او يک سرباز گمنام نبود، او يک پناهجوى با نام و نشان بود!

(فاطمه قائمى زاده شوشترى - کيان) در تاريخ ٥ نوامبر ٢٠٠١ با تحمل هزاران مشقت و سختى موفق به فرار از جهنم جمهورى اسلامى گرديد. فرسنگها راه را با کوله بار عشق به زندگى پيمود تا در مکانى ديگر نه تنها از شر آپارتايد جنسى حکومت اسلامى، خلاص گردد بلکه يک زندگى نرمال را تجربه کند. بخاطر يک دوره طولانى تعقيب، اذيت و آزار و شکنجه هاى روحى و جسمى بخاطر شرايط جنسى خود در ايران، از دولت سوئد تقاضاى پناهندگى کرد.

اداره اتباع بيگانه سوئد در تاريخ ٣ فوريه ٢٠٠٤ حکم اخراج وى را تاييد نمود. کيان با تمام وجودش تلاش مى کرد به ادارات پناهندگى بفهماند که راه برگشتى به ايران ندارد! اما مسئولين کمپ و اداره مهاجرت اصرار داشتند وى را وادار به بازگشت به ايران کنند.

شرايط بد روحى و مراقبت نامناسب، او را در اوايل آپريل ٢٠٠٤ وادار نمود که دست به خودکشى بزند، او نجات يافت، اما بار ديگر، در ٢٤ ماى ٢٠٠٤، براى دومين بار در پى بحران روحى فزاينده اى که مسئولين ادارات پناهندگى براى او ايجاد کردند، در پى نابودى خود برآمد و براى هميشه اين فرياد در سکوتى باور نکردنى خاموش گرديد!