اميد، مبارزه و باز هم اميد

نقشى كه فدراسيون در زندگى من ايفا كرد.

 محمود آقایاری مقدم از سوییس

من حدود چهار سال پیش با فدراسیون آشنا شدم و مدت دو سال است که عضو فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی هستم. همان طور که می دانید ایران دارای هیچ گونه آزادی نیست کسی در ایران امنیت ندارد و با هر مخالفتی خود را در زندان و تحت شکنجه و مرگ می بیند.

 من هم مانند صدهاهزار جوان ایرانی دیگر نمی توانستم این رژیم استبداد و دینی را قبول کنم و با مخالفت ، به جمهوری  اسلامی و ابراز عقیده جانم در خطر بود به همین خاطر مجبور به ترک ایران شدم .در ژوئيه ١٩٩٨ وارد کشور سوییس شدم و تا حالا بلاتکلیف  هستم. پناهندگانی که اجازه کار ندارند؛ زندگی برایشان خیلی سخت است و پس از مدتی دچار مشکلاتی ، همچون روحی روانی می شوند هر چند این موارد برای دول پناهنده پذیر اهمیتی ندارد . در سوییس پناهندگان با کوچکترین اشتباه در مصاحبه ها جواب منفی دریافت می کنند.

 در اینجا باید از افرادی که فدراسیون سراسری پناهندگان را تشکیل داده اند تشکر کرد که وقت خود را در اختیار پناهندگان گذاشته اند.

 من به  تک تک پناهندگان پیشنهاد می کنم که امید خود را از دست ندهند و در کنار فدراسیون  در مقابل این سختیها مقاومت کنند. من خودم هشت سال در سوییس هستم شش سال پیش منفی گرفتم و ترک خاک داشتم یعنی باید کشور سوییس را ترک میکردم. سه ماه در باز داشتگاه زندان فرودگاه بودم ولی مقاومت من باعث شد که دوباره من را آزاد کنند و از بازداشتگاه بیرون بیاورند تا دوباره پرونده ام به جریان بیفتد . امیدوار بودن ؛ مقاومت؛ و در کنار آن فعالیت من درفدراسیون ، امید تازه ای به من بخشیده تا بتوانم حقوق از دست رفته خودم را دوباره باز پس بگیرم .تا زمانی که بتوانم جمهوری اسلامی ایران را رسوا  خواهم کرد و هر کجای این دنیا باشم به مبارزه علیه این حکومت فاسد و مذهبی ادامه خواهم داد .

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟

اخبار، مقالات، نظرات و پيشنهادات خود را برای همبستگی ارسال کنيد