نگاهی کوتاه به مبارزه پناهندگی  در ترکیه

مهران بابایی

سیر تکامل جنبش پناهندگی و افت وخیزهای ان همیشه وابستگی گسسست ناپزیری به مبارزات علی العموم مبارزات مردمی پیشرفتها ان به ظرفیت احزاب و گروهای سیاسی موجود و توان انها به کسب دستاوردهای و عقب نشینیهای ان داشته است.تاریخ مبارزه پناهندکان ایرانی نیز تابع همین قوانین عمومی بوده است.

بعد از انقلاب 57 و زشد سازمانها و گروهای سیاسی و اوجگیری مبارزات مردم نسلی از انقلابیون و ازادیخواهان مورد حمله رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتند هزاران نفر دستگیر و اعدام شده و ان عده ای که توانستند بطور موقت جان سالم بدر ببرند موفق شدند به کشورهای پناهنده پزیر از جمله کشورهای اروپایی وترکیه اعلام پناهندگی نمایند.این دسته از پناهندگان بواسطه تجربه مبارزات تشکیلاتی و اموزشهای سیاسی بعد از انقلاب واهمیت مبارزات سازمانیافته خیلی سریع جزب احزاب و گروهای سیاسی شده و مواردی خود اقدام به ایجاد تشکل مورد نظر می پرداختند که فدراسیون پناهندگان ایرانی نیز یکی از این موارد می باشد.

اوج مبارزات در عرصه پناهندگی نیز عمدتأ در همین دوره اتفاق افتاد.پیگیریهای اعتراضات ومبارزات در جنبش پناهندگی زیر سایه سازمانیابی و تشکل سیاسی سازمانهای که امر خود را در دفاع از حقوق پناهندگان نهاده بودند موجب عقب نشینی دولت های پناهنده پذیر وکمیساریای عالی پناهندگان شده بود بطوریکه  با یک تاییدیه ساده فرد مورد نظر قبولی خود را می گرفت .اما این موفقیت در همه جا به یک میزان نبوده است

در کشورهای اروپایی و امریکایی به علت سنت مبارزاتی عمومی و سابقه طولانی تشکل و احزاب و گروهای سیاسی بومی و دموکراسی بورژوایی که ماحصل این مبارزات بود امکان ایجاد سازمانها وگروهای سیاسی غیر بومی که از قبل انجا اقامت داشته و یا بعد از انقلاب به این کشورها پناهنده یا مهاجرت کرده بودند سهل الوصولتر بوده است.و همین امر جزب وسیعی از همین معترصین و هدایت اعتراضات انها شده بود. اما در ترکیه چه بواسطه سابقه کوتاه جنبشهای عمومی و عدم وجود دموکراسی به تناسب کشورهای اروپایی و هم به این جهت که بخش وسیعی از احزاب و گروهای سیاسی موجود در ترکیه به طور زیر زمینی فعالیت می کردند اگر گروهی هم بطور علنی فعالیت می کرد بسیار رفرمیست بود. امکان سازماندهی و ایجاد تشکلهای مورد نظر به کندی و اگر چه پیشرفتهای انجام گرفت نسبت به کشورهای اروپایی کمرنگتر بوده است.

به دنبال افت نسبی در جنبش کارگری و اعتراضات عمومی در ایران و حمله سبعانه رژیم منفور جمهوری اسللامی به گروها و سازمانهای سیاسی وکمونیست شاهد افت وسیع در جنبش های پناهندگی بودیم. از طرف دیگر و در خلال این عدم نسبی اعبراضات دولتهای پناهندنده پزیر حملات خود را علیه دستاوردهای که حاصل مبارزات بود سازمان داد.دنیای بعد از جنگ سرد و مخصوصأ بعد از یازده سپتامبر و سیاستهای بین المللی جهت دستیابی به ارامش سیاسی نیز را میتوان از عوامل بحران پناهندگی و این سیاست بر شمرد کم کردن تعداد پزیرش پناهندگان . دیپورتهای بی مورد افزایش ردیها از طرف یوان کم کردن امکانات رفاهی و اجتماعی که به پناهندگان تعلق می گرفت را میتوان از عواقب این دوره بر شمرد.در ترکیه اما وضع از این  بمراتب وحشتناکتر نمایان شد.دوران انتظارهای طولانی عدم قبولیها بدون  حتی زکر دلایل ,دستگیریهای پناهندگان ترسط پلیس و با همکاری یوان عدم اعزام به موقع پناهنده در صورت قبولی به کشور امن,گرفتن حق اقامت از طرف پلیس ترکیه و فشازهای مالی و اجتمایی به پناهنده در حالی که یوان کمترین کمک مالی به پناهنده بکند بر خورد پلیسی و بازجویانه  و خصمانه وصلیقه ای پرونده و پناهنده در حالی که از کمترین مشاوره حقوقی و اجتماعی بر خوردار باشد.همه و همه از عواقب سیاه دوران افب مبارزاتی نشات میگیرد.

بدیهی است که اوجگیریهای جنبشهای پناهندگی به این ماجرا پایان خواهد داد و این امر اتفاق افتاد. با اوجگیریهای اعتراضات عمومی ,جنبش کارگران؛جنبش زنان وجوانان ,نسل جدیدی از انقلابیون و ازادیخواهان را که در معرض خطر دستگیری و زندان و اعدام از طرف رژیم سیاه اسلامی هستند را به جرگه پناهندگان  فرستاده است.رشد عمومی مبارزات موجب رشد در عزصه پناهندگی نیز شده است اما تفاوتی این دوره را از دوران قبلی تمیز می دهد واگر چه رادیکالتر و انگیزهای مبارزاتی قویتری هستند اما دارای فقدان مبارزات متشکل و سازمانیافته وکمبود تجارب تشکیلاتی می باشند.

حضور نسل جدیدی از پناهجویان موجب گسترش اعتراضات نوینی خواهد شد که هم اکنون افقهای ان مخصوصآ در اروپا که قدمت بیشتری دارد قابل وضوح می باشد.اما در ترکیه بغیر از ان هست زیرا اولاْ مبارزات درطول این سالها و در غیاب گروها و سازمانهای قوی عمدتاْ انفرادی بوده و دوماْ تجارب گروه جدید پناهندگان در زمینه تشکیلاتی محدود می باشد.

ماحصل مطلب از انجاییکه هر مبارزه سیاسی راهکارها و اقدامات عملی خود را دارد در این عرصه نیز میتوان اقدامات عاجلی را شروع تا بتوان بخش وسیعی از پناهندگان که قابلیت رادیکال شدن را دارد به حمایت و سازماندهی کشاند.میتوان با تبلیغ تجربه مبارزه متشکل و نمونه موفقیتهای مبارزه متشکل پناهندگان در دنیا با جلب سازمانها و نهادهای مترقی نمونه ایجاد کمیته اییتلافی که هم اکنون فدراسیون اقدام به ایجاد ان نموده و ارتباط وسیعتری با این نهادها  که تجارب غنیتری در زمینه دفاع از حقوق انسانی دارند و گزارش اخبار ونتایج ان بارقه امید و مبارزه را در انها زنده نمود.

به امید پیروزی

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟

اخبار، مقالات، نظرات و پيشنهادات خود را برای همبستگی ارسال کنيد