کاخ سفيد و مجاهدين خلق تکذيب ميکنند.

مينا احدى

هفته گذشته، هفته بحثهاى داغ در مورد حقوق " بشر" بود. عفو بين الملل دولت امريکا را به نقض شديد حقوق بشر متهم کرد و کاخ سفيد با دادن اطلاعيه مطبوعاتى اين گزارش را "مسخره" اعلام کرد و به عفو بين الملل تاخت. و ديده بان حقوق بشر سازمان مجاهدين را به خاطر زندانى و شکنجه ناراضيان و فعالين جدا شده از سازمان، تقبيح کرد که با عکس العمل مجاهدين روبرو شد و مجاهدين به ديده بان حقوق بشر و ناراضيان و شکنجه شدگان حمله کرده و آنها را متهم به رژيمى بودن کرد. اگر ميتوان حقوق انسانها را در ابعاد کوچک يا بزرگ، نقض کرد و سپس به منتقدين حمله کرد و براى آنها پاپوش دوخت و يا مسخره اشان کرد، چه باک، هر کس که ميتواند در اين جنگل وحشيگرى، وقيح تر و جرى تر و لاقيدانه تر عمل کند، برنده است. و دولت امريکا الحق در اين دنياى بعد از نظم نوين رکود دار وقاحت و رفتار بيشرمانه در دنيا در نقض حقوق انسانى است و با سياستهاى خود باعث شده مفهوم حقوق بشر و استاندارد هاى زير پا گذاشتن حقوق انسانى گامها عقب تر برود. طبعا نقش امريکا و مجاهدين خلق در تعرض به حقوق بشر و پسرفت موجود، قابل مقايسه نيست. اما روش برخورد هر دو در يک زمان به گزارشات نهادهاى حقوق بشرى معينى، توجه هاى زيادى را بخود جلب کرد. عفو بين الملل به درست امريکا را در صدر ليست تعرض به حقوق انسانى قرار داده و نقش مخرب اين دولت را در تحميل عقبگرد در رعايت حقوق انسانى گوشزد کرده است. در همين گزارش جمهورى اسلامى ايران به خاطر نقض شديد حقوق انسانى مورد انتقاد قرار گرفته و از اعدامهاى بسيار و شکنجه زندانيان سياسى و نقض شديد حقوق انسانى در ايران نيز صحبت شده است. دولت ايران نيز طبعا در تکذيب اين اعمال يد طولايى دارد. و لابد در روزهاى آتى شاهد تکذيب اين موارد از سوى جمهورى اسلامى ايران نيز خواهيم بود. اما موقعيت دولت امريکا در اين مورد منحصر بفرد است. بطور مثال دولت امريکا با حمله به عراق و با نيست و نابود کردن زندگى هزاران نفر، با به نابودى کشاندن يک جامعه و با جنايات بيشمار در اين کشور، بيرق دفاع از دمکراسى و حقوق " بشر" را در دست ميگيرد و اصلا همه اين لت و پار کردن انسانها و وحشت کودکان و مرگ و نابودى آنها را عين حقوق بشر و دفاع از حقوق انسانى قلمداد ميکند و پاسخ هيچکس را هم نميدهد. رفتار شنيع نيروهاى امريکايى در قبال زندانيان و افتضاح زندان ابوغريب و يا گواتمانا همه و همه، استاندارد رفتار با زندانيان و رعايت حقوق زندانيان را کاملا بدتر کرده و رفتار حکومتهاى جنايتکارى همچون حکومت اسلامى در قبال زندانيان را، بدتر ميکند. سناريويى که در عراق در جريان است در کليت خود، در ابعادى اجتماعى و وسيع به ضرر حقوق انسانى است. در يکطرف امريکا و حملات وحشيانه و قتل عام و کشتار است در سوى ديگر جريانات ترور اسلامى که در جلوى دوربين سر مى برند و قتل ميکنند و به کسى پاسخگو نيستند. اين مسابقه بى حرمتى به انسان و حق حيات، اين مسابقه له کردن انسان زير دست و پاى جنايتکاران و جريانات ارتجاعى و ضد انسان، مفهوم همه چيز را عوض ميکند. انسان، حقوق انسانى، حرمت انسان و احترام به کودک و غيره و غيره همه چيز رنگ و بويى ديگر ميگيرد و اين يک عقبگرد مهم در تاريخ بشر است. به ديگران در همه جا، به دولتهاى ديکتاتور و ناقض حقوق انسانى "مشروعيت" بيشترى ميدهد که بکشند و سنگسار کنند و زبان از حلقوم منتقدين بيرون بکشند و اگر حرفى و انتقادى شنيدند، امريکا و رفتار بيشرمانه دولت امريکا با حقوق انسانها را ياد آور شوند. واقعيت اينست که دولت امريکا نقش بسيار مخرب و جديى در بدتر شدن حقوق انسانى بازى کرده و ميکند. اين رفتار لاقيدانه و تعرض متقابل کاخ سفيد به عفو بين الملل، نيز يک اتفاق ساده نيست. اين يعنى رفتن براى تضعيف و بى اعتبارکردن عفو بين الملل، سازمانى که بهر حال به نقض حقوق انسانى اعتراض ميکند و نقشى در دفاع از اين حقوق بازى ميکند. اين يعنى قلدرى به تمام معنى و به رسميت نشناختن هيچ نرم و استانداردى در دنيا براى رعايت حقوق بشر. اين يعنى يک تعرض ديگر به حقوق انسانى. اگر امريکا ميتواند بکشد و حمله کند و بمباران کند و در زندانها ، زندانيان را نيست ونابود کرده و پيشرفته ترين تکنيک و سيستم را در تخريب روح و روان زندانيان و در تحقير و نابودى آنها بکار برد، و اگر امريکا اين رفتار شنيع را عين دمکراسى و دفاع از حقوق انسانى قلمداد کرده و بعد هم پاسخ هيچ نهاد مدافع حقوق بشرى را نميدهد. چرا اين رفتار را دولت ايران نکند. و بالاخره چرا اين استاندارد را مجاهدين خلق به کار نبرد. مجاهدين خلق نيز در هفته گذشته با دادن چندين اطلاعيه و برگزارى کنفرانس مطبوعاتى عين همين روش را بکار ميبرد. سازمانى که روش برخوردش به انتقادات اينست که انتقاد را گناه دانسته و هر نوع نقد و مباحثه اى را با فحاشى و پاپوش دوزى پاسخ ميدهد، سازمانى که رهبريش را مقدس اعلام کرده و از هر نوع انتقادى مبرا ميداند، به گزارش ديده بان حقوق بشر عکس العمل هيستريک نشان داده و منتقدين و شکنجه شدگان را رژيمى اعلام کرده و هر نوع بى حرمتى ديگرى را بر عليه آن روا ميداند. من انتقادات ديده بان حقوق بشر را تکميل ميکنم و ميگويم که اين سازمان امروز در قبال سرنوشت صدها نفر جدا شده از آن، نه فقط هيچ مسئوليتى احساس نميکند، نه فقط ترتيب انتقال متمدنانه آنها به يک کشور امن رانميدهد، بلکه اسير بودن آنها در دست نيروهاى امريکايى و تحقير و نابودى آنها و يا تحويل دادن آنها به ايران و خلاصه تحت فشار بودن مطلق آنها را با سکوت نظاره کرده و هيچ نميگويد. آيا نميشد براى انتقال اين افراد کارى کرد. آيا نميشد رفتار نيروهاى امريکايى در اردوگاههايى که اين انسانها در آن اسير هستند، را افشا کرد. آيا نميشد تحويل دادن اجبارى و تحت فشار گذاشتن آنها و يا مورد معامله قرار گرفتن آنها را افشا کرد و در مقابل آن کارى کرد؟ تعدادى از آنها يعنى منتقدين و ناراضيان و جداشدگان از سازمان، طى تماس با ما، هم خواهان کمک شده اند و هم ادعا ميکنند که قبلا زندانى مجاهدين بوده و در زندانهاى انفرادى بوده و شکنجه هم شده اند. اينرا انسانهاى زنده و حى و حاضر ادعا ميکنند و اخيرا يک سازمان مدافع حقوق بشر نيز آنرا مطرح کرده است. از سران بالاى سازمان، تا افراد پايين آن که هميشه به اسم هوادار سازمان به ديگران بد و بيراه ميگويند، دست به کار شده و ضد حمله ميکنند. ديده بان حقوق بشر و همه کسانيکه از شکنجه و زندان طولانى مدت در پايگاههاى مجاهد حرف ميزنند، رژيمى ناميده شده و همه چيز نه فقط تکذيب ميشود، بلکه با يک ضد حمله وسيع و با بى احترامى پاسخ ميگيرد.