اعتصاب غذای پناهجویان در شهرهای امئو و بودن سوئد روز دوشنبه به پایان رسید

hunger strejk i ume 10 480 x 360 360 x 270

گروهی از پناهجویان شامل ۴ نفر افغان و یک پناهجویی ایرانی در کمپ اداره مهاجرت در شهر اومئو تا روز دوشنبه ۱۳ مه  در اعتصاب غذا بسر می بردند. اسامی پناهجویان اعتصابی عبارتند از علی عزیزی کلانتری، رضا رحیمی، جاوید ذولفقاری،ابوالفضل موسوی و سفر علی موسوی. اعتصاب غذای پناهجویان هنگامی صورت گرفت که اداره مهاجرت و دادگاههای مهاجرتی این کشور به درخواست پناهندگی آنها پاسخ رد داده بودند.

 

 شرایط سخت زندگی پناهجویانی که به درخواست پناهندگی آنها پاسخ منفی داده می شود و پرونده پناهندگی شان بسته می شوداز هیچ کس پوشیده نیست. ادارات مربوط به امور پناهندگان پس از اینکه به درخواست متقاضیان پناهندگی پاسخ رد می دهند، هزینه زندگی آنها را نیز قطع می کنند و کارت شناسایی و اجازه کارشان را پس می گیرند و پرونده آنها را در اختیار پلیس مرزی قرار می دهند.چنین شرایطی است که کارد را به استخوان می رساند و پناهجویان را به مبارزه مرگ و زندگی سوق می دهد. مسئولین اداره مهاجرت سوئد از همان روز اول از اعتصاب غذای پناهجویان در کمپ شهر اومئو باخبر بودند ولی تا خبر و صحنه های دلخراش اعتصاب غذای خشک پناهجویان را در رسانه های سوئد ندیدند و صدای اعتراض مردم را نشنیدند خبری از آنها نپرسیدند. ولی بالاخره روز دوشنبه ۱۳ ماه مه مقامات اداره مهاجرت و پلیس به ملاقات اعتصابیون رفتند و آنها را به بیمارستان منتقل کردند. پس از پایان معاینه و مداوا آنها را از بیمارستان مرخص کردند و به این شکل به اعتصاب غذای خود پایان دادند. در همین رابطه  قرار است روز پنجشنبه ۱۶ ماه مه اداره مهاجرت با آنها گفتگو کند. نمی توان به طور دقیق نتایج این جلسه را توضیح داد ولی بعدازظهر روز چهارشنبه ۱۵ ماه مه بهنام آزاد و عبدالله اسدی در نشست یک ساعته ای با پناهجویان اعتصابی جوانب مختلف این جلسه  را مورد تحلیل بررسی قرار دادند و توجه پناهجویان را به نکات مهم سئوالات احتمالی اداره مهاجرت و نحوه پاسخ  به آنها جلب کردند.

گروه دیگری از پناهجویان افغان که تعدادشان به حدود ۹۰ نفر می رسید در شهر بودن در شمال سوئد به مدت ۲۶ روزدست به تحصن زده  و خواستار لغو حکم اخراج  و صدور اجازه اقامت شده  بودند. این پناهجویان نیز روز دوشنبه پس از تظاهرات بزرگی که در حمایت از خواسته های آنها صورت گرفت  به تحصن خود پایان دادند. تعدادی دیگر از پناهجویان در شهر یوله نیز به اعتصاب غذا دست زده اند که تا هنگام صدور این اطلاعیه همچنان ادامه دارد.

 

تلاش فدراسیون این است که این وضعیت را توضیح دهد و توجه افکار عمومی را به آنچه که به پناهجویان در سوئد می گذرد جلب کند. مشکلات این پناهجویان واقعی است و این واقعه  باید از جانب وجدانهای آگاه مورد اعتراض قرار گیرد و دولت  سوئد باید بخاطر  نقض حقوق پناهندگان محکوم گردد. اخبار و گزارشات روزانه نشان می دهد که افغانستان همچنان جز ناامن ترین کشورهای جهان برای شهروندان آن کشور به شمار می رود.جنگ های قومی و مذهبی و انفجارات پیاپی و کارگذاشتن بمب در مناطق مسکونی مردم و به آتش کشیدن مدارس از یک طرف، از طرف دیگر فقر و بیکاری و کمبود امکانات بهداشتی و درمانی، امکانات رفاهی و عمرانی همچنان دلیل اصلی آوارگی مردم افغانستان را تشکیل می دهد.  

  فدراسیون از همه سازمانها و نهادهای بشردوست و مدافع حقوق پناهندگان و از همه مردم سوئد و افغانها و ایرانیان مقیم این کشور می خواهد که از خواسته ها و مطالبات پناهجویان اعتصابی و متحصن حمایت کنند و آنها را  در حلقه محبت خود بگیرند.در عین حال فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از دیگر پناهجویان اعتصابی می خواهد که برای ممانعت از آسیب جسمی  بیشتر و حفظ سلامتی خود به اعتصاب غذای خود پایان دهند.

همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی

۱۵  ماه مه ۲۰۱۳

 

 

 

 

 

 

 

نازنین ایلکا: دلیل فرار من از جهنمی به نام ایران؟

nazanin ilka

یکی از مسائلی که برای آن همیشه تلاش می کنم و از اهمیت به سزایی برخوردار است انسانیت است. موضوعی که در ایران از آن بهرمند نبودم و به عنوان یک زن و انسان حقوقم پایمال شد و همیشه جنس دوم ونصف مرد به حساب می آمدم و نادیده گرفته میشدم. در کشور اسلامی و دارای قوانین اسلامی هر گاه اسم انسان به گوششان می خورد به آن جنسیت مرد می دهند  و این  نشانه یک جامعه مرد سالار است که زن جنس دوم و ضعیف است؛ که مرد یا مردانی باید از او محافظت کنند و تحت کنترل آنان باشد چون از نظر جمهوری اسلامی و جامعه  ایران، زن عامل فساد و مشکلات بزرگی است از جمله تحریک مردان و سعی می کنند با پوشاندن حجاب بر سر زنان آنها را تحت کنترل خودشان در آورند و مانع فعالیت آنان در جامعه بشوند. من در ایران به عنوان یک زن حق و اختیار بدن خود را به عنوان یک انسان که حق شخصی هر فردی است را نداشتم و همیشه مردان از جمله پدر و یا همسر مالکیت بدن من را داشتنند آنها بودند که برایم تصمیم می گرفتند و من به عنوان یک زن  دارای فکر و اندیشه  مستقلی نبودم و همیشه دوست داشتم خودم برای زندگی شخصیم تصمیم بگیرم که از آن هم محروم بودم، چرا که مردانی بودند که تصمیم بگیرند و اگر من خواستار حق خودم باشم با مجازات تنبیه روبرو میشدم چرا که باید سکوت کنم تا دختر شایسته  خانواده و فرد سالم از نظر آنها باشم. انتخاب همسر نیز به دست من نبوده و همیشه انتخاب شده بودم.

البته تنها گناه و مشکل من زن بودن نبود. من یک زن جوان بودم. جوان بودن نیز در ایران گناه و مشکل بزرگی است. جوانی یعنی شادی، یعنی عشق، یعنی حرارت و ماجراجویی و همه اینها در حکومت جانی اسلامی، حرام و گناه است. حال فکرش را بکنید؛ زن جوان در ایران چه معنایی دارد؟!! زنان شهروند درجه  چندم در حکومت اسلامی حاکم بر ایران هستند که از موقعیتی به غایت فرودست برخوردارند. حال در نظر بگیرید که یک زن جوان در ایران در چه زندانی بسر میبرد. همه چیز برای زن جوان در ایران تابو است. عشق، شادی دو گناه نابخشودنی برای زنان هستند.

من فرار کردم تا از این حقوق پایه ای و ساده و در عین حال مهم و حیاتی  برخوردار شوم، و البته در این کشور آزاد هم برایش تلاش می کنم و فراخوانم به  همه  انسانهای برابری طلب و آزادیخواه  این است که صدای زن ایرانی را به گوش جهانیان برسانند و از هر طریقی به مبارزه بر علیه این حکومت جنایتکار بپردازند. به امید روزی که به ما زنان به عنوان ماشین سکس و دستگاه تولید مثل نگاه نکنند ما قبل از هر نسبتی انسانیم.

من یک زنم…نه جنس دوم…نه یک موجود تابع…نه یک ضعیفه…نه یک تابلوی نقاشی شده…نه یک عروسک متحرک برای چشم چرانی…نه یک کارگر بی مزد تمام وقت و نه یک دستگاه تولید مثل.

نازنین ایلکا: حجاب و استحکام و امنیت جامعه

 

 

nazanin ilka

حجاب به معنای پوشش اسلامی بانوان،دارای ۲ بعد است: ایجابی وسلبی.

بعد ایجابی: وجوب پوشش بدن.

بعد سلبی: حرام بودن خودنمایی به نامحرم است.

این ۲ بعد باید در کنار هم باشند تا حجاب اسلامی محقق شود.

این گفته ها کاملا بر پایه قوانین دیکتاتوری اسلامی نهادینه شده که همه چیز اجباریست مخصوصا برای زنان که باید به این قوانین به دور از خواسته  خود عمل کنند و گرنه جرمی مرتکب شده اند و باید به خاطر نداشتن حجاب اجباری، محکوم شوند. از نظر اسلامیون حجاب باعث بوجود آمدن آرامش روانی و استحکام پیوند خانواده، استواری جامعه، آرامش و احترام به زن می شود.

برای من این سوال پیش می آید که آیا واقعا اینطور است؟ پس چطور در کشورهایی که از حجاب خبری  نیست که من خودم شاهد این قضیه هستم؛ زنان و دختران بدون حجاب زندگی می کنند هم امنییت دارند هم آرامش هم استحکام بین خانوادها وجود دارد. حجاب ابزاری است برای سرکوب زنان که اسلامیون از آن برای کنترل زنان و سرکوبشان استفاده می کنند و می خواهند  بدین وسیله همیشه زنان را زیر سلطه  خود نگه دارند.

عفت چیست؟عفت را چه کسی تعیین کرده؟ چه کسی گفته چه چیزی عفت و پاکیست و چه چیزی زشتی و کثیفی؟ اصلا عفت و پاکی یعنی چه؟

از نظر من این اسلامیون از کلمه  عفت به عنوان پاکی استفاده می کنند تا حجاب را کنترل کنند و نگذارند که حجاب برچیده شود. آنان می گویند که هرچه حجاب ظاهری بیشتر باشد عفت و پاکی باطنی بیشتر است. اسلامیون همیشه زنان را عامل فساد و کثافت می دانند و می گویند زنانند که مردان را تحریک می کنند و به گناه آلوده می کنند، ولی برای من سوالی پیش می آید که آیا زنانی که چادر به سر می کنند ازاین نگاهها در امانند؟؟

از نظر من و دیگر آزادی خواهان زنانی که چادر هم به سر می کنند باز هم در امان نیستند. چادر و دیگر پوشش های اجباری فقط وسیله ای است برای کنترل زنان در جوامع مردسالار.

تا وقتی نگاه، نگاه سکسی باشد چه در زیرچادر و چه بیرون از آن این نگاه باعث فساد و کثیفی است. به گفته  اسلامیون، درون پاک بیرونی پاک می پروراند و هرگز قلب پاک موجب بارور شدن میوه  ناپاک بی حجابی نخواهد شد. این جمله نشان دهنده آن است که اسلامیون می خواهند اختیار زنان را بگیرند و آنان را وابسته به خود کنند تا جلوی پیشرفتشان را بگیرند؛ آنان با این جمله ها ی پوچ و بی ارزش فقط خواستار کنترل زنان هستنند و هیچ گاه زنان را به عنوان انسان به حساب نمی اورند و همیشه به شکل ابزاری و دستگاه نگاه می کنند و تا وقتی که این نگاه سکسی وجود داشته باشد نه تنها برای زنان بلکه کودکان دخترمان که هیچ از این نگاه سکسی نمی دانند خطر و نا امنی وجود دارد.

ایا اینجا هم عفت و پاکی که آنان تعیین کرده اند تاثیر گذار است؟؟

می توانم این جواب را به عنوان دختر جوانی که در یکی از این جوامع مردسالار و با نگاه سکسی مردان مذهب زده زندگی کرده ام، پاسخ بدهم که حجاب عامل استحکام نبوده و نخواهد بود ما باید نگاهها را تغییر دهیم.

 

 

پناهجویان و مردم زیادی در تظاهرات 20 آوریل شرکت می کنند و خواستار متوقف کردن طرح شکار پناهجویان می شوند

 

پناهجویان زیادی از شهرها و کمپ های مختلف سوئد برای شرکت در تظاهرات 20 آوریل اعلام آمادگی کرده اند. در گوتنبرگ و بروس تا بحال بالغ بر 90 نفر ثبت نام کرده اند. در این دو شهر نام نویسی برای شرکت در تظاهرات همچنان رو به افزایش است. در شهرهای مالمو، اوپسالا، یوله، فلین، اوره برو و در سطح استکهلم و بسیاری از کمپ ها، پناهجویان و مردم زیادی برای شرکت در این تظاهرات اعلام آمادگی کرده اند. برای تبلیغ نحوه برگزاری تظاهرات با تعدادی از سازمانها و نهادهای مدافع حقوق پناهندگی در اشکال مختلف هماهنگی شده است.

 

جنب و جوش زیادی در اعتراض به  وضع موجود در سوئد به جریان افتاده است. بسیار ضروری است که روز 20 آوریل همه ما و همه کسانی  که با طرح شکار پناهجویان مخالف هستند به این اعتراض بپیوندند. طرح اخیر دولت سوئد چنان غیر انسانی و دسته راستی است که جا دارد جامعه  سوئد در روز 20 آوریل شاهد بزرگترین تجمع اعتراضی نسبت به اجرای طرح اخراج پناهجویان باشد.

 

فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی و دیگر سازمانها و نهادهای برگزار کننده 20 آوریل، همه پناهجویان جدید و منتظر جواب و بدون مدرک و همه مردمی که حق حقوق انسان ها را به رنگ و نژاد و ملیت و محدوده جغرافیایی محدود نمی کنند؛ به شرکت گسترده در این تظاهرات فرا می خواند. وعده ما شنبه 20 آوریل ساعت 13 میدان Sergels در استکهلم.

 

همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی – سوئد

19 آوریل 2013

 

 

 

فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی