پيش بسوى به شکست کشاندن مضحکه انتخابات جمهورى اسلامى

مينا احدى

دو هفته ديگر موعد انجام انتخابات رئيس جمهور در حکومت اسلامى است. قرار است در اين روز يکى از جنايتکاران کانديد را از صندوق راى بيرون آورده و جمهورى اسلامى ايران به هر قيمت شده اين دست انداز را رد کرده و چند صباحى ديگر براى خود عمر بخرد.

روحيه نيروهاى حکومت اما بشدت ضعيف است. چرا که هر جا که سر و کله کانديداها پيدا ميشود، همگى بدون استثنا ، با حمله و تعرض و کتک خوردن و بهم زدن جلساتشان از سوى مردم معترض روبرو ميشوند. در روز اول مه کارگران پوزه رفسنجانى را بخاک ماليدند. جلسه کروبى در زنجان با سخنان اعتراضى يک زن متشنج شد و با اعتراض مردم عملا بهم خورد. به ماشين همراهان لاريجانى مردم حمله کرده و شيشه اتومبيل وى را شکستند. حضور قاليباف در سنندج به يک افتضاح سياسى بر عليه وى و رژيمش تبديل شد چرا که هيچکس به اين ميتينگ نرفت. و هر روز تظاهرات و اعتراضات مردم ، اعتراضات کارگران و دانشجويان و جوانان رژيم را در اضطراب و وحشت کامل فرو برده است. حرکات اعتراضى چند روز گذشته دانشجويان و شعار هاى آنها و از جمله شعار " هاشمى اين آخرين پيام است، جنبش دانشجويى آماده قيام است" لرزه مرگ را بر تن حکومت انداخته است.

در خارج از ايران نيز ، مردم خود را براى برگزارى ميتينگهاى اعتراضى و اعلام نفرت و انزجار از حکومت ضد انسانى اسلامى آماده ميکنند. بخش بزرگى از اين مردم فرارى از جهنم جمهورى اسلامى پناهندگانى هستند که در کشورهاى مختلف پراکنده شده و براى يک زندگى بهتر و امن تر تلاش ميکنند.فراخوان ما به همه اين عزيزان اينست که در هر کجاى جهان که هستيد، از ژاپن تا ترکيه و پاکستان و اندونزى ، از اروپا تا امريکا و کانادا و هر کشورى که هستيد، با شرکت در ميتينگهاى اعتراضى و با سازمان دادن ميتينگ و تظاهرات کارى کنيد که اين مضحکه انتخاباتى به شکست بيانجامد. ما از دست همين حکومت فاشيست اسلامى فرار کرده ايم. ما قربانيان تحقير و توهين و زن ستيزى، ما فراريان از دست شکنجه و اعدام و سنگسار، ما کارگرانى که بدليل اعتصاب و اعتراض دستگير و شکنجه شده و بسيارى از ما را در گوشه زندان انداخته اند، ما افراد منتسب به اقليتهاى مذهبى، ما فعالين سياسى و در يک کلام ما مردم بجان آمده از دست حکومت، بايد در اين شرايط وسيعا به ميدان آمده و با اعتراضات خودمان روز مرگ حکومت اسلامى را نزديکتر کنيم. در همه جاى دنيا بايد درمقابل دوربين رسانه هاى جهانى رفت و از موقعيت مردم در ايران و مبارزات آنها حرف زد. بايد با صداى بلند گفت که ايران امن نيست و بايد با صداى بلند گفت چرا آمده ايم و چگونه خواهان سرنگونى حکومت اسلامى هستيم.