرای قوانین  ضد بشری و ضد زن جمهوری اسلامی علیه خودم از ایران گریخته ام.

من از دست قوانین ظالمانه و قرون وسطایی مربوط  به 1400 سال پیش که امروز حکومت اسلامی

 به کشور ما تحمیل کرده است پا به فرار گذاشته ام. در سال 79 بعداز اینکه طلاقم را گرفتم از سوی همسرسابقم دائما تحت تعقیب بودم و از سوی وی مدام مورد ازیت و آذارقرارمی گرفتم. در همین مورد سه بار از وی به دادگاه شکایت کردم ولی دادگاه جمهوری اسلامی هیچگونه حمایتی از من نکرد.

درواقع مرا به ترک کشور مجبورکردند. بنده کارمند شرکت مخابرات بودم فقط  درهفته 12 ساعت حق دیدن بچه هایم را داشتم. زن در قران نیمه مرد بحساب میاید. در اسلام زن حق انتخاب ندارد،حق حضانت و سرپرستی فرزندان خود را ندارد. در حالی که این حق را به پدر بزرگ و ممان بزرگ  شوهر می دهند.

اصلا در جمهوری اسلامی زن را جزء انسان به حساب نمی آورند و هیچ حق و حقوقی را برای زن برسمیت نمی شناسند. در قانون اسلام به مرد اجازه داه می شود 4 زن را اختیار کند و آنها نیز حق هیچگونه اعتراضی را ندارند.بعد از24 سال کار در اداره بالاخره جبور به ترک کشور شدم.

 با این حال اداره مهاجرت سوئد پرونده من را در اختیار پلیس گذشتاه استه تا مرا به جهنمی که من از آن گریخته ام بازگردانده شوم. می خواهم این بار نیز به طور علنی به اداره مهاجرت سوئد اعلام کنم که من در ایران جمهوری اسلامی تحت پیگرد هستم به همین خاطر حاضر به بازگشت ایران نیستم مگر اینکه جمهوری اسلامی سرنگون شود.

9 ژوئیه 2011