وقتی یک زن باشی در جامعه‌ای که خفقان و ترس در آن بیداد می‌کند ناخودآگاه تن‌لرزه‌ای همیشه با توست. وقتی همسر کسی باشی که دیدگاه‌هایی دارد که با دیدگاه‌های نظام حاکم تضاد دارد، بار سنگین انواع تهدیدات و آزارها و اجحافات را تنها به خاطر عقاید مخالف همسرت باید بر دوش بکشی. بر سر دوراهی ادامه زندگی با مشقت‌ها و تهدیدات بیشتر یا جدایی قرارت می‌دهند. در زیر بیرق جمهوری اسلامی گاه حتی برای زندگی مشترک با همسرت نیز باید مجوز دریافت کنی.

از آن بدتر وقتی مادر دو جوان باشی که راه پدر را ولی قاطعانه‌تر ادامه می‌دهند، وضع بحرانی‌تر می‌شود. حال و آینده در مقابل چشمانت تیره و تار می‌شود.

همسرم دبیر معارف اسلامی و قرآن بود اما با نگرشی متفاوت به دین. نگرشی که با نگرش حکام دین‌دار فعلی جامعه ما در تناقض بود. همسرم در سر کلاس‌هایش از دیدگاه‌های خاص خودش می‌گفت و دیدگاه‌های خاص خودش را به‌جای دیدگاه‌های دستگاه تبلیغاتی آموزشی نظام تبلیغ می‌کرد؛ اما رژیم این آموزش‌ها را تحمل نمی‌کرد. ازاین‌رو به‌مرور زمان بر اثر فشارهای نیروهای امنیتی زندگی گرمی که در کنار هم داشتیم از هم پاشید و نهایتاً منجر به مرگ مشکوک همسرم شد. مرگی خاموش، بی‌صدا بی‌هیچ رد پایی. مرگی که هرگز نمی‌تواند مرگ طبیعی باشد.

وقتی شروع به پیگیری کردم، گفتند اگر می‌خواهی برای بچه‌ها اتفاقی نیفتد ساکت باش! ترسیدم و سکوت کردم؛ اما بچه‌ها خشم و کینه در درونشان موج می‌زد. حق هم داشتند. داغ پدر دیده بودند. داغی که تنها از سر تبلیغ عقاید شخصی بر دل فرزندانم نشسته بود؛ و به دنبال روزنه برای خالی کردن این خشم بودند.

شروع فعالیت‌های فرزندانم در دفاع از حقوق برابر زنان و با کمپین یک‌میلیون امضا، فصل جدید و پرخطر و دلهره‌آوری را در زندگی‌مان باز کرد. در ابتدا مخالفت می‌کردم و دوست نداشتم که سرنوشت پدرشان برای آن‌ها نیز تکرار شود؛ اما حریفشان نشدم بچه‌ها محتاطانه اما گسترده و پیگیر کار می‌کردند از کمپین یک‌میلیون امضا به کارزار محاکمه سران رژیم پیوسته بودند. از جمع‌آوری امضا برای دعوی حقوقشان در مجلس اسلامی به فعالیت برای جمع‌آوری مدارک برای به محاکمه کشاندن سران جمهوری اسلامی و سران نظامی که تاب هیچ عقیده مخالفی را ندارند، کشیده شدند؛ اما عفریت استبداد از فعالیت‌های فرزندانم آگاه شد و برای به بند کشیدن و ساکت کردنشان به درب منزلمان آمدند.

. روزی که برای دستگیر کردن بچه‌ها آمدند من تنها بودم. از ترس زبانم بندآمده بود. خانه را زیر و رو می‌کردند. فحاشی هم که نقل دهانشان بود و بعد هم هر سه مجبور به فرار از کشور شدیم.

وقتی‌که به کشور سوئد رسیدم نفسی عمیق کشیدم و احساس کردم که دوباره می‌شود یک زندگی آرام و بدون دغدغه را شروع کرد اما بعد از گذشت تقریباً دو سال در این کشور باز نگرانی به سراغم آمده. نگرانی از بازگشت به جهنمی که با فرزندانم از آن گریخته‌ام.

من یک مادرم، مادری که برای نجات جان بچه‌هایش از دست نظام فاشیستی اسلامی به غربت پناه آورده اما حالا ترس سراسر وجودم را فراگرفته. بعد از مرگ مشکوک همسرم که اطمینان دارم به دست نیروهای امنیتی صورت گرفته حالا نگران از دست دادن امیر و آرزو هستم. بچه‌ها در اینجا با حزب کمونیست کارگری ایران آشنا شدند و در حال حاضر در این حزب فعالیت می‌کنند و من هم در کنار بچه‌ها در آکسیون‌ها شرکت می‌کنم. ترس از برگشت لحظه‌ای مرا رها نمی‌کند امیر و آرزو امروز به‌عنوان کمونیست در حال فعالیت هستند و در صورت برگشت شکی نیست که اعدامشان می‌کنند و من هم از گزند این جلادان اسلامی جان سالم بدر نخواهم برد.

قانون اساسی هر کشور، نشان‌دهنده حدود اختیارات و حقوق هر فرد در همه عرصه‌های زندگی اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و… است. قوانین نظام جمهوری زن ستیز اسلامی ایران که برگرفته از قوانین اسلامی است، تفاوت بین انسانها را بدون در نظر گرفتن جنسیت در تقوی میداند. در جایی دیگر اجازه مالکیت مرد بر جان و مال و همه موجودیت زن را میدهد و از طرفی در ظاهر توجه ویژه به زن به عنوان مادر دارد و بهشت برین که آمال همه مسلمانان است را در زیر پای مادر قرار می‌دهد. و البته با نگاه دقیقتر به این مسئله می‌توان دریافت که چرا توجه ویژه به مادر بودن زن دارد؛ این مسئله فقط به این خاطر است که زنان را هر چه بیشتر در خانه نگه دارند و آنها را از اجتماع دور نمایند.

در قانون، زن وسیله‌ای برای رفع نیاز جنسی مرد و تولید مثل بوده و فقط در خانواده معنا پیدا می‌کند. زن ستیزی و بی‌عدالتی در اصل و بنیان نظام جمهوری اسلامی ایران است . زن حتی در خانواده فاقد حقوق انسانی است. اگر یک زن در شرایطی طاقت فرسا در زندگی مشترک قرار گیرد، اگر مورد ظلم و خشونت قرار گیرد چطور به قانونی که اجازه تنبیه بدنی زن را داده است شکایت کند؟ چطور می‌تواند طلاق بگیرد وقتی قانون این حق را به او نداده؟ حتی در مواردی، بعد از طلاق مرد اجازه دارد به اختیار خود حکم طلاق را باطل اعلام کند و زن مجبور به اطاعت است و باید دوباره به همان جهنم برگردد. بعد از طلاق اجازه نگهداری از فرزند را با توجه به اینکه بواسطه مادر بودنش، بهشت برین در زیر پای اوست ندارد. حتی اگر پدر صلاحیت کافی برای نگهداری و تربیت آن فرزند را نداشته باشد. در قانون اسلام حق حضانت فرزند، امر قهری است مانند شب و روز و هرگز از پدر سلب نخواهد شد و مادر تنها وسیله‌ای است برای تولیدمثل و جایگاه ابزاری دارد نه انسانی. با وعده بهشت، دنیای زن را به جهنم تبدیل کرده اند.

نابود باد نظام ظالم و زن ستیز جمهوری اسلامی ایران

سیمین عنبری

در یک روز بهاری ریحانه، دختری 19 ساله که طراح دکوراسیون است به یک بستنی فروشی می‌رود. در حال یک مکالمه تلفنی با دوستش بود که ناخواسته مردی به صحبت‌هایش گوش می‌دهد. صحنه تجاوز به ریحانه در ذهن بیمار آن مرد نقش می‌بندد. طرح کلی داستان را می ریزد، به سمت دختر رفته و به او پیشنهاد طراحی مطبش را می‌دهد. ریحانه پیشنهاد مرد را می‌پذیرد و چند روز بعد از طریق تماس تلفنی برای بازدید از محل قرار می‌گذارند و هردوسوار بر ماشین شده در جاده‌ای رهسپار می‌شوند که انتهایش به مرگ ختم می‌شود. برای لحظه ای مرد از ماشین پیاده می‌شود، وسایلی از داروخانه خریده و دوباره به راه می‌افتند. زمانی ریحانه متوجه موقعیت می‌شود که دیگر کار از کار گذشته و سرازخانه‌ای درآورده است. ریحانه بر سر دوراهی قرار می‌گیرد،تن‌به تجاوز دادن یا دفاع از خود؟ تصمیم می‌گیرد به هر شکل ممکن اجازه تجاوز را به مرد ندهد و در درگیری با او ضربه چاقویی به بازوی راستش زده و بنا به دلایل نامعلومی در بیمارستان مهرادمی‌میرد. سرنوشت طراح نوزده ساله‌ای که تا ساعتی پیش هزاران امید به فردایش داشت به یکباره تغییر می‌کند. اکنون به جای آینده‌ای روشن، طناب دار انتظارش را می‌کشد.کسی که در 9 سالگی در صحنه تئاتر نقش دخترکی را بازی می‌کند که از تاریکی و تنهایی می‌ترسد و یک شب، ماه و ستاره‌ها به دیدنش می‌آیند و به او می‌گویند که شب ترسناک نیست. آن زمان دخترک اینرا باور می‌کند اما نمی‌داند که حقیقت تلخ موجود در جامعه‌اش همان ترسی است که دارد. ترس از تاریکی شب، تنهایی و تجاوز. هیچ کس صدای ریحانه را نمی‌شنود، نه هنگامی که بر روی صحنه نمایش است و نه هنگامی که در صحن دادگاه. گوشی برای شنیدن وجود ندارد. همه چیز بر علیه ریحانه است. او باید از حق انسانی‌اش در دفاع از خود و جلوگیری از تجاوز در برابر داورانی دفاع کند که مذهبشان اسلام است. که به مردان اجازه هرگونه تجاوزی اعم از کلامی، جنسی، روحی و روانی را می‌دهد. مقتول، مرتضی سربندی 47 ساله، دارای زن و سه فرزند، مامور سابق وزارت اطلاعات بود. خانواده مقتول معتقدند به علت داشتن انگشتر عقیق در دست مرتضی، حتما قبل از سکس صیغه را خود جاری کرده است و به همین سادگی تجاوز تبدیل به صیغه موقت می شود. در اینجا تنها اسلام نیست که برعلیه ریحانه است، حکومت ناب اسلامی است که نقش مهمی را در این داستان ایفا می‌کند.

نظام جمهوری اسلامی تحت رهبری ولایت فقیه همچون طوفانی عظیم تمامی داشته­های معنوی و انسانی مردم ایران را در نوردیده، قوانین زن ستیزانه­اش، ترویج دیدگاه جنسی به زنان، فرهنگ «سنتی – مذهبی» که در چهارچوب آن کوچکترین ارتباط حتی صحبت کردن مرد و زن نامحرم با هم جرم تلقی می‌شود، حجاب اجباری که با برپایی «گشتهای امنیت اخلاقی» سعی بر آن دارد که بد حجابی را با امنیت جامعه گره بزند و تفکیک جنسیتی، جداسازی زن ومرد که پیامد آن چیزی جز این نیست که دختر و پسر بسیار دوراز هم هریک بر فراز صخره بلند و دره­ای عمیق که بینشان است رشدکنند. اول ماه مهر مانتو و مقنعه و چادر تیره به من پوشاندند و به مدرسه دخترانه فرستادند و تو را با لباس فرم و سر تراشیده به مدرسه پسرانه فرستادند. در دانشگاه هم با ردیف­های دور از هم با درها راهروهای خواهران و برادران از هم جدایمان کردند، همین باعث شد تا هر جا که دیگر نتوانستند جدایمان کنند، در تاکسی و اتوبوس، در خیابانهای تاریک و خلوت، در محیط کار تقاص همه این فاصله­ها را، این گرسنگی جنسیتی را جسممان بدهد. تجاوز، عملی که با زور و قدرت و بدون رضایت فرد مقابل به منظور تحقیروخرد کردن او و ارضای تمایلات جنسی که به دلیل عدم آموزش و کنترل به میلی پلید و آسیب رسان تبدیل شده است. گروه بزرگی از زنان که قربانی چنین جنایتی در جمهوری اسلامی می­شوند به دلیل حس شرم و ترس از طرد شدن توسط خانواده و جامعه این تجربه دردناک را پنهان نگه می‌دارند و هنگامیکه جرات می‌کنند شکایت کنند یا از خود دفاع کنند و متجاوز را به درک واصل کنند باز هم آخوندها و سران رژیم زنان را مقصر اعلام می­کنند، سرزنش و دستگیر و حتی محکوم به اعدام می­کنند.

حکومت مذهبی جمهوری اسلامی که در ایدئولوژی انقلابی خود شکست خورده، متاسفانه جامعه را نیز به قهقرا و به پایین­ترین سطح ارزشهای اخلاقی و انسانی سوق داده است. دست برخی اراذل و اوباش خود را باز گذاشته تا ایجاد رعب و وحشت در میان زنان کنند و تن زنان و دخترانی همچون ریحانه جباری را مورد هدف خود قرار دهند. ریحانه جباری دختر 26 ساله­ای که هفت سال از زیباترین سالهای عمر خود را به دلیل دفاع از شرف خود در مقابل تعرض یکی از عمال جمهوری اسلامی در زندان سپری کرده است . در دوران بازجویی توسط بازجویان مختلف تحت شکنجه قرار گرفته تا اعتراف کند قتل عمدی و برنامه‌ریزی شده بوده و نه در دفاع از خودش و با حکم دادگاه بدوی و تایید دیوان عالی کشور به اعدام محکوم میشود. آنانیکه به عنوان حقوقدان و اسلام شناس در دیوان عالی قضائی و شورای نگهبان و دیگر ارگان‌های رژیم بر قدرت تکیه زده اند اکثرا کسانی هستند که کمترین حقی برای مردم قائل نیستند و دست رنج مردم ایران جیب‌های گشادشان را پر و با تعرض به ناموس مردم گرسنگی جنسیتی خود را برطرف می­کنند.همه و همه نشان بی‌ ارزشی زن در جوامعی است که تحت حاکمیت حکومت‌های اسلامی اداره می‌شود و جمهوری اسلامی در ایران از جمله ظالم‌ترین و کثیف‌ترین آنهاست. لذا با توجه به شرایط حاکم بر جمهوری اسلامی، باید سنجیده تلاش کرد تا با درگیر کردن بخش بزرگی از زنان و مردان جامعه از طریق آگاهی با حقوق اصلی آنها، قدمی ماندگار برداشت. لذا مبارزه علیه خشونت و زن آزاری مسئولیت همه ماست. این نبرد ماست!  در کشوری که حاکمیت و قانون، عرف و سنت از گشایش فضای آزاد، سالم و فارغ از آزار و خشونت برای تامین و گسترش حضور اجتماعی زنان حمایت نمیکند، زنان و مردان باید مداخله کنند و به آزار دهندگان، مزاحمان و متجاوزان خیابانی نشان دهند که ما با آنها نیستیم. ببینید، بشنوید، بایستید و نه بگویید!

نه به تمامیت جمهوری اسلامی، نه به اعدام، نه به قصاص

چند روز پیش یکی از دوستانم در فیسبوک پیامی به من داد و بشدت پیگیر وضعیت ریحانه بود. خیلی خوشحال شدم که با خفقان ایران همچنان دوستانم از اشتراک خبرهای لحظه به لحظه در مورد ریحانه می‌خواهند در جریان باشند و حمایت خود را از این کمپین اعلام کردند و من هم توضیح دادم که نبرد سختی است که حکومت توپ را به زمین خانواده مقتول انداخته و می‌خواهد آنها را نیز بنحوی دراین بازی قصاص گرفتار کند؛ چون همیشه رژیم از اعدام افراد نفع برده و از امثال این آدمها برای زهرچشم گرفتن از دیگران استفاده می‌کند و حکومت کردن خود را ادامه می‌دهد، ولی این‌بار همگی بصورت یکصدا خواستار لغو حکم اعدام ریحانه هستیم و جلوی جمهوری فاسد اسلامی ایستاده‌ایم و به نتایج خوبی از این مبارزات رسیده‌ایم و همه اینها نتیجه تلاش کمپین نجات ریحانه جباری است که توسط مینا احدی ، نازنین افشین جم ، شبنم اسداللهی و شادی پاوه و کمیته بین المللی علیه اعدام و حزب کمونیست کارگری و سازمانها و نهادهای مدافع حقوق بشری و تمام انسانهای آزادیخواه در سراسر دنیا بوجود آمده و در ادامه حمایت و اعتراض‌هایی که توسط گروه‌های مختلف در شبکه‌های اجتماعی ازقبیل فیس‌بوک ، تویتر… و رسانه های مربوط به اپوزیسیونهای مخالف با جمهوری توحش اسلامی و همچنین برگزاری آکسیون‌های اعتراضی که در سراسر دنیا به راه افتاد باعث بوجود آمدن خبرهای خوبی بود.

از جمله این خبرها امضای طومار اعتراضی صد و هشت هزار نفری دفاع از ریحانه توسط سخنگوی شورای حقوق بشر در سازمان ملل متحد، کنفراس با مقامات اتحادیه اروپا، ملاقات با احمد شهید، سخنان نماینده پارلمان کانادا، جلسه صلح و سازشی که با حضور هنرمندان سرشناس ، همکلاسی‌ها ، استادان ریحانه و خانواده مقتول ( مرتضی سربندی ) صورت گرفت .

در این میان شخصی که برای امضای حکم قصاص برادرش به دادگاه آمده بود، شاهد میانجی‌گری مردم و هنرمندان با خانواده سربندی شده که در مورد منصرف کردن این خانواده از قصاص « ریحانه جباری » با آنها بحث می‌کردند، ناگزیر تحت تاثیر محیط قرارگرفته و بلافاصله از تصمیم خود منصرف شده و از قصاص قاتل برادر خود می‌گذرد. وقتیکه با گذشت بیش از 3 ساعت خانواده سربندی بدون توجه به حرف‌های حضار، جلسه را ترک می‌کنند. تنها برادر مقتول در دادگاه می‌ماند و هیچ حرفی نمی‌زند. ناگاه همان مردی که از قصاص برادر خود گذشت کرده بود به میان آمده و با بدنی لرزان و با چشمانی پر ازاشک از برادر مرتضی خواهش می‌کند که آنها هم از تصمیم خودشان منصرف شوند و کل جریان قتل برادرش و گذشت کردن خود با دیدن صحبت‌های آنها را برایشان توضیح می‌دهد و با انجام این حرکت، تمام حضار به گریه افتاده و همه شاهد دگرگونی در رفتار برادر مرتضی نیز می‌شوند و شور و نشاطی وصف ناشدنی به همه انتقال می‌یابد. همه گذشت را در چهره برادر مرتضی می‌بینند، حال با این اوصاف جلسه برای تصمیم‌گیری نهایی خانواده سربندی به روز دیگری موکول می‌شود و وکیل ریحانه، آقای خرمشاهی، امید زیادی دارد که در جلسه بعدی خانواده مقتول رضایت خود را اعلام کنند. ولی همین دیروز شنیدیم که ریحانه به مادرش زنگ می‌زند و می‌گوید شخصی از طرف قوه قضائیه برای ملاقات او آمده و خبرهای بدی به او می‌دهد و باز نگرانی‌ها از سرنوشت ریحانه و جنایات جمهوری آدمکش اسلامی افزایش یافته و دوباره موج جدیدی از اعتراض‌ها و برگزاری آکسیون‌ها در سراسر دنیا به راه افتاده.

ما نیز امید داریم بزودی شاهد شنیدن خبرخوش آزادی ریحانه باشیم و جشن بزرگی برپا کنیم. من خود بعنوان یکی از کسانی که از مدافعان لغو اعدام ریحانه است از دیدن همبستگی و اتحاد تمام مردم آزادیخواه در سراسر دنیا از همه زبانها و کشورها که با یکدلی و با اشتیاق فراوان ، طومار اعتراضی را امضا می‌کردند و خواستار لغو اعدام ، این قتل عمد دولتی بودند احساس شور و شعف فراوان می‌کنم.

آرزو می‌کنم که همه ما شاهد ادامه اینچنین حرکتهایی درسطح بزرگتر برای نجات جان انسانهایی که برای بیان ندای حق‌طلبانه خود در زندان جمهوری اسلامی گرفتار شده‌اند، باشیم.

امیدوارم دراین هفته شاهد آزادی ریحانه جباری باشیم. بار دیگر جمهوری اسلامی را به عقب نشینی وادار کنیم و در آینده نه چندان دور شاهد لغو سراسری حکم اعدام در ایران و سایر کشورها باشیم.

بهارگلشه 20 اسفند 93