همه باهم برخیزیم، جلو اعدام زندانیان را بگیریم. همه باهم اعلام کنیم که مجازات اعدام جنایت علیه بشر و قتل عمد دولتی است و باید به این جنایت عامدانه و آگاهانه پایان داده شود. لغو مجازات اعدام و ارزش نهادن به جان انسان، اولین گام مبارزه با قانون و فرهنگ کشتن آدمیزاد در جامعه است.
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
۲۲ جولای ۲۰۱۳
ناظری سخنگوی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی می گوید که ارائه نظر باب کار وزیر امور خارجه استرالیا در برنامه تلویزیونی دیت لاین ای بی سی در مورد پناهجویان ما را بخشم اورده و مورد اعتراضمان شده است.
باب کار، در این برنامه تلویزیونی گفت که: اکثریت پناهجویان مهاجران اقتصادی هستند و همه آنها از طریق قاچاقچیان ادم وارد استرالیا می شوند و تعداد انها کثیر و غیر قابل تقبل است. این نظر باب کار وزیر امور خارجه ابدا با حقیقت امرهمخوانی ندارد و ادامه همان دشمنی و ضدیت دیرینه دولت استرالیا نسبت به پناهجویان است. فرقی نمی کند چه جولی گیلارد نخست وزیر سابق باشد و چه کون راد نخست وزیر فعلی و اعضای دولتش.
کون راد هم از اظهارات وزیر امور خارجه اش دفاع کرد و گفت که: این ساده لوحی است که فکر کنیم که دستجاتی از افراد وجود ندارند که می خواهند به دلیل اقتصادی وارد استرالیا شوند.
آنچه که برای ما حائز اهمیت است این است که، ما به فشار از پایین و به اتکا به مبارزه مردم وبسیاری از سازمانها و نهادهای مدافع حقوق پناهندگی و اعتراض و مبارزه خود خود پناهجویان، تلاش کنیم تا خواسته ها و مطالبات پناهجویان را به دولت تحمیل کنیم.
باب کار، وزیر دست راستی امور خارجه همچنین گفته که: ما به یک سیاست سخت گیرانه تری در امر پناهندگی نیازمندیم. براستی که این اظهارات انسان را متشنج می نماید. باب کار به این بسنده نکرد و گفت که: ما به خاطر یک مسئله پناهندگی روابطمان را با کشورهای هم جوار ناحیه بالااخص اندونزی خراب نمی کنیم. براستی که چنین اشکارا بر علیه حق و حقوق انسانی و پناهندگی پناهجویان اظهار نظر نمودن مشمئز کننده و تحوع اور است و فقط از این دولت مردان پست اشغال کن و ضد خارجی دردولت استرالیا بر می اید
ناظری سخنگوی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی می گوید: بجای شنیدن این همه دشمنی و ضدیت اشکار مقامات استرالیا، با پناهجویان، روزی هم می شنیدیم که دولت استرالیا اقدامی میکرد تا هرچه بیشتر پناهجویان مقیم اندونزی از سوی کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل پذیرفته می شدند و دولت استرالیا در اسرع وقت آنهارا به این کشورانتقال می داد و بازداشتگاههای جزیره نهرو در گینه نو و منس در مالزی هم برای همیشه بسته می شد.
ناظری اضافه کرد: اما چه کنیم که با دولت و سیاست های سخت و غیرانسانی پناهنده پذیری روبرو هستیم که بغیر از اعتراض دسته جمعی هیچ زبان دیگری را نمی فهمد. باید برای احقاق خواسته های یاد شده و به عقب راندن دولت استرالیا از مواضع غیر انسانی اش فقط و فقط مبارزه نمود.
برای بر چیدن تمام بازداشتگههای پناهندگی در سراسر استرالیا و آزادی پناهجویان باید مبارزه کنیم
برای کسب اطلاعات و انجام گفت و شنود لطفا با شماره ۰۴۱۳۴۶۷۲۴۳ تماس حاصل نمایید
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی – سیدنی استرالیا
۲۸ جون ۲۰۱۳
پس از راه یافتن حزب راسیستی و خارجی ستیز دمکراتهای سوئد به پارلمان این کشور٬جامعه سوئد علیه راسیسم و نژادپرستی و فاشیسم قد علم کرد. یک روز پس از معلوم شدن نتایج انتخابات سوئد، دهها هزار تن در استکهلم٬ مالمو و گوتنبرگ علیه راسیسم دست به تظاهرات زدند. در ۴ اکتبر همزمان سال همزمان با بازگشایی مجلس سوئد٬ تظاهراتهای دیگری در اعتراض علیه راسیسم برگزار گردید. شبکه های متعددی علیه راسیسم در فیسبوک بویژه در میان جوانان در این کشور شکل گرفت.
حزب دمکراتهای سوئد همچون همه احزاب راسیستی دیگر با توسل به تفرقه افکنی نژادی در صدد است حقوق مدنی بخشی از ساکنین سوئد را تحت نام خارجی مورد تعرض قرار دهد. باید در مقابل آنها از حقوق برابر همه ساکنین کشور به دفاع برخاست. باید با هرگونه تبعیض در هر شکل و فرمش ایستاد و از حقوق جهانشمول همه شهروندان و ساکنین کشور دفاع کرد.
نباید اجازه داد که احزاب راسیستی، سیاستهای خارجی ستیزانه خود در عرصه پناهندگی را به جامعه دیکته کنند. نه فقط باید با راسیسم آشکار به مقابله برخاست بلکه بسیار ضروری است که با راسیسم پنهان نیز مقابله کرد. ایجاد گتوهایی که فقط “خارجیان” در آن زندگی می کنند، راه را برای رشد و گسترش راسیسم هموار تر می کند. علاوه بر اینها، دیدگاههای اروپا محوری که به دور خود دیوار می کشد تا از مهاجرت مردم آسیا و آفریقا جلوگیری کند خود جاده صاف کن راسیسم است.
مبارزه علیه راسیسم باید در همه عرصه های زندگی و مبارزه مردم با جدیت دنبال شود تا جامعه در مقابل آن واکسینه گردد.فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی بعنوان یک سازمان ضد راسیستی خود را بخشی از این جنبش می داند و همه ایرانیان و مردم آزادیخواه را فرا می خواند تا با تمام قدرت در این جنبش ضد راسیستی شرکت کنند.
یکشنبه ۱۴ ژوئیه ساعت ۱۲
محل تجمع: گوتنبرگ : Götaplatsen
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی- سوئد
۱۰ جولای ۲۰۱۳
دولت آمرکا گفته است: ادوارد اسنودن، پیمانکار سابق آژانس ملی اطلاعات آمریکا بدلیل برملا کردن “اطلاعات سری” این کشور تحت تعقیب قرار گرفته است، اسنودن پس از گذشت ۱۲روز هنوز در ترانزیت فرودگاه روسیه بسر می برد. جرم اسنودن این است که کنترل گسترده و مخفیانه مکالمات و مراودات خصوصی میلیونها مردم توسط سازمان امنیت دولت آمریکا را افشا کرده است.
ولادمیر پوتین رئیس جمهور روسیه ساعاتی قبل از درخواست پناهندگی اسنودن در یک نشست خبری اعلام کرده بود: «اگر اسنودن بخواهد در روسیه درخواست اقامت کند باید فعالیت های خود را که به منافع شرکای آمریکایی ما لطمه می زند، متوقف کند.»
گزارشها، حاکی از آن است که ادوارد اسنودن تاکنون از بیست و شش کشور جهان درخواست پناهندگی کرده است.دولت های که اسنودن از آنها تقاضای پناهندگی کرده عمدتا گفته اند: تقاضای پناهندگی وی تنها در داخل خاک آنها مورد بررسی قرار می گیرد.
رئیس جمهور بولیوی که برای شرکت در کنفرانسی به روسیه سفر کرده بود، سه شنبه شب (۱۱ تیر) در راه بازگشت به بولیوی،کشورهای فرانسه، ایتالیا، اسپانیا و پرتغال بدلیل اینکه مبادا ادوارد اسنودن در هواپیمایی حامل رئیس جمهوری بولیوی باشد،اجازه عبور از حریم هوایی خود را به هواپیمای وی ندادند. ادوارد اسنودن تازه از هنگکنگ به مسکو رفته بود، دولت آمریکا از کشورهای نیمکره غربی خواسته بود به هواپیمای حامل اسنودن اجازه ندهند از حریم هوایشان عبور کند.
این در حالی است که بسیاری از رسانه های جهان این روزها نوشته اند که دستگاههای جاسوسی و اطلاعاتی آمریکا و دولت اوباما مدتها بوده جلسات و مکالمات “سری” در اتحادیه اروپا را شنود کرده اند. روز جمعه پنجم ژوئیه روزنامه های فرانسه نوشته بودند دولت فرانسه نیز مکالمات خصوصی شهرونان خود را شنوده کرده است و این موضوع اعتراضات زیادی را علیه دولت آن کشور برانگیخته است.
اسنودن اکنون از سوی دولت آمریکا تحت تعقیب است و در صورت بازگشت به آن کشور با خطر جانی روبرو خواهد بود. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از حفظ امنیت و جان ادوارد اسنودن قاطعانه حمایت می کند و خواهان اعطای پناهندگی به ایشان است. ادوارد اسنودن جرمی مرتکب نشده است. نه اسنودن و نه هیچ فرد دیگری نباید بخاطر افشای اسنادی که دولتها سری و محرمانه میدانند تحت پیگرد قرار گیرد. آنچه باید تحت پیگیرد قرار بگیرد جمع آوری اطلاعات زندگی خصوصی مردم از جانب دولتهاست و نه افشای این امر.اقدام افشاگرانه ادوارد اسنودن در جهت دفاع از حریم خصوصی و منافع شهروندان است، به همین اعتبار باید از آن دفاع کرد.
تحت تقیب قرار گرفتن اسنودن نشان تضعیف ادعای بشردوستی و بی محتوایی دمکراسی غربی و عدم وجود آزادی واقعی در آمریکاست. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از همه احزاب و سازمانها و تشکلهای مترقی و مدافع حقوق پناهندگی می خواهد از حق پناهندگی ادوارد اسنودن دفاع کنند و از دولت های اروپایی بخواهند وی را به عنوان پناهنده بپذیرند تا جان و آزادی اش به عنوان پناهنده تضمین شود.
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
ششم ژوئیه ۲۰۱۳
همبستگی: ما بارها می بینیم که درخواست پناهندگی همجنسگرایان از سوی دفاتر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل و از سوی وزارتخانه ها و ادارات مربوط به امور پناهندگان در کشورهای غربی پاسخ منفی می گیرد. توصیه شما در این مورد چیست می توانید خیلی مختصر توضیح بدهید ازهمجنسگرایان ایرانی عمدتا چه سئوالاتی مطرح می کنند آیا آنها هم باید مدرک نشان بدهند تا به عنوان پناهنده پذیرفته شوند؟
از آنجایی که دلایل پناهندگی یک امر شخصی محسوب می شود، بله همجنسگرایان هم باید دلایل کافی داشته باشند تا به عنوان پناهنده پذیرفته شوند. در بعضی موارد از آنها هم خواسته می شود برای اثبات دلایل خود مدارک نشان بدهند ولی پاسخ دقیق به سئوالاتی که کارمندان امور پناهندگی در این خصوص مطرح می کنند بسیار تعیین کننده است.بستگی به این دارد فردی که دلایل همجنسگرائی برای درخواست پناهندگی خود ارائه می دهد قبلا درچه وضعیتی قرار داشته است؟ برای مثال باید ببینند فرد همجنسگرا قبلا به همین منظور دستگیر و یا زندانی بوده است یا نه، باید ببینند به همین دلیل تحت تعقیب بوده یا نه. یا اینکه شرایط وی در میان خانواده و دوستان و اطرافیانش چگونه بوده است! سن را میپرسند. ازچه زمانی متوجه تمایلات جنسی خود شدید؟ آیا این موضوع را با خانواده و بستگانت در میان گذاشته بودید؟ برخورد آنها به این موضوع چگونه بوده؟ آیا خیلی راحت با شما کنار آمدند یا برای آنها غیرقابل قبول بود؟ می پرسند همه اعضای خانواده عکس العمل منفی به این موضوع نشان دادند یا نه؟ در بسیاری از موارد همه اعضای خانواده مثل هم به این موضوع عکس العمل منفی نشان نمی دهند. ولی فضای عمومی و فرهنگ غالب در مورد همجنسگرایان در کشورهای اسلامی بویژه در ایران منفی و تحقیرآمیز و بشدت تبعیض آمیز است و بعنوان یک بیماری به آن نگاه می کنند. اعضا و بستگان خانواده از اینکه اطرافیانشان بفهمند فرزندشان همجنسگراست وحشت دارند. در بسیاری از موارد آن را به عنوان یک لکه ننگ به پیشانی خانواده و بستگان خود نگاه می کنند. می پرسند همجنسگرایان در ایران چگونه هم دیگر را پیدا می کنند؟ آیا آنها کلوبی یا محلی برای جمع شدن خود دارند؟ وب سایت چه؟ ازچه طریقی می توانند هم دیگر را پیدا کنند؟ آیا می توانند در جایی به طور علنی جمع شوند؟ پلیس از جمع شدن آنها ممانعت نمی کند؟ می پرسند اگر پلیس دو نفر همجنسگرا را در حال سکس ببیند و بگیرند قانونا چه اتفاقی می افتد؟ آیا شما تابحال در همین رابطه بازداشت شده بودید؟ خانواده و بستگانت از بازداشت شما باخبر بودند؟ فهمیدند شما را به چه جرمی بازداشت کرده بودند؟ پیش پلیس اعتراف کردید که همجنسگرا هستید؟ مدرکی در این رابطه دارید؟ دوست پسر/دختر داشتید؟ چند روز در بازداشت بودید در کدام بازداشتگاه؟ مامورینی که شمارا بازداشت کردند در طول آن مدت چگونه با شما برخورد کردند؟ چه حرفهایی به شما زدند؟شخص همجنسگرا چنانچه در همین رابطه مورد توهین و بی احترامی و ضرب و شتم قرار گرفته باشد لازم است در مصاحبه خود با وکیل و مسئول پرونده اش موارد فوق را با جزئیات بیان کند.
این دسته از متقاضیان پناهندگی باید بیان کنند که فضای عمومی در ایران در بسیاری از موارد طوری است که چنانچه دوستان و همکار و همکلاسی هایشان خبر پیدا کنند که دوست یا همکارشان همجنسگراست روابطشان را با آنها قطع می کنند. در واقع همجنسگرایان نه تنها در نزد خانواده و افکار عمومی درایران پذیرفتنی نیستند، بر طبق قوانین اسلامی به آنها بعنوان مرتد برخورد می شود. این یک سنت و فرهنگ دیرینه در ایران و در کشورهای اسلامی بوده است.
برای مثال در دوران هخامنشیان و ساسانیان نیز افراد بجرم همجنسگرایی با مجازات اعدام مواجه می شدند. گفته می شود برخی از پژوهشگران به این نتیجه رسیدهاند که در ایران قبل از ظهور زرتشت اجتماعات همجنسگرایانه وجود داشتهاست. هرودوت نیز “شاهد بازی” هخامنشیان را گزارش کردهاست. “شاهد بازی” یکی از نمودهای همجنسگرایی در دوران باستان است. وجود روابط همجنسگرایانه مردانه در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز دیده شده است. در ایران پس از اسلام با همجنسگرایی و روابط همجنسگرایانه در مکانهای زیادی همچون دیرها، کاروان سراها، حمامها و پادگانهای نظامی برخوردی صورت نمیگرفته. در ادبیات ایران داستانهایی حول محور عشق دو همجنس به یکدیگر نیز وجود دارد. ناظر و منظور منظومهای عاشقانه است که توسط شاعری بنام وحشی بافقی سروده شده که در آن پسر وزیر که ناظر نام دارد عاشق منظور پسر پادشاه می شود. من در طول این سال ها که در فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی فعالیت داشته ام با کیس های بسیاری از متقاضیان پناهندگی همجنسگرای ایرانی مواجه بوده ام. در قوانین و در تفکر و سنتهای اسلامی حتی برزبان آوردن همجنسگرایی منع می شود و اگر هم اسم ببرند به آنها می گویند “همجنس باز” که در خود جز الفاظ تحقیرآمیز میباشد. احمدی نژاد در اجلاس سازمان ملل در نیویورک نیز همین را گفت. بنابراین کسانی که به عنوان فرد همجنسگرا یا به عبارت دیگری دگرباشان تقاضای پناهندگی می کنند باید در نظر داشته باشند که در گفتگو با وکلا و کارمندان ادارات امور پناهندگی، با استدلال و با نمودهای روشن در مورد گذشته خود و تبعیضاتی که علیه آنها وجود داشته صحبت کنند.
این روزها در آلمان یک ” سوپر استار” ایرانی توجه ها را بخود جلب کرده است. او خواننده نیست٬ بلکه جوانی است که تا چند روز قبل از ترس اعزام اجباری به ایران و خطر اعدام در ایران بر خود میلرزید. احسان از ایران مجبور به فرار شده و سپس به بلغارستان آمده و از آنجا به آلمان آمده و در اینجا دستگیر شده بود و فورا میخواستند او را به بلغارستان و طبعا در نهایت به ایران بفرستند.
در آغاز رفتار زندانبانان با او بسیار خشن و نامحترمانه بود٬ همه کارهای اداری بازپس فرستاده شدن او سریعا انجام شد و خواستند بی سر و صدا او را به ایران و لابد تا پای چوبه دار بفرستند٬ مهم این بود که جامعه و افکار عمومی آلمان از این امر چیزی نفهمد.
هفته قبل حکم دیپورت او صادر شد و او را حتی پای هواپیما بردند با تلاشی که خارج از زندان و تلاش خودش در آنجا و صحبت با مسافران و خلبان مجبور شدند او را دوباره به زندان برگرداندند و برای بار دوم قرار شد با گارد پلیس و محافظ او را به زور سوار هواپیما کنند تلاش ما در خارج از زندان در حالیکه حتی وکیلش عقب نشینی کرده بود ادامه داشت
در اینجا فاکتور دیگری وارد شد. احسان از ایران با حزب کمونیست کارگری ایران و سازمان جوانان این حزب فعالیت میکرد. با دوستانش به زحمت تماس گرفت و با من تماس گرفت. برای من بسیار موضوع مهمی بود با تماس با سازمانهای مدافع حقوق پناهندگی و از جمله پرو آزیل و حزب پیراتن ” در آلمان و بقیه و بقیه… تماس گرفتیم و کمپینی آغاز شد. زمان بسیار کمی داشتیم .
شاید باورکردنش مشکل باشد ولی نامه ای اعتراضی به وزیر داخله آن استان را فقط از طریق فیس بوک او برایش ارسال کردم و در واقع از هر تلاشی غافل نشدیم .
پلاکارد در مقابل فرودگاه هامبورگ : دیپورت یعنی شکنجه٬ دیپورت یعنی اعدام
شب قبل از زمان دیپورت از ترس اعتراضات او را شبانه از زندان به محل مخفی دیگری بردند و تلفن موبیلش را هم ضبط کردند که ارتباطش بکلی قطع شود ولی هیچ کدام از اینها مانع ادامه مبارزه برای آزادی نشد
یکبار در هامبورگ در مقابل ترمینالی که قرار بود از آنجا احسان را به زور سوار هواپیما کرده و به پای جوخه اعدام بفرستند٬ ۱۰۰ نفر تجمع کرده و با پلاکارد و شعار و صحبت با مسافرین ٬ عملا مانع باز پس فرستاده شدن احسان شدند و این جنگ و گریز ادامه یافت ٬ تا اینکه خبر وسیعا پخش شد و در نهایت وزیر داخله استانی که احسان در آنجا زندانی بود به وزیر داخله آلمان نامه ای داد و گفت در این مورد مشخص خود وزیر دخالت کند٬ چرا که باز پس فرستاده شدن احسان ابری یک کمونیست ایرانی به ایران باعث اعدام او میشود. این نامه وسیعا در رسانه ها منعکس شد و در اثر اعتراضاتی که روز به روز گسترده تر میشد٬ در نهایت دولت آلمان اعلام کرد که احسان در آلمان میماند و از زندان آزادش کردند و گفتند درک کرده اند که او در ایران با خطر اعدام مواجه میشود.
احسان با خشونت و بی احترامی دستگیر شد و با احترام و بعنوان یک ” ستاره مقاومت و دفاع از حق پناهندگی” از زندان بیرون آمد. با او خبرنگارانی که در مقابل اطاق محل اقامتش که این بار بسیار مرتب و تمیزبود٬ صف کشیده و مصاحبه کردند و این بار اکثر رسانه های آلمانی نوشتند که ” یک کمونیست ایرانی حق اقامت در آلمان را گرفت” و این را نوشتند بدون اینکه نوک زبانشان را گاز بگیرند و یا یک مشت بد و بیراه بسوی ما روانه کنند . این بار با کمی عزت و احترام نوشتند که احسان ابری دانشجوی حقوق در ایران یک فعال سیاسی بود وبا حزب کمونیست کارگری ایران از ایران آشنا بوده و فعالیت میکرد.
در اینجا فقط یک لیست از رسانه ها را منتشر میکنیم که با احسان حرف زده و یا در مورد احسان مطلب نوشته اند. این ماجرا هنوز ادامه دارد و احسان بسیار خوشوقت است که چنین شده و ما بسیار خوشحالیم که نه فقط جلوی دیپورت یک نفر به ایران را گرفتیم بلکه شاید برای اولین بار توانستیم اینجا به رسانه ها و دولت آلمان بفهمانیم که در ایران جنبش ها و اعتراضات متنوعی هست و جنبش چپ و کمونیستی در ایران یک جنبش قوی است و فعالین و رهبران کارگری و دانشجویی و یا فعالین مدافع حقوق زن که از این جنبش و از این حزب دفاع میکنند در ایران فراوان هستند و باید به محض خروج از ایران به عنوان پناهنده سیاسی به رسمیت شناخته شوند و احسان ابری چنین کیسی دارد و اکنون روزانه مشغول مصاحبه با چند رسانه است که سوالات را به آنجا هم میبرند که چگونه در ایران کمونیست شدید و چه میکردید و آیا در ایران اصلا کمونیستهایی وجود دارند؟
دورانی میگفتند ایران کشور اسلامی است و این بار تا این حد کوتاه آمده اند که در ایران احزاب و فعالین کمونیست هستند و بدلیل مخالفت کامل با حکومت فاشیست اسلامی جانشان اتفاقا بسیار در خطر است.
به احسان ابری عزیز درود میفرستم و آزادی او را تبریک میگویم و به همه دست اندرکاران این حرکت مهم به سازمانها و نهادهایی که با فداکاری و زحمت برای آزادی احسان زحمت کشیدند صمیمانه خسته نباشید میگویم.
زنده باد جنبش دفاع از حق پناهندگی
شهناز مرتب دبیر فدراسیون پناهندگان ایرانی در آلمان
۲۸ ژوئن ۲۰۱۳
————————————————————————————————–
http://www.schleswig-holstein.de/IM/DE/Service/Presse/PI/۲۰۱۳/۱۳۰۶۲۴_im_abri.html
http://de.indymedia.org/2013/06/346251.shtml
http://www.justsylt.de/sylt-abschiebung-von-ehsan-abri-gestoppt-41224.html
http://www.shz.de/artikel/artikel/ich-haette-den-polizisten-umarmen-koennen.html
http://www.fsk-hh.org/blog/2013/06/24/die_abschiebung_von_ehsan_abri_ist_ersteinmal_ausgesetzt
http://www.aktionbleiberecht.de/?p=4760
https://www.facebook.com/shzonline/posts/10151700799252674
http://www.ad-hoc-news.de/die-abschiebung-des-iranischen-studenten-ehsan-abri-ist–/de/News/29221188
http://inagist.com/all/349223655047307265/
http://www.welt.de/print/die_welt/hamburg/article117423349/Abschiebestopp-in-letzter-Minute.html
http://www.welt.de/print/die_welt/hamburg/article117423349/Abschiebestopp-in-letzter-Minute.html
http://www.ndr.de/regional/schleswig-holstein/abschiebung289.html
http://ffm-online.org/2013/06/24/hamburg-protest-gegen-abschiebung-nach-ungarn/
http://www.ltsh.de/presseticker/2013-06/24/14-09-53-74c0/
http://www.angelika-beer.de/?p=1697
http://kein-mensch-ist-illegal-hh.blogspot.de/
http://www.dkp-nordbayern.de/index.php?option=com_newsfeeds&view=newsfeed&id=1&Itemid=2
http://www.freiheitliche-zeitung.info/?p=140807
http://www.dkp-muenster.de/index.php?option=com_newsfeeds&task=view&feedid=11&Itemid=64
http://labs.ebuzzing.de/top-blogs/source/antifapinneberg.blogsport.de-zl5i
https://pflueger.org/de/presseschau/182689-abschiebung-im-morgengrauen.html
http://www.migazin.de/2013/06/25/migranten-nsu-terror-zschaepe/
http://wikidigger.de/news/hamburger_flughafen_protest_gegen_abschiebung_fl_uuml_c
http://michael-schuler.eu/wordpres
زنی حامله، مادری به همراه دو کودک ۸ و ۹ ساله و جوانی که معتقد است در افریقا با گلوله کشته میشد اما اکنون در اینجا به تدریج میمیرد، جزو پناهجویانی هستند که در اعتراض به وضعیت ناگوار خود به اعتصاب غذای خشک دست زدهاند.
۷۰ پناهجو از روز شنبه اول تیر، برابر ۲۲ ژوئن، در میدان “ریندرمارکت” در مرکز شهر مونیخ به منظور اعتراض به وضعیت زندگیشان دست به اعتصاب غذا زدهاند. این پناهجویان از کشورهای مختلفی مثل ایران، افغانستان و کشورهای افریقایی هستند. به گزارش خبرگزاری آلمان در کنفرانس خبری که روز سهشنبه چهارم تیر، ۲۵ ژوئن، در این باره تشکیل شد، افراد این گروه اعلام کردند که دست به اعتصاب خشک زدهاند. اعتصابکنندگان گفتهاند که اقدام آنها یک پیام مشخص دارد: «ما شهروند نیستیم، هیچ حقی نداریم، ما خواهان تغییر شرایطمان هستیم». یک زن باردار آفریقایی و زنی ایرانی – افغان همراه با دو کودک هشت و نه ساله در میان اعتصابکنندگان هستند.
این پناهجویان نامه سرگشادهای نیز به آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، و آندریاس فوسکوله رئیس دادگاه حمایت از قانون اساسی آلمان نوشته و در آن از شرایط پناهجویان در آلمان انتقاد کردهاند. در این نامه توضیح داده شده که پناهجویان در کمپهای پناهندگی به انزوا میافتند، آزادی رفت و آمد ندارند و مدام در خطر اخراج قرار دارند. تا کنون ایالت بایرن که توسط دو حزب سوسیال مسیحی و لیبرالها اداره میشود، به این نامه و نیز اعتراضات پناهجویان پاسخی نداده اما حزب سوسیال دموکرات مونیخ با اعتصابکنندگان اعلام همبستگی کرده است. رئیس شعبه حزب یادشده در مونیخ و همچنین همکار او در پارلمان بایرن از دولت آلمان خواستهاند که قانون اقامت اجباری در محل کمپ، ممنوعیت کار در سال اول پناهجویی و دادن بستههای غذایی به پناهجویان را لغو کنند. اینها خواستهایی بودند که ۳۵۰ تظاهرکننده نیز در روز شنبه درمونیخ بر روی پلاکاردهای خود نوشته بودند. این تظاهرکنندگان همچنین خواهان این بودند که کودکان پناهجو از پدر و مادرانشان جدا نشوند.
خواستهای اعتصابکنندگان
پناهجویان از روز شنبه زیر این چادرها دست به تحصن و اعتصاب غذا زدهاند پناهجویان از روز شنبه زیر این چادرها دست به تحصن و اعتصاب غذا زدهاند .“حنیفه وفایی” ۲۸ ساله از پدر و مادری افغان در ایران به دنیا آمده و از ایران به همراه سه فرزند و همسرش از مرز زمینی به ترکیه و یونان و سپس به مجارستان رفته است. این خانم در مجارستان با یک تاکسی که تنها چهار نفر جای خالی داشته به اتفاق همسر و دو فرزند ۸ و ۹ سالهاش به آلمان میآیند اما پسر ۱۲ ساله آنها میماند تا با تاکسی بعدی فرستاده شود. این نوجوان ۱۲ ساله در اتریش توسط پلیس دستگیر میشود و هماکنون در پاسگاه مرزی پلیس اتریش زندانی است.
همسر حنیفه به محض ورود به خاک آلمان به زندان مخصوص کسانی که حکم “اخراج” گرفتهاند و باید خاک آلمان را ترک کنند فرستاده میشود و خود او نیز باید تا دو روز دیگر خاک آلمان را ترک کند. او هم اکنون به همراه دو فرزند ۸ و ۹ ساله در چادر محل تحصن پناهجویان در میدان ریندرمارکت مونیخ در اعتصاب غذا به سر میبرد. او به دویچهوله میگوید خواستهاش این است که دولت آلمان او و خانوادهاش را به عنوان پناهنده بپذیرد و هرچه سریعتر پسر ۱۲ سالهاش هم به آنها ملحق شود. پناهجوی دیگری به نام امید ۲۹ ساله که چهار سال است تقاضای پناهندگی داده به دویچهوله میگوید که خواست اصلی او قبول درخواست پناهندگی او و پایان گرفتن این بلاتکلیفی است. به گفته امید کسانی در میان اعتصابکنندگان هستند که ۱۰ سال است تقاضای پناهدگی داده و همچنان بلاتکلیف هستند. امید به دویچهوله میگوید: «تقاضاهای ما برای بهبود وضعیت کمپهای پناهندگی از ۱۵ ماه پیش در مارس ۲۰۱۲ آغاز شد و با راهپیمایی پناهجویان در سرتاسر آلمان علنی شد و ما با نمایندگان مجلس هم درباره مشکلاتمان صحبت کردیم اما متاسفانه تا کنون هیچ نتیجهای نداشته است».
“مرگ تدریجی”
سایت تلویزیون دولتی بایرن با یکی دیگر از این پناهجویان به نام “روبرت سِکو” گفتوگو کرده. او اعتصاب غذا را فریاد یاری دانسته و گفته: «ما انسانیم و باید با ما مثل یک انسان رفتار شود. ما هیچ حقوقی نداریم و میخواهیم این شرایط تغییر کند».
“وادو واتول” پناهجوی دیگری است که به تلویزیون مونیخ گفته که احساس میکند او را تنها گذاشتهاند. این جوان اهل اتیوپی در حالی که گریه میکرد گفته است: «ما خانواده و کشورمان را ترک کردیم و حالا داریم در یک زندان مشابه آنچه قبلا گرفتار آن بودیم زندگی میکنیم». “لوکاس یوهانس” پناهجوی دیگر اتیوپیایی گفته: «ما در سرزمینمان با گلوله کشته میشویم و اینجا به تدریج میمیریم».
واقعا” عجب رسمیه رسم زمونه، بعداز رویداد انتخابات رئیس جمهور در سال ۸۸ و آن رسوائی بزرگ تقلب در معرفی رئیس جمهور، ملاها دوباره بعد از چهار سال خود را برای نمایش مسخره دیگر آماده می کنند. و با ترفندهای مختلف تنور این نمایش را گرم می کنند و این بار اول نیست که ما شاهد چنین اتفاقاتی هستیم چون از یک مشت حیوان آدم نما انتظار چیز دیگری نمیرود. در کجای دنیا چنین مناظری را می بینیم، برای مثال در آلمان یک نفر را حزب برنده در انتخابات معرفی می کنند و مدتی مشخص به عنوان نخست وزیر انجام وظیفه می کند بعد هم میرود دنبال کارش و نفر بعدی و یا در آمریکا وقتی رئیس جمهور حزب انجام وظیفه می کند و حداکثر بعد از چهار سال یک دوره دیگر انتخاب می شود و سپس برای همیشه از صحنه خارج می گردد و معمولا به مزرعه می رود و به گاوداری می پردازد. اما در ایران، بعد از سی و شش سال هنوز تعدادی اندک که این دیار را اشغال کرده اند با بازی های تکراری سر مردم را شیره می مالند. یعنی اگر باور داشته باشیم آنچه را می بینیم بازی نیست پس چگونه است شخصی مثل رفسنجانی برای چندمین بار توسط لاشخورهای دیگر لجن مال میشود و دوباره خود را کاندید میکند و یا محسن رضائی که بعد از انتخابات قبلی خودش آمد و گفت در انتخابات تقلب شده و مجددا” شاهد حضور او در صحنه هستیم و بقیه … وبا بهانه های مختلف همدیگر را جابجا می کنند و انسان خنده اش میگیرد و قتی می شنود رئیس مصلحت نظام مصلحت ریاست جمهوری را ندارد، چرا؟ برای این که پیر است، گویی تمام کسانی که نظام را اشغال کرده اند جوانان بیست و پنج ساله هستند. یعنی بر این کفتارهای پیر واقعا” امر مشتبهه شده که فقط رفسنجانی پیر شده؟ که اگر اینطور بود و قرار نیست یک نفر پیر رئیس جمهور شود چرا مصلحت نظام را بدستش سپرده اید؟ نه همه شان خوب میدانند ولی سیاستشان این چنین اقتضا میکند که هر روز با یک ترفند جدید مردم را سرکار بگذارند و خوشبختانه مردم ما، مردم هوشمند ما آگاه شده اند و هرگز توجهی به این بازیها ندارند اما متاسفانه در یک گلستان داخل گلها علفهای هرز هم میروید که باید بموقع آنها را قیچی کنند و بدور بریزند که در یک کشور هفتاد و پنج میلیون نفری حدود چند میلیونی باین نظام باور دارند که با آغاز انتخابات خودشان را بمراکز اخذ رای میرسانند و باین جانوران رای میدهند ولی برای مردم که چندهزار سال تاریخ پشت سر خود دارند این تعداد بسیار زیاد است، البته کثیری از اشخاص وظیفه بگیرام خود فروخته و خانواده هایشان هستند که در آینده ای نه چندان دور در دادگاههای نظام جانشین محاکمه می شوند. اما مردم ما باید همچنان هشیار باشند و در روز انتخابات در خانه بنشینند و به هیچ عنوان در این نمایش مضحک شرکت نکنند زیرا تنها گذاشتن این زالوها باعث پیروزی ملت ایران است. تنها از این راه است که میتوان با این وحشی ها مبارزه کرد و وقتی ببینند حنایشان دیگر رنگی ندارد و بازارشان بی مشتریست خودشان دکانشان را تخته می کنند
زنده باد آزادی
نابود باد استبداد
آری سالها با دزدان زندگی کرده ایم، دزد ها یکی یکی به مقامهای عالیه رسیدند، نیمی از ما اعتراض کردند و نیمی سکوت. در فصل های شکنجه و اعدام، دزدها دزد تر شدند، قاتل تر و وحشی تر.
اینک مثل هر بار، جمهوری آخوندی ایران با پیراهن آزادی و با وصله دمکراسی اسلامی و با بیان اینکه هر ایرانی حق انتخاب رئیس جمهور مورد علاقه خود را دارد؛ با تبلیغات فراوان خواهان ایجاد شور و شوق میان مردم و برگزاری یک انتخابات سراسر رسانه ای است. چرا که با نشان دادن این شور شوق، این بازی انتصابی را انتخاباتی نشان خواهد داد.
در کشوری که حزب ها با گرایش های مختلف وجود ندارند و گروههای سیاسی مخالف نظام با حمایت مردمی نیز اجازه حضور درعرصه انتحابات را حتی از طریق یک تریبون آزاد ندارند. چگونه حرف از انتخابات زده می شود؟
چگونه شورای نگهبان با رد و یا صلاحیت دادن به برخی از کسانی که خود آنان را تایید کرده و بجای مردم تصمیم گرفته است؛ خواهان انتخاب آنان از طریق آرا می باشد؟ آیا خود شورای نگهبان مورد تایید اکثریت مردم می باشد؟
صحبت از شورای نگهبان، رئیس جمهور، مجلس فرمایشی و یا حتی بالاترین مقام جمهوری اسلامی ایران یعنی رهبری نیست که با تغییر هر کدام از اینان، این ویرانه آباد شود، و ما به همین دلیل ساده خوشنود و راضی گردیم. نه اینگونه نیست و باید ذکر کنم که ما با کل نظام جمهوری اسلامی و با تمام تفکراتش مشکل داریم و فقط با حذف این نظام میتوانیم احساس امنیت برای خود و فرزندانمان و سرزمین عزیزمان را نماییم.
فردا روز، به انتخابات نمی رویم چرا که ما خواهان سرنگونی خود جمهوری اسلامی هستیم و میدانیم که انتصابات از هم اینک انجام گرفته است و تمام این اتفاقات، از سخنان رئیس جمهور که خود را مخالف رهبری نشان داده است تا سکوت آقای رفسنجانی پس از به زندان رفتن فرزندانش و همچنین آقای مشایی که سر از مجلس رقص در ترکیه بیرون آورد و بعد از آن از تاریخ و افتخارات ایرانیان سخن گفت، همه و همه یک بازی کثیف سیاسی از طرف خود جمهوری اسلامی بوده و برای پیشبرد اهداف شومشان، همواره با دستهای خونینشان این بازیهای کوچک و بزرگ را انجام می دهند.
حال سوال می پرسم… چرا باید رای دهیم وقتی تصویر صفوف انتخاباتی مهر بر تایید نظام اسلامی می گردد؟ چرا باید رای دهیم وقتی درخت دمکراسی سالها در این نظام بی ریشه است و آزادی بیان و اندیشه در این حکومت مفهومی ندارد؟
به نوشته یکی از دوستان، ساده بگویم… وقتی تو نمی توانی با سلیقه ات، برای پوشش خود لباسی انتخاب کنی چگونه می توانی برای کشورات این اجازه را داشته باشی، رئیس جمهور انتخاب کنی؟
دیروزها آمدند، رفتند. دیروزهای خونین، دیروزهای شکنجه، همانند امروز… ما حرف از انتصابات میزنیم و تو خود را آماده میکنی که مثلا در انتخابات شرکت کنی، به حرف هایمان گوش نمی دهی و نمی دانی در همین لحظه، یک آزادیخواه در چنگال های رژیم، تنها به دلیل تفکرات سیاسی اش اعدام می شود.
خشنود نباش، و با حیله این حیله گران، راه گم نکن.
امروز غیر از تو تمام مردم ایران می دانند که دزد در خانه است… دست ها بالا.
رضا سعادت جو