در نامه ای که پناهجویان بازداشتی به بیرون مخابره کرده اند آمده است: "همه ما از بخش پناهندگی سازمان ملل متحد در ترکیه درخواست پناهندگی کرده ایم و پرونده هایمان هنوز در حال بررسی می باشد بدون آنکه بدانیم چرا و تا چه زمانی زندانی هستیم."
"روی درب ورودی محل بازداشت این پناهجویان مهمانخانه خارجیان به چشم می خورد! نه تنها اجازه خروج ندارند همه آنها در یک سالن حبس شده و جائی برای تنفس هوای آزاد هم ندارند. این محل حتی به یک زندان معمولی هم شبیه نیست. برخورد بسیار توهین آمیز پلیس و روشهای آزار دهنده آنها و فحاشی و رفتارهای حقارت آمیز پلیس و بی توجهی و بی مسئولیتی در قبال نیازهای مادی و معنوی پناهجویان همه و همه حکایت از شرایطی اسفناک و غیر انسانی در آن بازداشتگاه دارد."
پناهجویان بازداشتی در دیپورت سنتر استامبول بدلیل ترس از زندان و شکنجه از ایران به ترکیه گریخته اند. این پناهجویان گریخته اند تا سرنوشتی مشابه سرنوشت زندانیان در ایران پیدا نکنند و مثل بسیاری از آنها با مجازات مرگ روبرو نشوند و مورد تجاوز و حتک حرمت قرار نگیرند. تنها دلیلی که دولت ترکیه برای بازداشت این پناهجویان دارد خروج غیر قانونی آنها از ترکیه است در حالیکه هیچکدام ازآنها نمی توانسته اند با مدارک سفر و بطور قانونی از ترکیه خارج شوند. پناهجو مجبور است برای نجات جان خود و دسترسی به یک کشور امن خود را به هر آب و آتشی بزند. به این تناقض، دادگاه اروپا و بخش پناهندگی سازمان ملل باید پاسخ بدهند. دادگاه اروپا باید به این سئوال پاسخ دهد که هم اکنون بسیاری از افراد در ایران بدلیل شرکت در تظاهرات از سوی مراجع قضایی جمهوری اسلامی تحت پیگرد قرار گرفته اند و نمی توانند به طور قانونی از ایران خارج شوند و در صورت خروج غیر قانونی آنها و ورود به کشور ترکیه و رفتن به یک کشور سوم چکار باید بکنند؟ رضا پرتوی در تماسی تلفنی با عبدالله اسدی دبیر فدراسیون اعلام کرد که دست به اعتصاب غذا خواهد زد.
آنها به ترکیه آمده بودند تا از این طریق بتوانند خود را از تیررس جمهوری اسلامی نجات دهند و به کشور دیگری پناهنده شوند و به همین دلیل باید تا زمان خروج آنها از ترکیه و رفتن به کشور ثالث تحت حفاظت دولت آن کشور قرار میگرفتند. متاسفانه این اتفاق در مورد این پناهجویان نه تنها صورت نگرفته بلکه مدتهاست بدون هیچ دلیلی در زندان نگاه داشته شده اند.
به نظر میرسد که نه دادگاه اروپا و نه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اقدامی جدی در مورد نقض حقوق پناهندگان در ترکیه نمی کنند. فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی بارها در مورد نقض سیستماتیک حقوق پناهجویان در ترکیه نگرانی خود را در نامه های متعددی به سازمانها و نهادهای بین المللی بیان کرده است. پناهجویان بازداشتی در ترکیه حتی اجازه دسترسی به مطبوعات برای انعکاس اعتراض خود ندارند. هیچ استانداردی در مورد میزان بازداشت پناهجویان و اینکه پناهجو به چه جرمی بازداشت می شود و بازداشت آنها تا کی ادامه می یابد هیچ معیاری موجود نیست.
پناهجویان بازداشتی در "دیپورت سنتر" ترکیه در نامه خود نوشته اند: "هیچ نوع بهداشتی در این بازداشتگاه رعایت نمی شود برای نمونه ما را مجبور به هم اتاقی با معتادین و مبتلایان به بیماریهای واگیردار کرده اند و خطر ابتلا به هر نوع بیماری در این بازداشتگاه وجود دارد." توجه داشته باشید نگار عزیز مرادی که مدتی پیش در پی یک اعتراض عمومی آزاد شد در همان بازداشتگاه دچار بیماری ریوی شده بود. فشارهای روحی و روانی از سوی پلیس و افسران مسئول و تهدید هر روزه آنها به دیپورت و ضرب شتم و حتک حرمت جز روش و رفتار دائمی پلیس در مورد پناهجویان بازداشتی است.
پناهجویان بازداشتی نوشته اند: "کیفیت غذائی بازداشتی ها بسیار پایین است و فقط در حدی است که زنده بمانیم." پناهجویان در ادامه نامه خود گفته اند: "ما انتظار رفتار انسان دوستانه تر از دولت وپلیس ترکیه داشتیم و تقاضای ما این است که از آنجایی که ما پناهنده رسمی و ثبت شده سازمان ملل هستیم، می بایست تا زمان انجام ملاقاتهای لازم و مصاحبه های قانونی و دریافت پاسخ از کمیساریای عالی سازمان ملل بصورت آزاد امکان زندگی در ترکیه را داشته باشیم."
فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی از دادگاه اروپا می خواهد که به نقض حقوق پناهجویان در ترکیه اعتراض کند. شماری از این پناهجویان بیشتر از یک سال است در آن بازداشتگاه نگاه داشته شده اند. فدراسیون این شکایتنامه را علاوه بر دادگاه اروپا برای کمیساری عالی سازمان ملل و سازمان عفو بین الملل و دیدبان حقوق بشر و بسیاری از سازمانهای مدافع حقوق پناهندگان خواهد فرستاد و خواستار دخالت فوری آنها در سرنوشت پناهجویان بازداشتی در "دیپورت سنتر استامبول" و محکومیت دولت ترکیه بخاطر بازداشت و بدرفتاری با آنهاست.
همبستگی، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
13 ژانویه 2010