فاضل نادرى

 روز ٢٢ آوريل بود که تلفن دفتر فدراسيون در مالمو، در جنوب سوئد، زنگ زد. گوشى را برداشتم. خبرنگار روزنامه جنوب سوئد آقاى اريک ماگنوسون بود. فدراسيون را بخوبى مى شناخت. از کار و فعاليتهاى ما آگاهى کافى داشت. من را هم تا حدودى مى شناخت. آن روز حدود ٤٥ دقيقه با من تلفنى صحبت کرد. براى نوشتن مقاله و گزارش در مورد وضع پناهندگان به ما زنگ زده بود. بويژه مى خواست از وضعيت پناهندگان مخفى بداند. من براى او مفصلا صحبت کردم. گفتم که آنها که جواب منفى گرفته و مخفيانه زندگى مى کنند، از هر لحاظ بويژه اقتصادى، بيمارى هاى مختلف و و ضعيت روحى در شرايط فوق العاده اسفبارى زندگى مى کنند. گفتم که به لحاظ مسکن، آنها آواره اين ور و آنور هستند و يا در انبارى و با تنگدستى زندگى مى کنند. مجبورند نيروى کارشان را به ارزانترين قيمت بفروشند تازه اگر چنين امکانى را پيدا کنند. براى او توضيح دادم که پناهندگان مخفى از خدمات درمانى محروم هستند. برخى اوقات در نزد آنها امراض کوچک به مريضى ها و عوارض ناگوارى تبديل مى شود. از مرد ٤٤ ساله اى ياد کردم که در عرض مدت کوتاهى ١٢ عدد دندان سالم خود را از دست داده بود. در مورد وضعيت روحى پناهندگان نکات زيادى را مطرح کردم. ولى گفتم که آنچه که بيش از هرچيز ديگر پناهندگان مخفى را آزار مى دهد، دلهره و وحشت دائمى است. نگرانى از اينکه پليس آنها را دستگير و روانه ايران کند. علاقه و اميد به يک زندگى نرمال در بسيارى از آنها بشدت کاهش مى يابد زيرا آينده روشن و اميدوار کننده اى پيش روى خود نمى بينند. در پاسخ به اين سئوال خبرنگار که ما براى آنها چکار مى توانيم انجام بدهيم، گفتم که ما قبل از هر چيز آنها را به حق و حقوقشان آشنا مى کنيم و آنها را به مبارزه و سازمانيابى براى دفاع از اين حقوق دعوت مى کنيم. در صورت لزوم با وکلا و کارگزاران آنها در اداره مهاجرت تماس گرفته و از حقوق آنها دفاع مى کنيم. نامه ها و تاييد هاى پشتيبانى

و حمايت آميز برايشان مى نويسيم. به لحاظ روحى سعى مى کنيم دوست و غمخوارشان باشيم. ولى از همه مهمتر اين است که سعى مى کنيم در مبارزه براى حق پناهندگى، آنها را بسيج کنيم و کمپينهاى اعتراضى مختلفى را به پيش بريم. مشارکت دادن پناهندگان در امر خودشان يک کار دائمى ماست.

من به خبرنگار روزنامه جنوب سوئد، اريک، پيشنهاد کردم که خود شما با پناهندگان مخفى که با ما در ارتباط هستند، ملاقاتى بعمل آوريد و وضعيت آنها را از زبان خودشان بشنويد. ايشان از اين پيشنهاد استقبال کرد. ما ترتيب ملاقات خبرنگار با تنى چند از پناهندگان مخفى را داديم. خبرنگار با عکاس روزنامه مربوطه به کوکال فدراسيون آمد و صحبت تقريبا مفصلى با تک تک اين دوستان بعمل آورد. بيان حال تک تک اين دوستان که هر کدام به زبان خودشان مسائل و مشکلاتشان را بازگو مى کردند، نکاتى که من قبلا با اريک صحبت کرده بودم را تاييد مى کرد. وقتى که يکى از دوستان که جوان ٢٦ ساله ايست گفت که در يک انبارى مى خوابد طورى تعجب خبرنگار را جلب کرد که پس از اتمام گفتگو شماره تلفن دستى ايشان را گرفت. بعدا طى تماس تلفنى از او خواسته بود که آيا مى توانند بيايند و محل خواب را ببينند؟ روز بعد خبرنگار و عکاس به محل خوابگاه اين دوستمان آمد و از آنجا عکسبردراى کردند. نمى توانستند باور کنند که پناهندگان مخفى اينطور زندگى مى کنند و وقتى صحنه را ديدند شوکه شدند و پست سر هم عکس گرفتند.

منظورم فقط ذکر ماوقع نبود. مى خواستم بگويم که دفاتر فدراسيون به محلى تبديل شده اند که هر کس مى خواهد خبر و گزارش و فيلم در مورد پناهندگان درست کند، به آنها مراجعه مى نمايد و اين نشان از اعتبار و و جهه ما دارد. حقيقتا اگر صدايى باشد که از پناهنده دفاع کند اين صداى فدراسيون است. دفاتر ما دفاتر حقوق بشر و ستاد مبارزه براى حقوق بشر هستند. تلفن دفاتر ما همه جاى دنيا مرتبا در حال زنگ زدن هستند و خيلى وقت ها هم اتفاق مى افتد که خبر ها خوشى از آنور خط گفته مى شود. آرزوى من است که ديگر هيچ خبرنگارى لازم نباشد که از محنت انسانها گزارش تهيه کند. دنيا بايد جاى شادى و خوشى انسانها باشد. وضع موجود بايد تغيير کند.