احمد رضا مردانی هستم

انسانی كه سیستم سرمایه داری می خواهد او را نادیده بگیرد

 متاهل٬ دارای دو فرزند. مدت سه سال است كه از جمهوری صدهزار اعدام اسلامی فرار كرده و در آلمان بسر می برم. در این كشور هم مثل هزاران پناهجوی دیگر در مصاحبه رد شده و دادگاه را هم متاسفانه باخته و فعلا با آینده ای تاریك و نامعلوم در زندان دیپورت نشسته ام.

من با این وضعیت روبرو هستم؛ چون نتوانستم حكومت سراسر ضدانسانی اسلامی را بپذیرم. در این بیست و هفت سال٬ همواره در ضدیت با زورگوییهای حكومت اسلام سیاسی و جو خفقان زده ایران برای تحقق حقوق انسانی خود در ستیز و مبارزه بوده ام .

 در آنجایی كه هر ندای حق طلبانه را با اعدام و گلوله پاسخ داده اند وضعیتم بگونه ای شد كه دیگر تاب و تحملم  یارای كشش بیشتر را نداشت. پس تصمیم گرفتم خود و خانواده ام را از آن مهلكه دور سازم تا خوراك دستگاه زندان و شكنجه و اعدام نشویم.

مواجه هر هفته و هر روزه با اعدامهای در ملائ عام آنچنان وحشتی  در رگ و جان خانواده ام جاری ساخته بود كه دستگیری و به دار آویخته شدنمان٬ كابوس هر شبانمان بود. دیگر در خواب هم مجالی برای آسایشمان نمانده بود و اینك٬ اینجا هم در زندان نشسته ام؛ چون باورم نمی كنند كه از زندان فرار كرده ام.

٤٣ سال از زندگی خود را از دست داده ام به اسم زندگی كردن در جایی كه هیچ چیز آن مطابق میل من نبود. هیچ حقی برای انتخاب آینده نداشتم مگر یك حق:" من و امثال من فقط حق داشتند در بی حقوقی حود غوطه ور شده و اعتراض نكنند."

براستی چرا از جایی كه من می آیم "چرا" را با گلوله پاسخ می دهند و اینجاییها به قانونهایی متوسل می شوند كه ارزش تعریف شده از انسان در آنها معاهده ای كالایی بیش نیست؟

   شما در اين باره چه نطرى داريد؟