كشورهای پناهنده پذیر زندان دوم ما پناهجویان

 پويا لدنى

از چشم جهانیان پوشیده نیست که جمهوری اسلامی در طول مدت حکومت خود چه جنایاتی را مرتکب شده و میشود و باید روزی جوابگوی این جنایات باشد. در این میان تعداد زیادی کشته شدند و تعدادی به عنوان پناهجو از این جهنم فرار کرده و برای نجات جانشان و نشان دادن مخالفت وهمکاری نکردن با جمهوری اسلامی به کشورهای به اصطلاح انساندوست پناهنده شدند. ولی این خروج هم ورودی بود به زندان دیگر. در جایی که باید از ما حمایت میشد ،تبدیل شد به زندان دیگر با ترور روحی و به بازی گرفتن زندگی و روح و روان و جان ما. بلی این کشورهای به اصطلاح انساندوست با روح وجسم ما پناهندگان بازی کرده و این احساس را به ما نمیبخشند که ما نجات پیداکردیم وبرعکس احساس بی امنیتی به ما میبخشند و روزانه باید با کابوس برگردانده شدن به جهنم جمهوری اسلامی دست و پنجه نرم کنیم. محدودیت ها و به رسمیت نشناختن ما و نیشخندها از طرف اجتماع و قوانین ضد انسانی و ضد پناهندگی و ازهمه شرم آورتر رابطه دوستانه این کشورهای به اصطلاح انساندوست با جانیان جمهوری اسلامی که مسبب مرگ هزاران انسان هستند ، محیط و جوی را برای ما درست میکنند که کمی از زندان روانی ندارد.فرستادن پناهندگان به مناطق پرت ودور از هرگونه امکانات اولیه زندگی وآگاه نکردنمان از حقوق اجتماعی و پناهندگیمان و برخوردهای غیرانسانی اداره خارجیها ودادگاه ها  با پناهندگان وترتیب دادن قوانین ضد پناهندگی  ودیپورت کردن گوشه یی از این مشکلات است.  من به شخصه هشت سال است که شاهد این بیعدالتی هستم و با این ترس روز را به شب میرسانم ودر متن تمدن وانسان دوستی از ترس مرگ وبرگردانده شدن وبی امنیتی با روح و جسمم بازی میشود.  پس این حقوق انسانی که ازش صحبت میکنند کجاست.  معنی همکاری این کشورها با جمهوری اسلامی وباز گرداندن پناهندگان به ایران چیست؟؟؟؟؟؟

 یک پناهنده، یک انسان مبارز است که از زندان وجهنم  جمهوری اسلامی فرار کرده است و یک عضو فعال در عرصه مبارزه میباشد. چرا نباید به رسمیت شناخته شود. هیچکس به فکر ما نیست. ما باید از این حق انسانی مان دفاع کنیم و مقاومت کنیم و اجازه ندهیم بیشتر از این با زندگی وروح ما بازی شود. آنان باید بدانند که ما انسانیم وباید به حقوق انسانی ما توجه شودو حق پناهندگی را که حق انسانی ماست به ما بدهند.