پيشرويها و مصافهاى پيشاروى فدراسيون

فرشاد حسينى

هفته گذشته دو موفقيت بزرگ و باور نكردني نصيب مبارزه متشكل فدراسيون شد. انتقال ٧٠ تن از پناهجويان ايرانى درالرويشه واقع در خاك اردن به نيوزيلند و امكان انتقال اعضاى جدا شده مجاهدين خلق از عراق و به يك كشور امن. اين دو كمپين اگر چه در اهدافش مشترك بود. اما اساسا كمپين هايى بودند كه تفاوتها و پيچيده گى خاص خود را داشتند. نگاهى مختصر به اين دو كمپين و نحوه موفقيت آن تصوير روشن ترى از موقعيت كنونى فدراسيون و توان و نفوذ و قدرت سياسى و كمپينى آن ميدهد.  

اين كمپين با شروع جنگ آمريكا و عراق در مارس ٢٠٠٣ و بدنبال سقوط صدام و از هم پاشيدن شيرازه جامعه و غرق شدن كل جامعه عراق در ناامنى و بي ثباتى و بدنبال آن فرار پناهندگان به سمت خاك اردن شروع شد. زمانيكه بيش از ١١٠٠ پناهنده وارد منطقه بدون صاحب در الكرامه (مرز عراق و اردن) شدند هيچ سازمان و نهاد ملى و بين المللى نه حاضر و نه مايل بودند كه  اين پناهندگان را تحت حمايت خود قرار داده و حتى نيازمنديهاى اوليه آنها را برطرف سازند. با اولين تماس اين پناهندگان به ما كه در حراى سوزان و بدن امكانات چادر و اسكان اوليه بود فدراسيون كمپين قدرتمند خود را آغاز كرد. اولين و مهمترين مطالبه ما اسكان فورى اين پناهندگان و حمايت فورى نهادهاى بين المللى از اين پناهندگان بود. كميسارياى پناهندگان سازمان ملل مانند هميشه با تاكتيك تهديد و بى اعتنايى به اين موضور برخورد كرد. اين سازمان تلاش ميكرد با سياست ايذايي و با گرو گرفتن از چادر و مواد غذايي و امكانات اوليه زندگى آنها را وادر به بازگشت به الطاش كند. فدراسيون پناهندگان مستقر در حراهاى بى نب و علف منطقه بدون صاحب را به تحصن و اعتراض فرا خواند. براى خيلى ها شايد آن موقع اين سوال مطرح بود كه تحصن در بيان امكان ندارد به نتيجه برسد. آن هم در كشورى كه هر لحظه اش خبرهاى مهم ديگرى در آنتن خبرهاى ميدياي بين المللى است. در شرايطى كه حتي يك روزانمه يا راديو و تلويزيون و اساسا حتى  يك خبرنگار از زندگى و و مبارزات و اعتراضات آنها گزارش تهيه نميكرد. ما صداى اعتراض و تحصن اين پناهندگان را در سطح بين المللى انعكاس داديم. سازمان هاى زيادى را متوجه اين مسئله كرديم و موفق شديم اولين عقب نشينى را به كميسارياى پناهندگان سازمان ملل وارد كنيم. امكانات چادر و مواد غذايي و دارويى و درمانى به اين پناهجويان اعطا شد. گام بعدى ما تلاش براى انتقال فورى همه اين افراد به يك كشور امن سوم بود. اين سخت ترين حلقه مبارزه اى بود كه به دست گرفته بوديم. مطالبه اى كه كميسارياى پناهندگان سازمان ملل ٢۵ سال از پذيرش آن طفره رفته بود. مصمم بوديم كه اين كمپين را در همان منطقه به اتمام برسانيم. اين روحيه را به تك تك پناهندگان در الكرامه نيز تزريق كرديم. گفتيم از اينجا شما بايد راهى اروپا و يا يك كشور امن سومى شويد كوچكترين تخفيفى در اين مطالبه نبايد داد. كميسارياى پناهندگان سازمان ملل باز مقاومت كرد. باز متوسل به سياست ايذايى خود شد. اين بار تدريجى تر و كسل كننده تر. خدمات غذايي و دارويي را محدود كرد. جيره هاى آب و سوخت را كاهش داد تا پناهندگان را وادار به تسليم نمايد. در گام بعدى تاكتيك ديگرى را در پيش گرفت. بخشى از پناهندگان در پروسه انتقال خواهند قرار گرفت. اين تاكتيك خطرناكى با هدف ايجاد تفرقه در صفوف پناهندگان بود. با رهنمودها قاطع و مناسب فدراسيون اين توطئه ها نيز خنثى شدند. با دوسال تالاش و كوشش پيگير با دهها نامه و دهها ملاقات و برگزارى پيكت با تشويق و ترغيب خود پناهندگان به اعتراض متحد و متشكل. طلسم مقاومت كميسارياى پناهندگان شكست. و پروسه هاى انتقال پناهندگان به كشورهاى اروپايي كانادا و نيوزيلند آغاز شد. آخرين گروه اين پناهندگان هفته گذشته راهى نيوزيلند شد.

كمپين دفاع از حق پناهندگى اعضاى جدا شده مجاهدين خلق بطور عملى و مستمر از ماه مه ٢٠٠۵ شروع شد. پيش از اين حتى قبل از شروع جنگ آمريكا در عراق ما نسبت به زندگى و وضعيت هزار پناهجوى ايراني در عراق هشدار داده بوديم و خود را براى يك كمپين قدرتمند در دفاع از كليه پناهندگان در عراق آماده ميكرديم. اما فوكوس كمپين ما در عراق متوجه كمپين الكرامه شد.

در ماه مه  رسما افراد مستقر در تيپف از فدراسيون درخاست كمك و حمايت كردند. و ما نيز كمپين دفاع از اين افراد را شروع كرديم. با اعلام و شروع اين كمپين از دو سو مورد حملات شديد و پي در پى قرار گرفتيم. يكى از جانب جمهورى اسلامى كه دندان تيز كرده بود اين افراد را به ايران بازگرداند و ديگرى از سوى مجاهدين خلق كه كمپين فدراسيون را در جهت تضعيف موقعيت خود ميديند. البته سازمان مجاهدين خلق هيچگاه بطور رسمى و سازمانى اقدامى نكرد اما تعرضات سخيفانه اعضا و كادرهايشان به فدراسيون و چهره هايش و اين كمپين و از سوى ديگر سكوت رسمى سازمان در قبال اين هتاكى ها به فدراسيون و كمپين آن به خوبى گواه آن بود كه سازمان مجاهدين چندان دل خوشى به اين كمپين و موفقيت آن ندارد. جمهورى اسلامى براى تضعيف روحيه ساكنين كمپ تيپف به حملات خود عليه فدراسيون شدت داد. از افرادى كه به ايران باز ميگشتند مصاحبه هاى تواب گونه ترتيب ميدانند. و تلاش ميكردند كه اين كمپين را بي نتيجه و يا يارگيري براى حزب كمونيست كارگرى قلمداد كنند. از طرف ديگر فعاليت هاى ديپلماتيك شان با عناصر و مقامات  ذى نفوذ در عراق را شدت داده و با زد و بند با صليب سرخ و مقامات آمريكايي تلاش ميكردن قبل از به نتيجه رسيدن كمپين فدراسيون  تعداد بيشتري را به شكار بكشانند.  ما اعلام كرديم قاطعانه از حق پناهندگى اين افراد دفاع ميكنيم. اعلام كرديم اين افراد فعالين ومخالفين جمهورى اسلامى هستند كه نميخواهند به ايران بازگردند. سازمان مجاهدين را مورد انتقاد و نقد قرار داديم كه چرا نسبت به كسانيكه سالها در صف اين سازمان مبارزه كرده و بخاطر اين مبارزات در تيررس جمهورى اسلامى قرار دارند را رها كرده است. گفتيم هيچ ميزان وابستگى يا عدم وابستگى تشكيلاتى اين افراد به سازمان نبايد اين افراد را از حمايت سازمان متبوعشان خارج كند. اما در مقابل هوادارن شان ما به باد ناسزا گرفتند. گفتند كسانيكه صفوف مجاهدين را ترك ميكنند ديگر از عوامل رژيم و اطلاعات هستند. ما در هر دو جبهه ميجنگيديم در عين حاليكه فعاليت كمپينى خود را براى آغاز پروسه پناهندگى و انتقال آنان به كشور امن سوم را نيز دنبال ميكرديم. پس از مدتى تعرضات ديگرى به ما شد. اين بار از سوى سوپر انقلابيون بيكاره فرصت طلب. به ما گفتند اين ها هيچ كارى نميكنند. اين هياهو فقط تبليغات سياسى بود. ما را چوپان دروغگو خطاب كردند. اما ما بى اعتنا به موج فحاشى و تبليغات زهر آگين كارمان را ميكرديم. به ساكني تيپف پيام داديم كه به هيچ وجه روحيه خود را ازدست ندهند. افق روشنى را در مقابل روي شان گذاشتيم. و طرح كمپيني بلند مدتى را در دستور كار گذاشته و پيش ميبرديم. به سراغ كنسولگريهاى آمريكا در كشورهاى مختلف رفتيم. با مقامات پارلمانى و دولتى در كشورهاى اروپايي مذاكره كرديم. حتى در آلمان توانستيم موافقت وزارت خارجه آلمان را جلب كنيم.  ضربه نهايى اين كمپين در ملاقات ١٦ اكتبر مينا احدى و نماينده سازمان عفو بين الملل با نماينده خاورميانه كميسارياى پناهندگان سازمان ملل بود. در اين ملاقات كميسارى پناهندگان را زير فشارهاى كوبنده اى قرار داديم. به اين ملاقات چندان اميدوار نبوديم. و خود را براى اقدام بعدى كه اقدام پرسروصدا و مهمى بود آماده ميكرديم. اين را در ملاقات مينا احدى با نماينده خاورميانه كميسارياى پناهندگان سازمان ملل نيز مطرح كرده بوديم. آنها ميدانتند كه ما گامهاى بزرگترى در افشاى اين قضيه و فشار به يوان برخواهيم داشت.

اين كمپين نيز با اعلام آغاز انجام مصاحبه كميسارياى پناهندگان سازمان ملل با كليه افراد ساكن تيپف گام در مسير موفقيت گذاشت. قظعا هنوز تا انتقال نفر آخر اين افراد به كشور امن كارهاى زياد ديگرى بايد انجام بديم. و اين كمپين را قدرتمندتر از قبل به جلو ببريم. اما اين نيز كمپينى بود كه كسى جز فدراسيون به موفقيتش اميد نداشت. هيچ حزب و جرايان سياسى در حمايت از آن برنيامد. و همه در سكوت منتظر شكست اين كمپين بودند تا موج تعرض خود به فدراسيون را آغاز كنند. فدراسيون پرچم دفاع از اين افراد نفرين شده را با افتخار برداشت و با افتخار هم ادامه خواهد داد.

مصافهاى پيشاروى فدراسيون

بيش از ٣ هزار پناهنده ايرانى كه قبلا در الطاش بودند در حال حاضر در شرايط بسيار اسف بارى در عراق زندگى ميكنند. اين افراد در دو نقطه عراق متمركز شده اند. بخشى در مرز گمركات عراق و اردن قرار دارند و بخش قابل توجهى در شمال عراق اسكان داده شدند.

تعداد ٢٠٣ تن از پناهندگان كمپ الطاش اكنون چندين ماه است كه در وضعيت اسف بارى در منطقه مرز گمركات عراق و اردن بسر ميبرند. اين عده از پناهندگان وضعيتى متفاوت از پناهندگان ساكن در الكرامه و الرويشه دارند. كميسارياى پناهندگان سازمان ملل به دليل ورود اين افراد در سال ٢٠٠۵ از قبول هر گونه مسئوليتى در قبال اين پناهندگان سرباز زده است. و يك سياست تنبيهى بشدت ضدانسانى را به اين افراد تحميل كرده است. برخى از خدمات غذايي و دارويي اين افراد توسط پناهندگان ساكن كمپ الكرامه اعطا ميشد. زندگى اين افراد اساسا با كمك و حمايت مردم و رانندگانى كه از اين مسير عبور ميكنند تامين ميشود. صليب سرخ و سازمان خيريه اردن هاشمى در چند مورد خدمات محدودى به اين پناهندگان اهدا كرده اند.

در رابطه با اين افراد نيز فدراسيون اقداماتى انجام داده است. ما چندين بار با نهادهايى مانند كميسارياي پناهندگان سازمان ملل، صليب سرخ، اوكسفام تماس گرفته و خواهان رسيدگى جدى به وضعيت اين افراد كرديم. اقدامات فدراسيون در خصوص اين افراد عليرغم مشكلات جدى كه دارند كافى نبوده و بايد كمپين قدرتمندى را در جهت تامين نيازمنديهاى زندگى اين افراد و انتقال همه آنها به كشور امن سوم در پيش بگيريم. همچنين وضعيت پناهندگاى كه از الطاش به شمال عراق اعزام شدند نيز بايد در دستور كار كمپينى فدراسيون قرار بگيرد. اين افراد كه نزديك به ٣ هزار نفر ميباشند نيز سالهاست قربانى سياست انتظار فرسايشى سازمان ملل و بى توجهى به زندگى آنان ميباشند. كمپين فدراسيون بايد انتقال كليه پناهندگان ايرانى در عراق را هدف قرار داده و در عرصه هاى معيني با طرح و برنامه به مصافش برود.

كمپين تركيه

تركيه يكي از مهمترين مناطق فرار گسترده ايرانى هاست. هر سال صدها نفر از ايرانيان كه از جهنم جمهورى اسلامى فرار ميكنند خود را در تركيه به كميسارياى پناهندگان سازمان ملل معرفي ميكند. اين افراد در تركيه با مشكلات عديده اى روبرو ميشوند. از مشكلات زندگى در اين كشور و عدم تامين نيازمنديهاى زندگي شان تا مسئله پروسه پناهندگى  بالا بودن ميزان جواب هاى ردى و دست درازى هاىپليس تركيه و ديپورت اين پناهجويان به ايران از جمله مهمترين مشكلات اين پناهجويان است. اعتراضات پراكنده پناهجويان به سياست هاى يوان و اقدامات استيصال آميز فردى مانند خودكشى و اعتصاب غذا به دليل اين مشكلات جانگداز به كرات ديده ميشود. بسيارى از پناهجويانى كه ديگر اميدشان براى گرفتن جواب مثبت از يوان ازدست داده با قبول خطرناك ترين ريسك ها راهى يونان شده كه در موارد متعددى شاهد غرق شدن يا كشته شدن گروه كثيرى از پناهجويان در مرزهاى آبي و زمينى تركيه و يونان شده ايم. به اين مشكلات بايد مشكل ١٢٠٠ نفر پناهندگان موسوم به شمال عراقى نيز افزود. پناهندگانى كه عليرغم داشتن قبولى يوان توسط اين سازمان بطور مشترك بلوكه شده و يك وضعيت غيرعادى و بغرنجى پيدا كرده اند. و هيچ كدام حاضر به انتقال آنان به كشور امن سوم نيست.

تركيه هنوز فاقد يك سيستم تضمين شده و استنادارد حمايت از پناهجويان و پناهندگان است. پناهجويان نه وكيلى دارند كه با استفاده از ابزارهاى حقوقى از حق پناهندگى شان دفاع كنند. و نه يوان به هيچ پناهجويي دلايل ردي درخواست پناهندگى شان را مكتوب اعلام ميكند. پروسه ها پناهجويان نه وكيلى دارند كه با استفاده از ابزارهاى حقوقى از حق پناهندگى شان دفاع كنند. و نه يوان به هيچ پناهجويي دلايل ردي درخواست پناهندگى شان را مكتوب اعلام ميكند. پروسه هاى مصاحبه ها برخورد هاى بازجويى گونه همراه با تحقير و تمسخر پناهجويان يكى از مهمترين شكايت هاى پناهجويان است.

فدراسيون در رابطه با وضعيت تركيه به ويژه با تصميم جديد دولت تركيه مبنى بر پذيرش و اسكان كليه پناهجويان در خود تركيه بايد  با يك طرح و برنامه جديدى به مقابله با اين اوضاع برود.

تعداد قابل توجهى از پناهجويان ايراني در كشورهاى پاكستان، آذربايجان، هند، اوكراين، اندونزى، مالزى، ژاپن، كره جنوبى، بسر ميبرند. وضعيت اين پناهجويان نيز به مراتب اسف بارتر از پناهجويان در كشورهاى ديگر ميباشد. كميسارياى پناهندگان سازمان ملل مسئول وضعيت پناهندگى و يك ركن اين مشكلات در اين كشورهاست. فدراسيون بايد در اين راستا يك تعرض عمومى تري به كل سياست هاى كميسارياى پناهندگان سازمان ملل در اين كشورها به پردازد. اما يك وجه مهمتري پيش بردن اين كمپين دخالت گرى گسترده تر خود پناهجويان در اين كشورهاست. فدراسيون بايد با تمام كانال هاى ارتباط خود با پناهجويان مستقر در اين كشورها يك اعتراض واحد و سراسرى و هم زمان را در همه اين كشورها در دستور كار گذاشته و بتواند در عرصه بين المللى توجه افكار عمومى و سازمان ها و نهادهاى بين المللى را به اوضاع رقت بار اين پناهجويان جلب كند.

 نتيجه

فدراسيون پيشرويهاى مهمى طى اوايل سال جارى تا كنون داشته است. اين پيشرويها و موفقيت ها دريچه عرصه هاى ديگر و گسترده ترى از مبارزه را به روي ما باز ميكند.  نميتوان در قايق اين موفقيت ها و پيرويها لم داده و مسرور از اين موفقيت ها شويم. فدراسيون بايد به مصاف در اين عرصه هاى جديد برود. اما لازمه رفتن به اين مصاف ها آماده سازى ماشين جنگى سازمانى و تشكيلاتى فدراسيون براى چنين نبردهاى مهم و سرنوشت سازى است. بدون اين ماشين حاضر و آماده و روغن كارى شده نميتوان پيشرويها را گسترده تر و عميق تر كرد.