تحريم زمينه ساز محدوديت اقتصادي بيشتر مردم ايران

خبر بحث بر انگيز اين چند روزه تحريم بانک مرکزي ايران است . بريتانيا دستور داده که تمام روابط مالي و اعتباري با بانک مرکزي جمهوري اسلامي قطع گردد و دولتش تمام ارتباطات خود را با موسسات مالي ايران متوقف کند.

همچنين فرانسه خواستار تحريم هايي در ابعاد گسترده براي ايران شده تا نفت ايران خريداري نشود در پس اين تحريم ها بهاي نفت در بازارهاي جهاني افزايش يافته، جالب اينجاست که مسئول امور انرژي اتحاديه اروپا اعلام کرده با نخريدن نفت از ايران، اروپا دچار مشکل نخواهد شد وجايگزين هاي مناسبي براي اين مسئله دارند مثل (سازمان کشورهاي صادر کننده نفت، اوپک و …….) بدنبال اين تحريم نظام جمهوري اسلامي از خود واکنش تندي نشان داده است.

احمدي نژاد کشورهاي تحريم کننده را نوچه هاي ارباب بزرگ خوانده و بوضوح اعلام کرده که همچنان به فعاليتهاي هسته اي ادامه خواهند داد، بدون در نظر گرفتن اينکه ايران را تا به کجا به انزوا کشانده  اند و منافع ملي مردم را به لرزه خواهند انداخت  و شرايط مردم هر روز از نظر اقتصادي و اجتماعي رو  به وخامت ميرود و اين زمينه  ساز محدويت اقتصادي بيشتر براي ايران و مردم ايران است.

اين واقعيت وجود دارد که مردم  ايران علي الخصوص آن قشري که بيشترين فشارهاي اقتصادي به آنها وارد ميشود عکس العملهاي غير قابل پيش بيني از خود نشان خواهند داد، درست مانند انقلاب ۵۷، مردم به خيابانها خواهند آمد و انقلابي ديگر رخ خواهد داد.

از سوي ديگربا حمله اراذل و اوباش حکومتي به سفارت بريتانيا،  ايران هر چه بيشتر ضعف خود را در سياست خارجي نشان داد.

حکومت اسلامي  نشان داد که از تثبيت حکومتش  تا به امروز هيچگونه تغييري از لحاظ فرهنگي و سياست خارجي بدست نياورده است. دقيقاً مانند حمله به سفارت امريکا به دست دانشجويان پيرو خط امام و تکرار آن بعد از سي و اندي سال در مورد سفارت بريتانيا.

جالب اينجاست که سخنگوي وزارت خارجه ايران گفته است، اتفاقي که در سفارت انگليس در تهران رخ داده غير قابل پيش بيني و به جهت عصبانيت تظاهر کنندگان بوده در صورتيکه فيلمها  وعکسهاي واقعه کاملا چيز ديگري را نشان داده و رد پاي حضوري سازمان يافته را نشان ميدهد  به هر حال  نيروي انتظامي و بسيج بعد از انتخابات و مخالفتهاي مردم در تهران و شهرهاي مختلف بوضوح به سرکوب مردم به شکل بسيار وحشيانه پرداخته بودند در صورتيکه در برابر حمله به سفارت انگليس نيروي انتظامي گوشه اي ايستاده و نظاره گر بود.

دولت جمهوري اسلامي با اين نوع رفتار و سخنانش  با دست خودش مهر تأئيد ديگري مبني بر دروغگو و متجاوز بودن را به پيشاني زده است و بنظر شما صورتحساب اين بي عقلي و بي ملا حظگي را به جز مردم ايران کس ديگري ميپردازد ؟

کشورهاي اروپايي در طول سالهاي اخير رشته هاي اقتصادي خود با ايران را به اصطلاح نازک  و يا قطع کرده اند و در حال حاضر بر عليه ايران هستند و در سطحي گسترده فراتر از تحريم هاي مصوب شوراي امنيت هم عمل ميکنند و با اتفاقات اخير چشم انداز خوبي براي روابط بهتر يا حتي عادي پيش بيني نميشود.

اصرار ايران براي کاهش روابط با کشورهاي اصلي اروپايي به منزله خودکشي ديپلماتيک است و اين مسئله تنها باعث انزواي بيشتر سياسي در سطح جهاني شده که بازتابي از سياست داخلي ايران است. اين مسئله تنها کاهش نفوذ ايران در جهان را به دنبال دارد که البته ميتوان با اين حساب اميدوار بود که کار به جايي برسد که رژيم اسلامي همانند رژيم آپارتايد نژادي آفريقاي جنوبي مورد انزوا و ترک صد در صد جهاني قرار گيرد و اين مسئله منجر به نابودي اين جنايتکاران شود.

اگر بنيان هاي اقتصادي – اجتماعي و سياسي استبداد از ايران ريشه کن نشود، آزادي خيالي بيش نيست.

يک روز تجاوز مي‌کنيد، يک روز قتلهاي زنجيره‌اي به پا مي‌کنيد

يک روز تجاوز مي‌کنيد، يک روز قتلهاي زنجيره‌اي به پا مي‌کنيد يک روز همچو بوزينه از سفارت آمريکا و انگلستان بالا مي‌رويد يک روز “ندا “کشي‌ مي‌کنيد. ننگ و نفرين ابدي بر شما باد که از روز اول حکومتتان دستگير کرديد، شکنجه کرديد، کشتيد، غارت کرديد سوزانديد ويران کرديد و هنوز هم دست از اين ماتمکده وطن بر نميداريد.

هر بار که چهره‌هاي شما جماعت دهان گشاد با آن ريشهاي بلند و پيراهنهاي سپيد چرک مرد شده را به تماشا مينشينم  با خود ميگويم آيا سهم من از زيستن بايد هميشه وحشت و هراس از عملکرد شما باشد؟ يک روز تجاوز مي‌کنيد، يک روز قتلهاي زنجيره‌اي به پا مي‌کنيد يک روز همچو بوزينه از سفارت آمريکا  و انگلستان  بالا مي‌رويد يک روز “ندا “کشي‌ مي‌کنيد يک روز ……. و براستي روزي نيست که شما جماعت نادان باعث درد ملتي‌ نشويد و جهاني‌ نيازاريد.

آقاي بسيجي‌ دهان گشاد به واسطه اشغال سفارت آمريکا در اول انقلاب (البته نه توسط مردم انقلابي بلکه به دست نسل اول شما با نام دانشجو پيرو خط امام) همچنان داريم خفت و خاري ميکشيم و تاوان ميدهيم بس است! دنياي مدرن امروزي صحراي کربلا نيست که شور حسيني بگيريد و دست به عملي‌ زشت بزنيد که در هيچ کجاي دنيا مرسوم نيست! شما تنها قومي هستيد که از ويراني و بيچارگي وطنتان شاد ميشويد و به خيال خود داريد با ابر قدرتها مبارزه مي‌کنيد.

مشتي انسانهاي عقده‌اي (با پوزش از نام زيباي انسان) که اکثريت چهره‌ي کريه هم داريد هر چه به شما ميگويند اجرا مي‌کنيد و باکي هم نداريد در جايي که قانون يعني‌ حرف آيت الله  ها و عمل‌هاي شما، نبايد هم بترسيد!

مي‌دانيد به واسطه همان گروگانگيري ملت ايران چقدر تاوان داده است؟ هواپيماهايي که تابوت مرگ شده است را تماشا کرده‌ايد؟ اثرات تحريمهايي که از همان روز نخست ارمغان دانشجويان خط امامي براي مردم بيچاره شد را ديده ايد؟

 ۳۲ سال گذشته است و هنوز هم مردم ايران داغ ننگ آن گروگانگيري را با پاسپورت بي‌ اعتبار خرچنگ نشان اسلامي دارند  و دست آخر هم بايد کشور قطر که سالگرد استقلالش با ايران اير يکي‌ است آسمان ايران را اشغال کند چرا؟ چون مرگ بر آمريکا گفتيد و نسل ما را به خاک سياه نشانديد.

 دلم براي نسل خودم ميسوزد نسلي که به واسطه حاکميت سياه شما جانوران اسلامي از همان آغاز تولد بي‌ اعتبار گشت، دلم براي مادراني ميسوزد که از اين پس براي ديدن فرزندانشان بايد راهي‌ دوبي‌ و ترکيه شوند چرا که سفارت انگلستان هم در ايران تعطيل ميشود! ميترسم آخر آن بمب اتم  را هم بر سر خودمان بريزيد و رهايمان کنيد از اين ذره ذره مردن، دلم براي نسل بعد از  شکست انقلاب ۵۷ ميسوزد.

دليل زيرزميني بودن موسيقي رپ در ايران

در چند سال اخير همگي شاهد پيشرفت موسيقي رپ رپ فارسي در ايران و جاي گرفتن آن در دل جوانان ايراني بوده ايم.اين سبک موسيقي هميشه معروف به يک سبک اعتراضي بوده و مهمترين علّت جاي گرفتن آن در دل جوانان کشور حقيقتي بوده که اين سبک از آن هميشه دم مي زند.

موسيقي رپ خود شامل چند نوع سبک مي باشد که از اين چند نوع مي توان سبکهاي اجتماعي و سياسي را به عنوان اعتراضي ترين سبکهاي رپ به شمار آورد.اين دو سبک هميشه اعتراضات خود را نسبت به جامعه، حکومت و سياست يک کشور نشان داده است.

علّت زيرزميني بودن اين سبک موسيقي و همچنين ديگر سبکهاي اعتراضي مثل سبک راک در کشورمان ايران اين بوده است که اين سبکها هميشه اعتراض خود را نسبت به دولت بيان کرده و باعث خوردن ضربه هاي کوچکي به رژيم کثيف جمهوري اسلامي بوده است. وليکن با اتحاد همهٔ خوانندگان، بخصوص خوانندگان سبک رپ و راک و همچنين اتّحاد آنان با مردم عزيزمان مي توان اين ضربه هاي کوچک را به ضربه هاي بزرگتر و قويتري تبديل کرد.

در رسانه هاي خيانتکار صدا و سيماي جمهوري اسلامي بارها و بارها شنيده ايم که از افراد و خوانندگاني که در سبکهاي رپ و راک فعاليت داشته اند هميشه به عنوان انسانهاي شيطان صفت ياد شده و دليل اصلي آن همان ضربه ها و اعتراضات است. شايد اين دولت پول پرست ظاهراً و از ديد خود توانسته اين افراد و خواننگان را سرکوب کند ولي هيچ گاه اين افراد از قلم خود براي نوشتن اراجيف و يا دروغ استفاده نکرده اند.

تمام اين حرفها و صحبت هايي که در اين مقاله زده شد، فقط نشان دهنده علّت اصلي زيرزميني بودن موسيقي رپ و موسيقي راک است که آن هم دارا بودن آزادي بيان در اين دو سبک بخصوص رپ فارسي مي باشد و اين آزادي بيان هميشه باعث زمين خوردن رژيم آدمخوار جمهوري اسلامي بوده است.

به اميد روزي که تمام خوانندگان زيرزميني بتوانند با موفقيت و آزادي بر روي زمين به فعاليتهاي خود بپردازند.

سعيد کريمي (دي.اچ.ال)

می خواهم خیلی مختصر چند کلمه ای از زندگی خودم بگویم. من ۳۲ ساله هستم و دریک خانواده مذهبی بزرگ شده ام. از دوران دبیرستان مشکلاتم کم کم  شروع شد. آنها با ادامه تحصیل من مخالف بودند؛ با مشکلات و مصائب فراوان، دوران دبیرستان را تمام کردم. رسم خانواده من این بود که دختر باید هرچه  زودتر ازدواج کند. خواهرم در سن ۱۶ سالگی با مردی که ۲۳ سال از خود بزرگتربود ازدواج کرد. خواهر دیگر من با مردی ازداواج کرد که همیشه در حال زدن وفحاشی کردن به خواهرم بود.

قرار بر این بود من هم با پسر عمویم ازدواج کنم. وی  در وزارت  اطلاعات ایران  کار میکرد وی یک جانباز بسیارمذهبی  بود. من می بایست به دانشگاه می رفتم ولی خانواده ام بشدت مخالف بودند. در همین رابطه دوبار دست به خودکشی زدم. میگفتم: دوست دارم تحصیل کنم ولی انگار من آدم نیستم و با آنها حرف نمی زنم. خلاصه آنکه در آن وضعیت بسیار بحرانی با پسری آشنا شدم که از بدی شانس من وی  معتاد از آب درآمد و خیلی هم عصبی بود. چهار سال پنهانی باهم دوست بودیم تا اینکه با هزار ترس و اضطراب از من خواستگاری کرد. او می ترسید از من رسما خواستگاری کند و از سوی خانواده ام پاسخ رد بگیرد. ولی من هم از وی خسته شده بودم بدم نمی آمد خانواده ام با وی مخالفت کنند چون همانطور که گفتم وی معتاد و خیلی عصبی بود. همه اعضای خانواده ام با این ازدواج مخالفت کردند ولی با این وجود من بدنبال این موضوع به مدت زیادی دچار افسردگی شده وتحت درمان قرار گرفتم.

 میگرن شدید داشتم من از دوست پسرم  هم عصبی ترشده بودم با اینحال در تاریخ۵/۶/۸۸ روز اربعین حسینی به بهانه نذری با خواهرم بیرون رفتم وبا کسی آشنا شدم. مدتها از این دوستی  گذشت واین آقا از من خواستگاری کرد و من هم برای وی از طرز فکر خانواده ام صحبت کردم. گفتم: امکان پذیر نیست و آنها اجازه نمی دهند با کسی که خودم انتخاب میکنم ازدواج کنم. وی هم اصرارمی کرد مادرش من را ببیند.از بخت بد من این دوست پسرم هم هر هفته عصر روز جمعه ناپدید میشد تا روز شنبه ساعت ۶ بعد ازظهرپیدایش نمی شد به همین دلیل به نوع رفتارش شک کرده بودم. همیشه از وی می پرسیدم  مهران تو کجا میروی که موبایلت رو جواب نمیدهی؟

بهانه میاورد و هر روز دلایلی را برای من توضیح می داد. وی هم از این نظر تحت فشار من قرار گرفته بود تا اینکه یک شب گفت: الهام من میخوام حقیقتی روبرای شما تعریف کنم.هزار فکر از سرم گذشت با خود گفتم حتما همسر یا نامزد دارد. گفت: من مثل تو مسلمان نیستم، من کلیمی هستم و جهودم و این گردنبند که در گردن دارم ستاره داوود هست و سپس آن را بوسید و دست مرا گرفت و گفت: الهام عشق نه دین و نه هیچ مرزی را نمی شناسد. از طرفی من نیز دوست داشتم  که ازمذاهب دیگر جز اسلام اطلاعات بیشتری داشته باشم. وی از ۱۰ فرمان موسی و از کمک کردن به بچه های مسلمان از نیت پاکشان برای من می گفت. می خواست من را قانع کند و به اسرائیل ببرد ولی من دوست نداشتم به هیچ دینی وابسته شوم.

ولی با این حال هم مهران را دوست داشتم. با هم بحث می کردیم وبا هم بیرون می رفتیم، دوره جالبی برای من بود. از مذاهب دیگر چیزی نمی دانستم ولی دین اسلام را با گوشت و پوستم چه در خانواده و چه درحاکمیت تجربه کرده بودم. تجربه کرده بودم که دین اسلام با شادی و شادمانی و با عشق و عاشقی و با زن و برابری زن و مرد و با هر نوع ترقی و تعالی بشر ضدیت دارد و من از این دین همیشه فراری بودم و نهایتا به طور کلی از آن فرار کردم. آرزو داشتم دخالت مذهب اسلام درآموزش و پرورش قطع شود، دست مذهب از  دخالت در زندگی خصوصی مردم قطع شود و دوست دارم روزی برسد که هرآنچه که برای زنان قانونی کرده اند غیرقانونی و به زباله دان تاریخ انداخته شود.

کمی از اصل موضوع دورشدم؛ روزی در خیابان گروههای مبارزه با مفاسد اجتماعی به ما گیر دادند. خیلی سخت از دستشان نجات پیدا کردیم. بعد از این ماجرا و برای اینکه یک بار دیگر به ما گیر ندهند با مهران تصمیم گرفتیم پیش کسی برویم و خیلی مخفیانه عقد کنیم. عقد را درتاریخ   ۲۵/۶/ ۸۹ روز تولد خودم انجام دادیم. عقد خوبی برای من نبود دلم بسیار گرفته بود داشتم اشک می ریختم و می گفتم من هم دلم می خواست در آن روز لباس عروس بپوشم. حلقه هایی را به دست هم کردیم واز ظهر تا عصر با هم در هتلی بودیم وعروسی کردیم. مهران قول داد ازاینجا که رفتیم دراسرائیل برای من جشن عروسی بگیرد. خلاصه روزها از این ماجرا گذشت. دوباره جریان پسر عمو برای من زنده شد. پدرم به من میگفت تو باعث ننگ و سرافکندگی خانواده میشوی اگر با پسرعمویت ازدواج نکنی. من هم میگفتم اجازه بدهید سر فرصت، تا اتومبیلم رو بفروشم بعد ازدواج میکنم.

من مهران را خیلی دوست داشتم و تلاش مهران هم این بود که من به آئین یهودیت درآیم ولی اینکار برای من احتیاج به زمان بیشتری داشت و باید خودم هم مطالعه میکردم. شخص خوبی بود و من عاشقش بودم. چیزهای زیادی را از وی یاد گرفتم. ولی گرفتاریهای من یکی و دو تا نبود مردی که ما را عقد کرد به من نظر پیدا کرده بود. او هرروز به من زنگ میزد ومن را به  خانه  خودش دعوت می کرد. من چندین مورد به اشکال مختلف برای وی دلیل آوردم و از رفتن به خانه وی خودداری کردم ولی آن شخص دست بردار نبود. آخرین بار که با وی صحبت می کردم صدایم رفت بالا. درجواب گفت: اگر به دعوت من پاسخ مثبت ندهید عقدنامه تان را در اختیارخانواده ات میگذارم. پدیده وحشتناکی بود. به مرز خودکشی رسیده بودم.هیچکس درد من را نمی دانست، میترسیدم چرا که  دیگر باکره نبودم. میترسیدم که حکم اعدام بگیرم. درتاریخ ۱۲/۶/۹۰ بود؛ داشتم از خانه بیرون می  رفتم که دیدیم یک موتورسوار نامه ای آورد، احضاریه دادگاه بود. خیلی ترسیدم، به مهران گفتم و وی فوری فهمید که یک نفر راپورت ما را داده است. برنامه ریزی کردیم که من به تهران یا ارومیه بروم تا اینکه مهران به من ملحق شود. به مادرم گفتم من میخواهم با پسر عمویم ازدواج کنم فقط باید بروم تهران و لباس بخرم. همه خوشحال شدند و برادرم برای من بلیط گرفت.  و بدین ترتیب من متواری شدم ولی دیگر از مهران خبری پیدا نکردم و نفهمیدم چه برسرش آمد. وقتی می گویند زن بودن در ایران اسلامی ممنوع است در اینجا معنی پیدا می کند. واقعیت این است که تنها زمانی ما می توانیم آزاد شویم که هیچ اسمی از جمهوری اسلامی در ایران باقی نمانده باشد. به امید آن روز.

****

20 نوامبر 2011