٢٢٠ روز زندان براى يك كودك ٦ ساله به جرم درخواست پناهندگى

على بياتى
 

امروزه در جوامع غربي سخن از آزادي ود موکراسي ، بصورت يک مبحث عادي و پيش پا افتاده امّا با ديدي دوگانه و آلوده به تبعيض در آمده است .

تبعيض بين خوديها  و غير خوديها  و رسم گرافها  از جنس همان مرزبنديهاي رهبران فاشيسم جمهوري اسلامي که امروز حتي از اداي آن نيزابائي ندارند .

تمايز بين انسانها وفشار به آناني که خارجي يا بهتر بگويم ( پناهنده )

ناميده ميشوند، در جهت بازگشت به فضائي مسموم، آلوده به خشونت نابرابري وتحت استبداد ديني ودر پي آن حبس وشکنجه هاي روحي و نهايتأ پرتاب كردن انسانها به گوشه خيابان بدون هيچ سرمايه وسرپناهي ، حقيقت واصل ماجرائي است که البته باشعارهاي اين دولتها بسيار متفاوت ميباشد.

شايد امروز هيچ آزاد انديش وحتي راسيست ترين افراد اروپا نيز باور  نداشته باشند که يک دولت اروپائي با تمام  فيگورهاي بين المللي  و شعارهاي دموکراتيك خود ، کودک ٦ ساله اي را از ابتدائي ترين حقوق حقه  خود محروم  نموده و او را به مدّت ٢٢٠ روز در زندان نگهداري نمايد.

کودکى که در اين سن و سال ميبايست در مدرسه باشد و روح و روان او تحت تعليم قرار بگيرد . كودكي که تنها وتنها جرمش مشکلات پدر در ايران بوده که نهايتأ  منجر به تقاضاي پناهندگي ايشان از دولت پادشاهي هلند ميگردد.

پدر اين كودك ( جعفر خوشبخت فهيم ) در حدود ۵/۵سال پيش درحالي با سرزمين خود وداع نمود که تنفر از اختناق و استبداد حاکم سراسر وجودش را فرا گرفته بود .

او به آن اميد خانه وکاشانه خود را ترک نمود تا در کشوري به اصطلاح آزاد و بدور از خطرات موجود در ايران ، بتواند در کنار همسر ويگانه فرزندش طعم زندگي بهتر و آرام تر را تجربه نمايد امّا حقيقت چيز ديگري بود .

نابرابري، بي عدالتي، تبعيض، عدم رعايت حقوق انسانها وبسياري موارد ديگر، در اينجا نيز براي ما بيگانگان براحتي به چشم ميخورد.

آري ، اگر در طي اين سالها فاشيسم مذهبي روح و جان مردم ايران  را آزار داده و جوانان و انديشمندان فراواني را به جرم  دگر انديشيزاس از پاي در آورده است، در خارج از کشور نيز جوانان ايراني مورد بي مهري ها و بي عدالتي هاي فراوني قرار گرفته اند.

خانواده آقاي خوشبخت فهيم  يک نمونه آشکار از اين مورد بوده و- نمايانگر الگوي کامل ظلم  وجور  مضاعف   در حق انساني که از استبداد ، اختناق، واسلام سرکوبگر در گريزاست، ميباشد.

براستي آنروزي که اين خانواده بدون هيچ سرمايه وسرپناهي در خيابان رها شدند مسئولين امر حتي لحظه اي با خود نيانديشيدند  که چه عاقبتي  ميتواند در انتظار ايشان باشد ؟

کدامين قانون و وجداني بخود اجازه ميدهد که اينگونه با سرنوشت انسانها بازي کرده وحقوق جهان شمول ايشان را ناديده بگيرند؟

اگرآن خانواده شريف ايراني، بصورتي معجزه آسا بر سر راه ايشان  قرار نميگرفت، چه سرنوشتي انتظار آنها را  ميکشيد؟

امروز آقاي جعفر خوشبخت فهيم وخانواده اش به منزل يکي از ايرانيان انسان دوست که تا قبل از اين حتي ايشان را نديده بود پناه برده اند .

امّا  تا  کي؟

آيا وقت آن نرسيده که همه هم ميهنان وسازمانهاي مربوطه خصوصأ مدافعان حقوق بشر به ياري اينگونه قربانيان بشتابند ؟

امروز بايد برخاست وبه ياري آنان شتافت ، شايد فردا خيلي دير باشد و شايد هم نوبت من يا تو....

 

 

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟

 

اخبار، مقالات، نظرات و پيشنهادات خود را برای همبستگی ارسال کنيد