دخترى بودم که که در يک خانواده متعصب در کردستان بدنيا آمدم در حاليکه بچه پر شور و شوقى بودم و درسم خوب بود، يک روز دنيا بر من تاريک شد، براى اينکه از طرف خانواده ام به من گفتند، تو ديگر از امروز به مدرسه نميروى. من که شوکه شده بودم، از خودم ميپرسم چرا ولى جرات نداشتم به والدين خودم بگويم چرا. در خلوت گريه ميکردم . آنها مى گفتند، دختر لازم نيست زياد درس بخواند همين قدر برايت کافى است. و سه ماه از اين واقعه نگذشته بود که مجبور به ازدواج شدم. در حاليکه از شوهر و زندگى چيزى نميدانستم، وارد يک رابطه شدم که برايم هم زود بود، هم نا آشنا. ثمره اين زندگى چهار بچه شد که در سن ٢٢ سالگى داشتم. من زنى بودم که به بسيارى از وقايع اطرافم معترض بودم، من ظلم و ستم و نابرابرى را قبول نداشتم و بهمين دليل شروع انقلاب در ايران، مثل يک اتفاقى بود برايم که باعث ميشد، مشکلات و عقده هاى خودم را در آن بيرون بريزم. من در انقلاب فعالانه شرکت کردم. من در تظاهراتها عليه ستم جنسى شعار دادم و عليه بى حقوقى زنان و مردم حرف زدم. ديگر به يک زن فعال سياسى تبديل شده بودم. چوم همسرم نيز فعاليت سياسى ميکرد، بعد از به حکومت رسيدن خمينى و اعوان و انصارش، يک خواب آسوده نداشتم و يک آب خوش از گلويم پائين نرفت. چه شبها که با صداى وحشتناک در از جا مى پريدم و مزدوران و پاسداران با زور وارد خانه ما شده و به من توهين کرده و بچه هايم را اذيت کرده و همسرم را چشم بسته ميبردند. خانواده ما معروف به فعاليت سياسى و مخلافت با رژيم بود و آنها هر از چند گاهى به ما حمله کرده و کتک کارى کرده و افراد خانواده ام را مى بردند. يک بار نوبت به خودم رسيد و دستگيرم کردند. در آن زندان حکومت فاشيست اسلامى چه کشيديم، خود يک داستان است. براى بار دوم در حاليکه به يک ماموريت براى فعاليت سياسى ميرفتم، مجددا دستگير شدم ولى به کمک مردم از دست پاسداران خلاص شده و فرار کردم. آنها کليه مدارک مرا با خود برده اند. من به ايران برنميگردم چرا که خطر اعدام مرا تهديد ميکند. من اکنون فعال سياسى هستم و با وجود همه آن بلاهايى که بر سرم آمده در صف دفاع از انسانيت و دفاع از رفاه و آزادى و برابرى مبارزه ميکنم. داستان زندگى من يک کتاب دردناک است. اما من ادامه ميدهم تا روزى که اين حکومت سرنگون شود.