بعد از مصر نوبت کجاست؟

مهران بابايى

در سال ٢٠٠٥ شاهد قتل دهها پناهنده در سرتاسر دنيا توسط حكومتهای سرمایه داری و مرتجع و یا بخاطر سياستهاى ضد پناهندگى دولتهاى غربی بوديم.

در تاريخ ٢٧ اکتبر در بازداشتگاه فرودگاه امستردام ١١ پناهجو در آتش سوزى جان باختند.

در تاريخ ٢٨ سپتامبر ٢٩ پناهنده سودانى توسط عوامل قومى کشته شدند و در تاريخ ٣٠ دسامبر ٢٦ پناهنده توسط دولت مصر بقتل رسيدند. بعلاوه هر روز شاهد چندين مورد خودکشى پناهندگان بخاطر فشار ناشى از شرايط پناهندگى و خطر ديپورت هستيم.

واقعيت اين است که بخشى از پناهندگان را فعالان سياسى و مخالفين حکومتهاى ديکتاتورى و ارتجاعى تشکيل ميدهند که از جهنم سرکوب و کشتار و بيعدالتى دولتهاى گريخته اند. دولتهاى پناهنده پذير و به اصطلاح دموکرات اين پناهندگان را چون ارتش ذخيره مخالفينى ميبينند که فردا جز تشکلها و نيروهاى راديکال و چپ جامعه خواهند بود و از اين رو با سياستهاى ضد پناهندگى و با کشيدن ديوارهاى بلند و ضخيم ميکوشند تا از ورود اين پناهندگان به کشورهاى نسبتا امن جلوگيرى کنند. به قتل رسيدن پناهندگان در مسيرهاى فرار و يا توسط حکومتهاى منطقه در حال بدل شدن به يک پديده عمومى است. بخاطر شرايط پناهنده پذيرى اين دسته از انسانها بسادگى قابل شناسايى و به آسانى ميتوانند قربانى گردند.

 بايد در مقابل اين جنايات ايستادگى کرد و اين بيش از همه وظيفه سازمانها و نهادهاى مترقى و انساندوست و چپ جامعه است که نگذارند بيش از اين پناهندگان قربانيان حکومتهاى سرمايه دارى و مرتجع و سياستهاى ضد پناهندگى گردند. بايد جامعه را به هوادارى از پناهندگان و حق مسلم آنها براى داشتن يک زندگى امن و مرفه و آزاد جلب کرد. بايد دنيا را از آنچه که بر پناهندگان ميگذرد آگاه ساخت و در جهت نجات آنان تلاش کرد.

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟

اخبار، مقالات، نظرات و پيشنهادات خود را برای همبستگی ارسال کنيد