با سلام آقای اسدی من پناهنده ای هستم که سال 2007 به همراه همسر و فرزندانم در سازمان ملل هند.دهلی ریجستر شدم. و تاریخ  اینترویو را یک سال بعد دادند وبه دلیل شرایط سیاسی  و بعد از اعتراضات شدید ما تاریخ اینترویو را به چند ماه جلوترانداختند. بعد از یک سال انتظار رفیوجی کارت رو دریافت کردیم.ولی بعد از 10 ماه که رفیوجی کارت را گرفته ام منتظر هستیم تا سازمان ملل ما را به کشور سوم معرفی کند.  الان درشرایط مالی بسیار سختی بسر میبریم. ویزا و  زندگی قانونی واجازه کار نداریم.همسر من دچار افسردگی شدید شده و چندین بار قصد خودکشی داشته و حتی نامه مبنی بر مراجعه به روان پزشک هم داریم ایا اگر روی پرونده پزشکی همسرم کار کنم برای پذیرش سفارت مشکلی نخواهیم داشت. زندگی بسیار سختی داریم. پیشنها شما برای اینکه ما بتوانیم هر چه زودتر هند را ترک کنیم چیست؟     پاسخ به نامه دوست پناهجویی از دهلی   با سلام، امیدوارم که تا زمان دریافت این نامه مشکلات شما حل شده باشد. از شرایط سختی که توصیف کرده اید بسیار متأسفم. سلام من را به همسر و فرزندانت برسانید.   دوست عزیز، شما در مورد معرفی همسرت به پزشک ملاحظه نداشته باشید، سعی کنید مرتبا دفتر بخش پناهندگی سازمان ملل را در جریان وضعیت روحی همسرت قرار دهید و تمام مدارک پزشکی وی را در اختیار آنها بگذارید. از آنجایی که شما دارای فرزند هستید و در شرایط حاضر فرزندانتان را هم به همراه دارید نباید از هیچ کوششی برای منعکس کردن وضعیت روحی همسرت و تأثیرات بیماری وی بر روح و روان شما و فرزندانتان دریغ نمائید.   مطمئن باشید این موضوع به خودی خود تأثیرات منفی روی پرونده خانواده شما در هیچکدام از سفارتهای کشورهای پناهنده پذیر نخواهد گذاشت، بر عکس باید به همین دلیل پروسه معرفی شما به کشور سوم کوتاهتر شود و پذیرش شما بعنوان پناهنده هر چه زودتر صورت پذیرد. توصیه میکنم در اولین فرصت مدارک پزشکی همسرت را در اختیار UN قرار دهید. سعی کنید مرتبا ما را در جریان وضعیت خود قرار دهید. امیدوارم هرچه زودتر از این وضعیت نجات پیدا کنید عبدالله اسدی 30 مارس 2009