همه‌ی نوشته‌های gholam@A

اعتراض علیه سیاستهای غیر انسانی ادره مهاجرت سوئد بالا میگیرد وزیر مهاجرت سوئد از سِمت خود استعفا دهد

امروز ۳۱ اکتبر سه روز پس از مارش بزرگ پناهندگی در استکهلم، LEO PIERINI سخنگوی سیاست خارجی سازمان جوانان حزب مرکز و JONATAN MACZNIK سخنگوی سیاست خارجی سارمان جونان لیبرال با انتشار مطلب مشترکی در سایت “سونسکا داگ بلادت ” وزیر مهاجرت سوئد را زیر انتقاد گرفتند و سیاستهای اعمال شده از سوی این وزراتخانه در زمینه سیاست پناهندگی سوئد را غیر انسانی ارزیابی کردند.

حزب لیبرال مردم و حزب مرکز دو حزبی هستند که در دولت ائتلافی حاکم بر سوئد شرکت دارند و طبعا انتقاد نسبتا شدید آنها از وزیر مهاجرت سوئد و سیاستهای این وزارتخانه حائز اهمیت است. بویژه آنکه سازمان جوانان سبز و لیبرال مردم اتخاذ یک سیاست پناهنده پذیری انسانی تر را یکی از ملزومات و شرایط مهم برای ادامه همکاری با حزب مدرات سوئد قلمداد کرده اند. لازم به یادآوری است که در تظاهرات روز ۲۸ اکتبر نیز نمایندگانی از احزاب پارلمانی سبز، چپ و دمکرات مسیحی سخنرانی کردند و به سیاست اداره مهاجرت سوئد انتقاد کردند. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از اعلام چنین مواضعی برای تغییر سیاستهای غیر انسانی دولت سوئد در قبال پناهجویان استقبال می کند.

در ماههای گذشته دولت سوئد شدت عمل بیشتری علیه پناهجویان ایرانی و همچنین پناهجویان از کشورهای دیگر بخرج داد و تصمیم به دیپورت تعداد قابل توجهی از آنها گرفت. این سیاست غیر انسانی از سوی مردم و سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی و نیروهای مترقی به چالش کشیده شد. از جمله فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی و تعداد دیگری از سازمانهای مدافح حقوق پناهندگی با سازماندهی اعتراضات مکرر، به مقابله با این سیاست برخاستند و موفق شدند ۱۴ پناهجوی ایرانی را از خطر دیپورت نجات دهند و در ادامه این اعتراضات روز ۲۸ اکتبر راهپیمائی باشکوهی به ابتکار فدراسیون و همراهی تعدادی از نهادها و سازمانهای دیگر ایرانی، عراقی و افغانی و سوریه در استکهلم برگزار شد. از سوی دیگر اخراج اجباری پناهجویان با اعتراض سازمانهائی نظیر عفو بین الملل و حتی کمیسیاری عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) مواجه شده است و بازتاب نتایج ناگوار سیاست اخراج پناهجویان که در مواردی مانند اخراج یک پناهجوی عراقی بنام خالد که منجر به مرگ وی شد، خشم و انزجار زیادی را به همراه آورده است. کار به جایی رسیده است که اداره مهاجرت تصمیم داشت یک زن سالخورده و بیمار ۹۱ ساله را اخراج کند که با دخالت و اعتراض مردم شریف سوئد این اقدام غیر انسانی متوقف شد.

از نظر ما لازم است وزیر مهاجرت سوئد، توبیاس بیلستروم، بعنوان کسی که در شکل دادن به سیاست “مشت آهنین” علیه پناهندگان نقش مهمی داشته است از سمت خود استعفا دهد و قوانین پناهنده پذیری این کشور نیز مورد تجدید نظر قرار گیرد. لازم است دولت و مجلس سوئد در شور و مشوررت با همه سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی سنگ بنای قوانین تازه ای را بنیان نهند تا از قوانین ناظر بر سیاست پناهندگی به نحوی انسانیتر پاسداری شود. حق پناهندگی حق همه کسانی است که از خطر مرگ و نابودی گریخته اند. این حق بی برو برگرد باید برسمیت شناخته شود. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی مردم انسان دوست و شریف سوئد، اتحادیه های کارگری و همه سازمانها و مدافعین حقوق انسان را به دفاع فعال از حقوق پناهجویان و تجدید نظر در سیاست دولت سوئد علیه پناهجویان فرامیخواند.

همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی – سوئد

۳۱ اکتبر ۲۰۱۱

برای خواندن مطلب سازمان جوانان احزاب مرکز و لیبرال سوئد به این لینک مراجعه کنید:

http://www.svd.se/opinion/brannpunkt/billstrom-for-en-ovardig-politik_6594950.svd

اطلاعیه ها

گزارش مارش باشکوه ۲۸ اکتبر در دفاع از حق پناهندگی در خیابانهای استکهلم

۱۳۹۰-۰۸-۱۱ gholam@A

روز جمعه ۲۸ اکتبر خیابانهای شهر استکهلم شاهد یک راهپیمایی بزرگ در دفاع از حق پناهندگی و علیه سیاست غیرانسانی پناهنده پذیری دولت سوئد بود.این راهپیمایی که از جانب بسیاری از سازمانها و نهادها و رادیوهای محلی مورد حمایت قرار گرفته بود توجه زیادی را به شرایط سخت پناهنده پذیری در سوئد جلب کرده بود. این تظاهرات که در ساعت ۵ بعدازظهربا تجمع در میدان سرگل استکهلم شروع شده بود با برافراشتن باندرولها و پلاکاردهای زیاد و با شعار حق پناهندگی حق مسلم ماست و حق پناهندگی همین امروز شروع شد. گروه موزیک پژواک که از چند نفر جوان تشکیل شده بود با شروع ترانه های شاد، شور و حال خوبی به تظاهرات داده بود.

تعداد زیادی از پناهجویان تظاهرکننده از شهرهای مالمو، گوتنبرگ، ویکشو، بروس، یونشوپینگ، اولریسه هامن، لینشوپینگ،سوندسوال و یلی واری به استکهلم آمده بودند. هر لحظه تعدادی از راه می رسید و به تظاهرات می پیوستند. تظاهرکنندگان از میدان سرگل با دردست گرفتن پلاکاردهای زیاد و کوبیدن طبل و سردادن شعار بطرف پارلمان سوئد حرکت کردند.دوروبر میدان سرگل بسیار شلوغ شده بود انگار همه به تماشای تظاهرات آمده بودند. علاوه بر پناهجویان ایرانی پناهجویان زیادی از سوریه، لبنان، عراق، افغانستان و فلسطین نیز در این تظاهرات شرکت کرده بودند.

تظاهرکنندگان بعداز راهپیمائی در مقابل پارلمان سوئد تجمع و تعداد زیادی از سازمان دهندگان تظاهرات و احزاب و سازمانهایی که برای سخنرانی دعوت شده بودند صحبت کردند. آمین کاکه باوا از حزب چپ، آنیتا دوراتزیو از اسیل کمیته، هلینا الاندر از حزب محیط زیست، از سازمان سراسری پناهندگان (بیمرز) رسول بناوند، از سازمان سوسیالیست های عدالتخواه ماتیاس برنهادسون، از انجمن افغانها در سوئد نسیم سحر، از انجمن هزاره انجمن دیگر افغانها عباس حسین، از جبهه آزادیبخش مهرداد، از پناهجویان فعال عزت دولت آبادی، رضا فتحی و خانم عواطف و اندیشه علی شاهی از فعالین فدراسیون از سخنرانان دیگر این تظاهرات بودند. هر کدام از سخنرانان از سیاست سخت و غیر انسانی پناهنده پذیری دولت سوئد صحبت کردند و خواهان اتخاذ یک سیاست پناهنده پذیری انسانی شدند. درعین حال بسیاری از سخنرانان اعلام کردند نظربه شرایطی که در کشورهای ایران، سوریه، فلسطین،عراق و افغانستان برزندگی مردم حاکم است، اخراج پناهجویان به این کشورها باید متوقف گردد.

بسیاری از مردم که شاهد مارش پرشور پناهجویان بودند، همبستگی و حمایت خود را از خواست پناهندگان اعلام میکردند.درضمن در همان روز برطبق برنامه از قبل تعیین شده سیامک بهاری به نمایندگی فدراسیون، مرجان واعظ از نهاد کودکان مقدمند و عباس حسین از انجمن هزاره ها با یکی از مقامات دولت سوئد خانم آنا لوپن در مورد وضعیت فلاکت بار پناهجویان در سوئد با وی ملاقات داشتند. در این ملاقات نکات بسیار مهمی مطرح شده که بزودی در اطلاعیه دیگری به زبان فارسی و سوئدی منتشر می کنیم.

تظاهرات ۲۸ اکتبریک روزه صورت نگرفت نتیجه دو ماه فعالیت تبلیغی و سازماندهی بود. نتیجه دو ماه فعالیت و برقراری تماس و ارتباط با پناهجویان در کمپ ها و شهرهای مختلف سوئد بود. نتیجه حمایت بسیاری از رادیوها و انجمن های فعال در شهرهای گوتنبرگ و مالمو و استکهلم بود. هنگام برنامه ریزی این تظاهرات و صدور اولین اطلاعیه هنوز فواد ولزی، پیمان نجفی، میترا کهروم و آقای نامجو و علی منصوری در بازداشت بودند. ولی بجزء علی منصوری همگی به همت این اعتراضات آزادشدند و شرکت فعالی در این تظاهرات داشتند.

۷-۸ ماه گذشته برای فعالین فدراسیون و بسیاری دیگر از مدافعین حقوق پناهندگی و پناهجویان بازداشتی پر از مبارزه و جوش و خروش بود، پراز ترس و اضطراب بود. بعضی اوقات لحظه ها برای ما تعیین کننده بود. می بایست نامه ای را چند ساعته می نوشتیم وترجمه می کردیم اگر نه کار بجای نمی رسید. بسیاری از اوقات حتی اگربا ۱۰ نفر هم بوده می بایست در مقابل اداره مهاجرت و یا در فرودگاه تجمعی را سازمان می دادیم. در این مورد اندیشه علی شاهی، سارا نخعی، عزت دولت آبادی، رحیم یزدانپرست، و ابی و سیامک بهاری در استکهلم و خانم عواطف در شهر بروس زحمات زیادی کشیدند. فدراسیون به همه این عزیزان خسته نباشید می گوید و برایشان آرزوی مفقیت می کند. دوره بسیار شورانگیزی بود هم از اخراج پناهجویان بازداشتی جلوگیری کردیم و هم تظاهرات ۲۸ اکتبر را با موفقیت برگزار کردیم. دست همه کسانی که در برگزاری این تظاهرات سهمی داشتند درد نکند.

همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان سوئد

۱ نوامبر ۲۰۱۱

مقالات

حسن صالحی :ما هم بخشی از ۹۹ درصدی ها هستیم!

۱۳۹۰-۰۸-۰۹ gholam@A

گزارشی از راهپیمایی ۲۸ اکتبر در دفاع از حق پناهندگی در استکهلم

حسن صالحی

یک روز قبل از تظاهرات– در محل کارم هستم. تلفن زنگ می زند. به جای خلوتی می روم که به تلفن جواب دهم. دوست دلسوزیست که می خواهد خبری را برای من بازگو کند. از من می پرسد که آیا روزنامه سیتی را خوانده ام و یا نه؟ و من حواب می دهم نه! به من می گوید حتما بخوان! چرا که در روزنامه نوشته که یک پناهنده عراقی که در سوئد درخواست پناهندگی کرده بود و پس از جواب منفی به عراق دیپورت شده بود در عراق به نحوی فجیعی به قتل رسیده است. او را در خواب خیلی وحشیانه کشته اند. منقلب می شوم. آدم نمی داند چه بگوید. دوستم از پشت تلفن به اصرار می گوید فردا که به تظاهرات استکهلم می روی حتما این را در سخنرانی ها مطرح کنید. به او قول می دهم که این کار را بکنیم. نام پناهنده ایی که در عراق به قتل رسده است خالد است. خالد سه سال در سوئد بعنوان متقاضی پناهندگی زندگی می کرد. با اینکه بارها به اداره مهاجرت سوئد گفته بود که در صورت بازگشت به عراق خطر مرگ وی را تهدید می کند، با اینحال به عراق دیپورت شد. خالد پس از مدتی اقامت در عراق در خواب به قتل می رسد و در جریان این حمله دو تن از برادرانش نیز آسیب می بینند. خالد در زمره اقلیتی در کردستان عراق محسوب می شود که به آنها ایزدی های می گویند و مورد اذیت و آزار قرار داشته اند. وقتی که این خبر را شنیدم خیلی خونم به جوش آمد. توبیاس بییلسترم وزیر امور اداره مهاجرت را جلوی چشم خودم مجسم می کردم و به او با صدای بلند می گفتم که شما مسئول این اتفاق ناگوار هستید. اگر خالد در سوئد باقی می ماند و شما به هشدارهای وی گوش می دادید او الان زنده بود و می توانست شاهد بزرگ شدن فرزند خردسالش باشد. اما مسئله فقط بر سر اداره مهاجره و وزیر عوضی آن نیست. بحث بر سر سیاستهای راستی است که پناهجویان را مورد حمله خود قرار داده است. مسئله حتی بر سر پناهجویان نیست. پناهجویان شاید ضعیف ترین بخشی در جامعه هستند که مورد تهاجم قرار می گیرند. جبهه راست به کسی رحم نمی کند و اگر مهار نشود همه مردم کارگر و زحمتکش بومی را نیززیر پا خرد می کند. تظاهراتی که ما می خواهیم در استکهلم برگزار کنیم پیامش به دولت سوئد این است: اشتباه تصور کرده اید! ما هستیم و بسیار قوی هم هستیم. ما بخشی از همان ۹۹ درصدی ها جامعه هستیم که جلوی شما قاطعانه می ایستیم و حق مان را می گیریم.

روز تظاهرات سفر از مالمو آغاز می شود– ساعت یک ربع به ۶ صبح روز جمعه ۲۸ اکتبر از خواب بیدار می شوم. این روز را از کار مرخصی گرفته ام. دوستم عزیزم فاضل ساعت شش و نیم صبح با ماشین به دنبالم می آید که به اتفاق هم به لوکال فدراسیون برویم. قرار است همه پناهجویانی و مردمی که برای شرکت در تظاهرات اسم نویسی کرده اند جلوی لوکال جمع شوند و از آنجا با اتوبوس عازم استکهلم شویم. فاضل با دلسوزی و دقت همیشگی اش همه چیز را سازمان داده بود. من بعنوان مسئول سفر به استکهلم تعیین شدم. اتوبوس ساعت هفت و نیم صبح از مالمو به طرف استکهلم حرکت کرد. قدری نگران بودم که آیا به موقع می رسیم و یانه. عبدالله اسدی دبیر فدراسیون به من زنگ می زند. آنها نیز با دو اتوبوس دیگر از گوتنبرگ و بورس عازم استکهلم هستند. عبه از من می پرسد که آیا امکان داریم که در مسیر راه کسی را سوار کنیم و من می گویم بهتر است شما این کار را بکنید چون من نگران هستم که این کار تاخیربرای ما ایجاد کند و به موقع به مقصد نرسیم. در اتوبوس ما پناهجویان از مالمو، هالمستاد، کریستین ستاد، کارلسکرونا و لوند هستند. چند پناهجوی عراقی و افغانی نیز ما را همراهی می کنند. تیپ جوان در میان ما کم نیست و جوان ترها بخش جلویی اتوبوس را به اشغال خود در می آورند. همه شاد و خوشحال هستند و به ما هم شور جوانی را بر می گردانند. در طول سفر بحث در مورد مسائل مختلف خیلی به گرمی در جریان دارد. یکی از مسائل داغ طبعا پناهندگی است. من به سهم خود دانش و اطلاعاتی را که دارم با پناهجویان تقسیم می کنم و پناهجویان قدیمی تر نیز تجربیات خود را بازگو می کنند. مسافرین از این بحث ها راضی به نظر می رسند. یکی از دوستان اطلاعات بیشتری در مورد فدراسیون می پرسد. سلیمان به درست جواب می دهد ایده اولیه تشکیل فدراسیون را منصور حکمت مطرح کرد که متاسفانه الان در میان ما نیست و من اشاره می کنم که غلام کشاورز هم یکی از بنیانگذارنش بود که متاسفانه در قبرس در جلوی چشم خانواده اش از سوی تروریست های جمهوری اسلامی به قتل رسید. نمی شود از فدراسیون و تاریخش اسم برد و از این انسانهای بزرگ و کمونیست نامی نبرد. این عزیزان بدنبال ایجاد سازمانی بودند که میلیونها انسان گریخته از دست ظلم و ستم جمهوری اسلامی را در خارج سازماندهی کند و نگذارد که حقوق آنها بعنوان پناهنده لگد مال شود. و اکنون ما داریم به تظاهراتی می رویم که همین را نشان دهیم. دوست ما که به تاریخ تشکیل فدراسیون گوش می داد خواهان عضویت در آن شد که قرار شد بعد از بازگشت فرم مربوطه را پر کند. مسئله مذهب و نقش آن در جامعه نیز یکی دیگر از بحث های داغی بود که در طول مسیر سفر به استکهلم در میان ما در جریان بود. جوان تر ها بعضا با خواندن آوازهای دسته جمعی به ما حال بیشتری می دادند. در چهره ها کمتر نشانی از خستگی به چشم می خورد.

به استکهلم رسیدیم- ساعت چهار و پانزده دقیقه بعد از ظهر در میدان سرگل استکهلم بودیم. پناهجویان پلاکاردهایی را که خودشان در لوکال فدراسیون درست کرده بودند به دست گرفتند و توجه ها را به خود جلب کردند. مردم رهگذر پی می برند که اینجا قرار است تظاهراتی در دفاع از حقوق پناهجویان برگزار شود. به این ترتیب بچه های مالمو سوت شروع تظاهرات را چهل و پنج دقیقه تر زودتر به صدا در آوردند. دوستان استکهلم در محل مشغول نصب بلندگوها هستند. ابی عزیز را می بینم که مثل همیشه مشغول است و مجهز به صحنه آمده است. او را به گرمی در آغوش می گیرم و با هم احوالپرسی می کنیم. بسیار انسان شریفی است و بی دریغ در تدارک اعتراضات مخالفان جمهوری نقش فعالی دارد. در همان حال عزت دولت آبادی را برای اولین بار می بینیم و چاق سلامتی می کنیم. می دانم که عزت زحمات زیادی برای این حرکت اعتراضی کشیده است و سرش خیلی شلوغ است. کم کم جمعیت در میدان جمع می شوند. دوستان گوتنبرگ هم بالاخره به سرگل رسیدند. در پلکانهای میدان سرگل پلاکارها و بنرها یکی بعد از دیگری بالا می روند. متنوع و رنگین هستند اما همه حاوی یک پیام هستند. پناهندگی یک حق انسانی است و باید بر سمیت شود. اخراج پناهجویان را متوقف کنید و غیره. در مورد جنایات جمهوری اسلامی و اعدامها در ایران نیز عکسهایی دیده می شود. مادری که فرزند خردسالش را در بغل دارد پلاکاردی را به دست گرفته است که به روی آن نوشته است: نابود باد جمهوری اسلامی! مرگ نه، زندگی آری! در میان جمعیت مردمان از همه کشورها هستند. علاوه بر ایرانی ها بخشی از جمعیت مردم سوئدی هستند و بخشی دیگر پناهندگان از افغانستان، عراق، لبنان فلسطین و سومالی و غیره. همبستگی انسانها چه شور و حالی به آدم می دهد. در این جمع مرز و نژاد هیچ جایی ندارد و فقط انسانیت آدمهاست که همه را در کنار هم قرار داده است. به یاد تفرقه افکنی های وزیر اداره مهاجرت سوئد افتادم که چندی پیش در توجیه اخراج یک پیرزن ۹۱ ساله از سوئد بدان متوسل شده بود. گفته بود که اگر ما بخواهیم چنین کسانی را در سوئد نگه داریم باید از امکانات رفاهی سالمندان سوئد بزنیم و به سالخوردگان خارجی بدهیم. جناب وزیر که زیر فشار اعتراض مردمی ناچار شده بود حکم اخراج زن ۹۱ ساله را ملغی کند، عقده های راسیستی اش را ترکاند و می خواست مردم را در مقابل هم قرار دهد. دوست داشتم که جناب وزیر توبیاس بییلسترم در آنجا می بود و این همبستگی انسانها را می دید. این جواب تفرقه افکنی های ایشان بود. دوست داشتم این جمعیت انبوه سوئدی، ایرانی، افغانی، کردی، سومالیایی، لبنانی، عراقی و … را به او نشان بدهم رو در رو به او بگویم خفه شو مرتیکه ! شرم کن.

تظاهرات شروع می شود- ساعت پنج بعد از ظهر با صدای رسای اندیشه علیشاهی سخنگوی فدراسیون در کشور سوئد و یکی از مجریان برنامه، همایش اعتراضی آعاز می شود. او ضمن اعلام برنامه ها با شور و هیجان زیاد می گوید که اینجا جمع شده ایم که صدایمان را به گوش همه برسانیم و به همه اعلام داریم که پناهندگی یک حق انسانی است. می گوید نمی گذاریم و اجازه نمی دهیم با هیچ پناهنده ایی رفتار غیر انسانی شود و انسانهای محتاج به پناه به کام مرگ فرستاده شوند. او سپس با سر دادن چندین شعار از جمعیت می خواهد که آنها را تکرار کنند تا در طول راهپیمایی فریاد زده شوند. بعد از یکی دو سخنرانی جمعیتی بالغ بر ۵۰۰ نفر به طرف پارلمان سوئد دست به راهپیمایی می زنند. در پیشاپیش راهپیمایان باندرول بزرگی دیده می شود که بر روی آن نوشته شده بود از حق پناهندگی دفاع کنید. برخی از شعارها که به سوئدی داده می شد بدین قرار بودند:

Yalla! Yallah! Rätten till asyl åt alla!

Yalla! Yalla! Sverige åt all!

Kamp mot stat och kapital – ingen människa är illegal!

Återinför rätten till asyl

Skicka inga människor till döden!

تقریبا یکساعتی و شاید کمتر طول کشید که به جلوی پارلمان سوئد رسیدم. در طول راه من نیز با بلندگوی دستی مشغول تکرار شعارها بودم. خبرنگار رادیوی سراسری و فارسی زبان پژواک در سوئد در طول راهپیمایی همراه ما بود و داشت برای این رادیو گزارش تهیه می کرد . با من نیز مصاحبه ایی انجام داد و من به سهم خود اهداف تظاهرات را توضیح دادم. من منجمله بر بسیج افکار عمومی تاکید کردم و گفتم که باید از این طریق به دولت سوئد فشار بیاوریم. در مصاحبه دیگری با تلویزیون فارسی زبان کانال جدید تاکید کردم که این تظاهرات شروع کار ماست و ما این فعالیتها را ادامه می دهیم تا سیاستهای راست دولت سوئد را به عقب برانیم و شرایط بهتری را برای متقاضیان پناهندگی در این کشور بوجود آوریم. با آن روحیه و اعتماد به نفسی که من در تظاهرات دیدم فکر کنم که همگی به آینده ای بهتر امیدوارتر شدند. خوبی تظاهرات و گردهمایی ها در این است که ما را از خلوت خود بیرون می کشد و خود را قوی تر می یابیم.

در محل پارلمان سوئد سخنرانی ها ادامه پیدا کرد. در آنجا چند سخنرانی توجه من را جلب کرد. سخنرانی عزت دولت آبادی و فرامرز قربانی از دست اندرکاران فدراسیون در استکهلم. عزت گفت که دولت سوئد دقیقا اشراف دارد که در ایران چه می گذرد و فرامرز گفتم صحبت بر سر مماشات دولت سوئد با رژیم هایی مثل جمهوری اسلامی است و تاکید کرد که به این سازشها باید خاتمه داده شود و هر دو تاکید کردند که نباید جان انسانهای پناهنده را وجه المصالحه این بند و بست ها قرار داد. ماتیاس از حزی سوسیالیستهای عدالتخواه سوئد سخنرانی خوبی داشت که طی آن به مورد کیس خالد که در ابتدای این گزارش بدان اشاره کردم پرداخت و شدیدا رفتار اداره مهاجرت در اخراج پناهجویان را مورد انتقاد قرار داد. همچنین آمینه کاکه باوه از حزب چپ سوئد سخنرانی کرد و از جمله به اخراج یک پناهجوی ایرانی و نتایج ناگوار این اخراج پرداخت. لیست سخنرانان بلند و طولانی بود. آنیکا دوراتسیو، رسول بناوند از سازمان بیمرز، نسیم سحر از انجمن افغانستانهای سوئد، عباس حسین از انجمن هزاره جات افغانستانی- پاکستانی، نماینده حزب پارلمانی محیط زیست، مرجان واعظ از سازمان کودکان مقدمند و کسان دیگر که متاسفانه اسامی همه را نمی دانم.

این مراسم با اجرای موزیک از سوی خواننده رپ Young Pac و یارانش حال و هوای دیگری پیدا کرده بود.

فکر کنم همه کسانی که در این راهپیمایی شرکت کردند دستکم اهمیت کار متشکل را بیشتر دریافتند. در تدارک و اجرای این برنامه اعتراضی خود پناهجویان نقش ایفا کردند و پس از این نیز باید همین روال ادامه یابد. فدراسیون سراسری پناهندگان در سوئد ظرف مناسبی است که پناهندگان می توانند به دور آن متشکل شوند و از این طریق در تعیین سرنوشت خود دخیل شوند. به سهم خود همه پناهجویان را فرا می خوانیم که با مراجعه به دفاتر و مسئولین فدراسیون به عضویت این نهاد درآیند تا بسیار قوی تر و نیرومند تر برای حقوق خود مبارزه کنیم.

اطلاعیه ها

گزارش تصویری از تظاهرات ۲۸ اکتبر

۱۳۹۰-۰۸-۰۸ gholam@A

http://www.youtube.com/watch?v=_HtbRH9CxWM

اطلاعیه ها

گزارشی کوتاهی از راهپیمایی بزرگ دفاع از حق پناهندگی در استکهلم- ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱

۱۳۹۰-۰۸-۰۸ gholam@A

روز ۲۸ اکتبر خیابانهای شهر استکهلم شاهد تظاهرات با شکوهی در دفاع از حق پناهندگی و در اعتراض به سیاستهای راست و غیر انسانی دولت سوئد در زمینه پناهندگی بود. در این تظاهرات که با ابتکار و سازماندهی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی و همراهی و مشارکت گروهای و سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی و حمایت برخی گروهها و احزاب سوئدی و ایرانی برگزار گردید، چند صد نفر شرکت داشتند. پناهندگان از کشورهای ایران، افغانستان، عراق، فلسطین، سوریه، سومالی، لبنان در این تظاهرات مشارکت داشتند. گروههایی از پناهندگان با سازماندهی قبلی از سوی مسئولین فدراسیون از شهرهای مختلف و منجمله مالمو، گوتنبرگ و بورس در این اعتراض بزرگ حضور بهم رساندند. واحد سوئد حزب کمونیست کارگری ایران به سهم خود در سازماندهی و بسیج نیرو برای این تظاهرات شرکت فعال داشت و از پیش نیر مردم را به شرکت در این راهپیمایی فراخوان داده بود.

از سوی تظاهرات کنندگان باندرول ها و پلاکادرهایی حمل می شد که بر روی آنها شعارهایی نظیر “حق پناهجویان را برسمیت بشناسید”، “پناهندگی حق کسانی است که از خفقان، اذیت و آزار پلیسی، آپارتاید جنسی و جنگ گریخته اند”، “مردم را به کام مرگ نفرستید” و “ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ناامن است” نوشته بود. همچنین گروههای ایرانی شرکت کننده در این تظاهرات عکسها و شعارهای زیادی در ارتباط با جنایات جمهوری اسلامی و محکومیت اعدام، شکنجه و زندان در ایران در دست داشتند.

در راهپیمایی دفاع از حقوق پناهندگی در استکهلم تعداد زیادی از شخصیتها سیاسی و اجتماعی و نمایندگان احزاب سیاسی و سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی به سخنرانی پرداختند. سخنرانان در صحبتهای خود سیاستهای دولت سوئد در زمینه پناهندگی را مورد انتقاد شدید قرا دادند و خواهان برقرا یک سیاست پناهنده پذیری انسانی در سوئد شدند.

در دیداری قبل از برگزای تظاهرات هئیتی مرکب از نمایندگان فدراسیون، سازمان کودکان مقدمند و همچنین انجمن هزاره جات افغانستانی- پاکستانی با یکی از مسئولین کمیسیون امور اجتماعی مجلس که بر موازین مربوط بر پناهندگی نیز نظارت دارد، دیدار کردند. امیدواریم که گزارش دقیقتر این دیدار از جانب فدارسیون سراسری پناهندگان ایرانی هر چه زودتر منتشر گردد.

حزب کمونیست کارگری ایران مارش بزرگ ۲۸ اکتبر استکهلم در دفاع از حق پناهندگی را یک آغاز خوب برای شروع دوره نوینی از مبارزات بمنظور عقب راندن سیاستهای ضد پناهندگی دولت سوئد می داند. لازم است همه نیروهای مترقی و آزادیخواه، سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی و اتحادیه های کارگری دست در دست هم بگذارند و یکصدا از حقوق پناهندگان در مقابل سیاستهای راست دولت سوئد به دفاع برخیزند. ما یکبار دیگر اعلام می کنیم که ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی یک کشور ناامن است و دیپورت پناهجویان به قتلگاه جمهوری اسلامی باید فورامتوقف گردد. همچنین همه کسانی که از دست سرکوب و خفقان، آپارتاید جنسی، اذیت و آزار پلیسی و خطر اعدام و شکنجه از ایران گریخته اند باید بعنوان پناهنده سیاسی پذیرفته شوند.

تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست کارگری ایران – سوئد

۲۹ اکتبر ۲۰۱۱

اطلاعیه ها

The emergency status of asylum seekers in the city of Van, Turkey

۱۳۹۰-۰۸-۰۸ gholam@A

The powerful earthquake that hit Turkey‘s eastern province of Van on Sunday, October, 23, demolished Van and nearby cities, has collapsed many buildings and left lots of injured. Around one thousands persons have been killed and many victims trapped in the rubble. After the first quake, numbers of heavy ones made the disaster worse. The central office of police of refugee affairs has been destroyed among many others.

Van as a city located near Iran border, hosts hundreds of Iranian refugees who announce themselves to United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). According to the reports, houses where Iranian refugees were placed in were totally collapsed. Accommodation of other refugees has insecure condition. Many of Iranian refugees are homeless and they are left shelter less in streets while the weather is cold and many got cold. There are not enough tents available and the shelters are not enough. Refugees’ situation is complicated and miserable.

Refugees haven’t been offered leaving the city legally. However, some have left the city to save their life but they would be in big trouble if the police catch them and they will be immediately prisoned. Refugees’ police office where refugees used to announce their presence weekly was collapsed entirely. United Nations’ staff and their families have left the city as well. As Iranian refugees say, they haven’t received any response or help from police or United Nations High Commissioner for Refugees to leave the city. Iranian refugees gathered in front of United Nations’ office many times to request appropriate consideration of their situation. Central office of United Nation in Van city is closed. One of the refugee’s lawyers has announced that the refugees are not permitted to use temporary camps for survivors right now and police forbids them.

Refuges’ request to leave the city was rejected by Turkey’s government as well as the central office of United Nations in Ankara. Some of the refugees, who succeed in reaching Ankara after many troubles, are very afraid of visiting the central office of United Nations due to their fear of being return to Van city. There are not any other possibilities for hem as there is a chance of being arrested by police.

Van city was destroyed and life with no access to basic life requirements. Police has forbidden selling tickets to refugees when they wanted to leave the city like other citizens. Tickets are sold only by showing kimlik –Turkish ID card- or passport. Police intensely controls the city’s paths and people’s identifications. Police treats the refugees the same way they treat prisoners who escaped jails. Turkish police seems to consider Iranian refugees as criminal prisoners who need to be control strongly and approach them with that perspective.

Not knowing the local language have made the survived refugees more confused. Transferring the victims to hospitals within Iran is a serious threat for injured refugees. The chance of getting deported by Turkish police is very probable.

The refugees in need of shelters and food are referred to campus – a camp out of the city- by police where there is no food, drinking water and security. There are only some tents with just one blanket without providing the basics. Refuges of Van city have a long history of being approached in unhumanistic behaviors. United Nations High Commissioner for Refugees has been blamed by the international communities many times due to their misconduct and imprudence.

Saving life of hundred refugees who have been left homeless and shelter less is responsibility of United Nation and Turkish government. They are responsible for anything happens to them. All refugees should be moved to a safe place and their medical conditions should be treated urgently. Misbehaviors of Turkish police are not bearable at all and should be ended immediately.

Being in touch with refugees and finding a way to facilitate their conditions have been considered high priority by Iranian federation of Iranian refugees. We urge all Iranian refugees in Van to keep their contact with Iranian federation of Iranian refugees and protest against violating their rights. We try to help them leaving Van to a safe and appropriate place through contacting legal and international authorities.

Iranian federation of Iranian refugees empathies with all Iranian refugees victimized in Van earthquake. V has assigned Siamak Bahari as coordinator of emergency actions. His contact details come below.

Email: siabahari@yahoo.com

Tel: +46739868051

Iranian federation of Iranian refugees

October, 25, 2011

اطلاعیه ها

سری دوم عکسهای مارش۲۸ اکتبر

۱۳۹۰-۰۸-۰۷ gholam@A

اطلاعیه ها

سری اول عکسهای مارش۲۸ اکتبر

۱۳۹۰-۰۸-۰۷ gholam@A

اطلاعیه ها

وضعیت فوق اضطراری پناهجویان در شهر وان

۱۳۹۰-۰۸-۰۵ gholam@A

در پی وقوع زلزله سنگین روز یکشنبه اول آبان ماه٬ ۲۳ اکتبر٬ استان وان در شرق ترکیه و برخی از شهرها و شهرکهای همجوار بشدت آسیب دیدند و خسارات جانی و مالی نسبتا سنگینی به مردم این مناطق وارد آمده است. طبق اطلاعات منتشر شده٬ تاکنون نزدیک به هزار نفر کشته شده‌اند و هنوز اجساد متلاشی شده قربانیان از زیر آوار بیرون کشیده میشود. پس از زلزله ویران کننده اولیه٬ چندین پس ‌لرزه‌ سنگین دیگر موجب ویرانی بیشتری گردیده است. دفتر مرکزی پلیس پناهجویان به ‌همراه ساختمانهای زیاد دیگری خراب شده اند.

شهر مرزی وان محل سکونت صدها پناهجوی ایرانی است که بعنوان نزدیکترین نقطه مرزی در آنجا خود را به دفتر کمیساریای سازمان ملل معرفی کنند.

بنا به اخبار منتشر شده٬ خانه‌هایی که ایرانیان در آن ساکن بودند تقریباً تخریب شده و قابل سکونت نیست. بقیه خانه‌ها هم وضعیت خطرناکی دارند. بسیاری از پناهجویان ایرانی عملا بعنوان آواره و بی سرپناه بدون کوچکترین امکانی شبها را در هوای سرد به صبح میرسانند و همگی تقریباً تمام مدت مجبور شده اند در سرما بمانند٬ خیلی‌ها دچار سرماخوردگی شدید شده اند. چادر به اندازه‌ی کافی در دسترس نیست. پناهگاههایی که برپا شده کافی نیستند. وضعیت پناهجویان بشدت پیچیده و اسفبار است.

پناهجویان تا این لحظه از هیچ امکاناتی برای خروج قانونی از شهر برخوردار نشده اند. برخی از پناهجویان ناچارا برای نجات جانشان به صورت قاچاقی از شهر خارج شده اند که اگر توسط پلیس دستگیر شوند برایشان خطرناک است و به زندان تحویل داده خواهند شد.

دفتر پلیس پناهجویان٬ محل امضا هفتگی و حضور و غیاب پناهجویان در شهر وان بکلی ویران شده است٬ کارمندان سازمان ملل نیز با خانواده‌شان شهر را ترک کرده‌اند. بنا به اظهارات پناهجویان ایرانی در شهر وان٬ تا کنون هیچ پاسخ و یا اقدام مثبتی درباره‌ی خروج پناهجویان از شهر از سوی پلیس و کمساریای عالی پناهندگی سازمان ملل صورت نگرفته است.

پناهجویان ایرانی برای چندمین بار طی این مدت در مقابل دفتر سازمان ملل در شهر وان تجمع کردند و خواهان رسیدگی عاجل به وضعیت خود شدند. دفتر مرکزی سازمان ملل در شهر وان تعطیل است. گفته شده است که یکی از وکلای پناهندگان اعلام کرده است که پناهجویان تا اطلاع ثانوی٬ مجاز به استفاده از کمپهای موقت زلزله‌ زدگان نیستند و توسط پلیس از این کارممانعت به عمل می آید.

درخواست پناهجویان برای خارج شدن از شهر با مخالفت دولت ترکیه و نیز در دفتر مرکزی سازمان ملل در آنکارا مواجه شده است. تعدادی از پناهجویان که توانسته بودند خود را با مشقات جانکاهی به آنکار برسانند٬ در گفتگویی با دفتر فدراسیون از وحشت دستگیری و بازگردانده شدن به شهر وان٬ به دفتر مرکزی کمساریای پناهندگان در آنکارا هم مراجعه نمی کنند و بیم دستگیری توسط پلیس ترکیه بصورت واقعی همه راهها را بر آنان بسته است.

شهر ویران شده و مایحتاج ابتدایی زندگی مهیا نیست! پناهجویان هنگامی که به‌همراه اهالی شهر وان برای خرید بلیط به ترمینال مسافربری شهر رجوع کرده‌اند طبق دستور پلیس شهر از فروش بلیط به آنان ممانعت به عمل آمده است. خرید بلیط تنها با ارایه کیملیک ــ شناسنامه ترکی ــ و یا پاسپورت ممکن است. پلیس گذرگاههای شهر را شدیدا کنترل و اوراق شناسایی‌‌ را چک می‌کند. رفتار پلیس شهر وان٬ با پناهجویان دقیقا رفتاری است که با زندانیان فراری بعد از زلزله صورت گرفته است. از دید پلیس ترکیه٬ پناهجویان ایرانی تبعیدیان و یا زندانیان تبهکاری هستند که باید دقیقا کنترل شوند وبا همین دید به آنها برخورد می‌شود.

ندانستن زبان باعث سردرگمی بیشتر پناهجویان زلزله ‌زده شده است. درعین حال انتقال مصدومین به بیمارستان‌های داخل ایران، خطر جدی و هولناکی برای پناهجویان مصدوم است. احتمال اینکه پلیس کسانی را که بخواهد به ایران برگرداند بسیار ساده تر از پیش است.

پناهجویانی که برای تعیین وضعیت وخیم و بی‌سرپناهی و گرسنگی خود به پلیس شهر مراجعه می‌کنند٬ ‌آنان را به کمپی در منطقه‌ای بیرون از شهر به نام “کامپوس” ارجاع میدهند. در آنجا تعدادی چادر برپا شده است و نامش را کمپ گذاشته‌اند. دراین به اصطلاح کمپ٬ نه از مواد غذایی و آب آشامیدنی و نه از امنیت خبری هست. تنها تعدادی چادر بدون امکانات اولیه است. پناهجویان بی‌سرپناه را به آنجا میفرستند. تنها امکان موجود درچادرها یک پتو برای استفاده جمعی برای پناهجویان است.

برخورد غیر انسانی با پناهجویان در شهر وان سابقه طولانی دارد. دفتر کمیساریای عالی پناهندگی بارها و بارها از سوی مجامع بین المللی برای بدرفتاری و بی مبالاتی در قبال پناهجوبان مورد سرزنش قرار گرفته است.

نجات جان صدها پناهجویی که اینک بعنوان بی سرپناه و آواره و در به در به حال خود رها شده اند وظیفه سازمان ملل و دولت ترکیه است. مسول مستقیم هر حادثه ای در این باره آنها هستند.

همه پناهجویان بیدرنگ باید به محلی امن انتقال داده شوند و به وضعیت درمانی آنان رسیدگی اضطراری صورت گیرد. بدرفتاری پلیس تریکه بهیچ عنوان قابل تحمل نیست و این وضعیت باید فورا خاتمه یابد.

فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از بدو وقوع حادثه در حد امکانات خود تماس با پناهجویان و یافتن راهی برای خروج از این وضعیت را در دستور کار خود قرار داد.

ما از همه پناهجویان ایرانی گرفتار آمده در وضعیت کنونی میخواهیم که تماس خود را با فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی حفظ کنند. به اعتراض برحق خود ادامه دهند. ما با طرح دعوا در مجامع حقوقی و بین المللی برای خروج پناهجویان و انتقال آنان به مکانی امن و شایسته درتلاشیم٬ از هیج کوششی در این بین دریغ نخواهیم کرد. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی خود را مانند همیشه درکنار پناهجویان و شریک درد و غم آنها میداند.

از سوی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی٬ سیامک بهاری بعنوان هماهنگ کننده اقدامات عاجل فدراسیون تعیین گردیده است. ایمیل آدرس و شماره تلفن تماس با ایشان در زیر قید گردیده است.

E.mail: siabahari@yahoo.com

Tel: +46739868051

فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

۲۵ اکتبر ۲۰۱۱