هرگز برنخواهم گشت

 رضا مردانى

دراین دنیای وارونه انگار خاک پاشیدن بر روی واقعیت های مسلم تبدیل به نرم عادی زندگی انسانهاشده ویا به

عبارت ساده تر تبدیلش کرده اند . دراین رهگذر دنیایی که علی القاعده باید تماما" در خدمت انسان وجامعه انسانی قرار گیرد تا در آن انسان بتواند به خواسته ها و آرمانهای انساندوستانه اش برسد ویا در خدمت آن باشد به جنگل مولایی تبدیلش کرده اند که در آن جز حق کشی و تضییغ حقوق انسانی وزیر پا گذاشتن هرآنچه که رنگ وبویی از انسانیت داشته باشد مبدل شده است .

من رضا مردانی عضو حزب کمونیست کارگری ایران وفعال عرصه سیاسی که دقیقا" به خاطر نپذیرفتن حاکمیت مشتی جانور انسان نما در یک جامعه هفتاد میلیونی قرن بیست ویکمی ایران جلای خانه وکاشانه نموده وباجسمی فرسوده و روحی هراسان از وحشت مرگی که قبل از من جان دست کم یکصد وپنجاه هزار انسان بیگناه را گرفته بود توانستم سه سال اندی قبل با هرجان کندنی خودم را به اصطلاح به یک جامعه امن و بر روی کاغذ طرفدارپرپاقرص حقوق بشری به نام آلمان رسانده ودرخواست پناهندگی سیاسی بنمایم وامروز پس از گذشت این سه سال واندی وبا آن پرونده قطور جنایات کتمان ناپذیر بیست وهفت ساله جانیان جمهوری اسلامی ایران حکم دیپورتم را با این استدلال که ایران کشوری امن و من عضو حزب کمونیست کارگری فردی بیخطر برای آن نظام میباشم را به دستم داده وحتی روز پرواز و میزان باری را که میتوانم با خود به درون هواپیما ببرم را مشخص نموده اند .

سئوال من این هست اگر واقعا" حکومت جمهوری اسلامی تبدیل به یک رژیم متعارف گردیده که درآن به حقوق انسانی ارج و قربی گذاشته میشود و افرادی مثل من میتوانند در آن جامعه بدون ترس وهراس از کشته شدن زندگی کنند احزابی مثل حزب کمونیست کارگری ایران و یا افرادی به مانند مینا احدی و هما ارجمند ومریم نمازی و امثالهم خواب راحت را از چشم خود و سیاستمداران نشسته در اتحادیه اروپا و افکارعمومی جهانیان حرام کرده اند که به طور مثال فقط  بتوانند  جان انسانهایی با نامهای کبری رحمانپور و شهلا جاهد را نجات دهند .

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟

اخبار، مقالات، نظرات و پيشنهادات خود را برای همبستگی ارسال کنيد