نمایش برابری در میدان شهر استکهلم، ٨ مارس ٢٠٠٥

تهيه كننده سيامك بهارى

٨ مارس امسال میدان مرکزی شهر استکهلم شاهد هنرنمایى دو مرد و دو زن هنرمند بود که با ابتکاری ارزنده و بسیار گیرا، با یکرنگ کردن خود، با رنگ سفید و یک علامت تساوی در میان صورت با باندورل بزرگى با نوشته ای به زبان سوئدی: برابری میان زن و مرد همین حالا، روی سکویى که از پیش تدارک دیده بودند و با زمینه دکوری سیاه رنگ که پارچه بسیار بلندی به طول تقریبى ده متر بود، بامشعلهای فروزان در میان سرمای جانکاه قریب دو ساعت ایستادند و جمعیت کثیری را به خود جلب کردند. رهگذران عموما مى پرسیدند چه شده؟ شعار برابری زن و مرد پاسخ فوری به سوال رهگذران کنجاوی بود که علیرغم سرمای جانکاه مى ایستادند و حرکت نمادین این دو مرد و دو زن را مشتاقانه مى نگریستند.

با پناهجویان هنرمندی که این حرکت برجسته را تدارک دیده و اجرا کرده بودند، حامى اعتماد، آرزو صالحى، هوشنگ ناقدی و محبوبه گوهری در استکهلم، گفتگوی کوتاهى انجام داده ایم که در زیر میخوانید،

همبستگى: از حامى اعتماد شروع مى کنیم،، خودت بگو که ماجرای این طرح زیبا و ساده چطوری شروع شد.

حامى اعتماد: سلام دارم برای شما و همه آنها که این مطلب را مى خوانند. اصل و اساس ماجرا برمى گردد به این که هنرمند کمونیست تعهدش نسبت به مصائب جامعه چگونه بازتاب پیدا مى کند! من خودم را با هر شهروند دیگری جدا از جنسیت و ملیت و نژاد و غیره برابر میدانم، در عین حال اصل برابری زن ومرد یک ضرورت فوری برای حل یکى از دردناکترین مصائب تاریخ بشر است. سالهاست که کمونیستها و بالاخره «چپ» جامعه مدرن بشری دارد اینرا فریاد مى کشد! منهم همین کار را کردم، برای جلب توجه عمومى و اینکه دو ساعت هزاران رهگذر را به ایده، برابری زن و مرد جلب کنم، این ایده را به کمک دوستان عزیزم اجرا کردیم. و نگاه و مشتاق مردمى که در دل آن سرمای جانکاه ساعتها به اصطلاح میخ ما شده بودند و راجع به جزئیات آنچه میدیدند با صدای بلند بحث مى کردند برای رضایت من کفایت مى کند. ما توانسیتم برابری زن و مرد با با برجستگى نمایانى در صحنه جامعه مطرح کنیم و کاملا موفق شدیم.

همبستگى: با آرزو صالحى گفتگویمان را ادامه مى دهیم؛ آرزو تو نظرت چیه و کار خودتو چطوری تعریف میکنى؟

 آرزو صالحى: اول یک سلام بلند برای خوانندگان نشریه همبستگى دارم، من زن گریخته از جهنم اسلامم! وقتى طرح را شنیدم و شدنى بودنش را سبک و سنگین کردم، تصویری که فورا برای خودم ساختم این بود که دید یک جانبه و عقب مانده ای را که با نسبیت فرهنگى برای مردم اروپا ساخته اند، را میشود هدف گرفت. «زن جهان سومى» لچک بسر و تو سری خوران، وظایف «زنانگى اش» را به جا مى آورد. در این نمایش خیابانى دو ساعته فرصت خوبیه که دوش به دوش بودن مبارزه زن و مرد برای برابری را نمایش داد. این درعین حال پاسخ و «نه» بزرگ من به قوانین ضد انسانى مذهب و مخصوصا اسلام هست، که من دست در دست مردی دیگر، با نمایشى نمادین از دستهایى که با هم در یک زنجیر است، یک رنگ - همه ما به رنگ سفید بودیم - با علامت اعتراضى قرمز رنگى در چهره ام، مى گویم من برابری را همین حالا مى خواهم! آنچه را قوانین اسلامى و نابرابری های اجتماعى از همه ما گرفته است را، همین حالا مى خواهم.

در ادامه با هوشنگ ناقدی صحبت کردیم؛ هوشنگ با کار تئاتر آشنا ست، بارها روی صحنه رفته و از فعالین شناخته شده فدراسیون در استکهلم است. از او درمورد نمایش خیابانى در ٨ مارس امسال در میدان مرکزی شهر استکهلم پرسیدیم؛

هوشنگ ناقدی: صمیمانه برای خوانندگان همبستگى سلام دارم، خوشحالم که پل بین من و خوانندگان دیگری شدید که نمى شناسمشان، کار ما ساده اما بشدت موثر و پر محتوا بود. من هم مثل سایر دوستان با سر و صورت و لباس سراپا سفید، در سکوی نمایش بودم. من لباس کار سفید داشتم. لباس کار که بگویم خواسته برابری زن و مرد یکى از مطالبات فوری کارگران است. جدای و نابرابری بزرگترین صدمه اجتماعى اش را اول به کارگران مى زند، صف اتحادشان را بهم مى ریزد و نابودی سرمایه داری را به تاخیر مى اندازد. ٨ مارس یک فرصت استثنایى است که من بعنون یک انسان، نه بعنوان مرد یا زن، بعنوان یک انسان کمونیست در صحنه جامعه پرچم مبارزه برای برابری بین زن و مرد را بلند کنم و زنجیرهای مذهب، سنن عقب مانده و جهالت سرمایه داری را بر دستانم نشان دهم. این نمایش موفقى بود، از انجامش راضیم، سرمای جانکاه آنروز مانع این نشد که هزاران نفر صدای اعتراض ما به نابرابری را نشنوند! مبارزه با نابرابری کاری تعطیل ناپذیر ماست.

محبوبه گوهری یکى دیگر از فعالین فدراسیون در استکهلم است. بسیاری چهره مهربان او را که صندوق کمک مالى برای پناهجویان مخفى را در هر جشن و مراسمى مى گرداند را مى شناسند. او پای ثابت هر تلاش و طرحى در فدراسیون استکهلم است. بسیاری کارها انگار فقط به او گره مى خورد. ببینیم او چه مى گوید.

محبوبه گوهری: سلام برای شما و خوانندگان نشریه همبستگى، درهر کجا که هستید. مبارزه برای حقوق انسانى پناهندگان ما را به هم پیوند داده است. خانواده جهانى فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانى! درهرکجا که هستند دستشان در دست هم است.درمورد نمایش خیابانى دوستانم نکات خوبى را گفتند و کار مرا ساده تر کردند. راستش فکر کنید ٨ مارس بشود و ما درخیابان نباشیم و صدای اعتراضمان را بلند نکنیم؟ اصلا شدنى نیست! ٨ مارس سال پیش من حجاب سوزاندم و با صدای بلند مذهب و قوانین جاهلانه اش را به مصاف طلبیدم، امثال راستش برای اینکار باز هم طرحى داشتم اما وقتى طرح نمایش برابری را شنیدم دلم رفت که دنبال آن را بگیرم. من هم مثل دوستانم سراپا سفید بودم، دستانم در زنجیری بود که مذهب و قوانین نابرابر جامعه به دست و پای همه مى پیچد. من سفید بودم مثل مردان دیگر که مثل من سفیدبودند. باندرول بزرگ و سرخ برابری بین زن و مرد همین حالا را با دستهای دیگر مردان و زنان بدست گرفته بودم. و راستش در آن دو ساعت، با برادرم که بخاطر همین اعتقادات بدست جلادان اسلامى اعدام شد، در دلم حرف مى زدم، وقتى صدای بلند شعارهای مرگ بر جمهوری اسلامى میدان را تکان میداد، به در ذهنم به برادرم که انگار درکنارم در مقابلم و در همه جا بود مى گفتم مى شنوی؟ این صدای توهم بود، این پرچمى که من در دست دارم پرچم توهم بود، این زنجیرها بدستان تو هم بود. ما مى رویم که بازشان کنیم، در این میدان ایستاده ایم که گور نابرابری را بکنیم! و وقتى در میان هلهله مردم از سکوی نمایش پایین آمدیم و شعار میدادیم برابری زن و مرد همین حالا و مشعلهای فروزان را در هوا تکان میدایم، روزهای بزرگ آزادی مردم ایران درمقابلم بود.

همبستگى: برای همه شما که این نمایش بزرگ خیابانى را امکان پذیر و اجرا کردید، برای شما که پرچم آزادی و برابری را با این طرح ساده و بشدت دیدنى در مقابل مردم گرفتید، صمیمانه آرزوی موفقیت داریم! به امید دیدارهای بعدی و موفقیتهای بیشتر و کارهای هنری ارزنده از شما عزیزان. دستتان را بگرمى مى فشاریم!