عادلانه نيست اشکان نریمانی از انگلستان   بعلت تبعیض اشکار طبقاتی ، به علت نبود کوچکترین آزادی در ایران، به علت فضای خفقان،  بسیاری از جوانان در کشور دچار بیماری های روحی و روانی شده اند. جوانان این وضعیت نابسمان را حس می کنند. دراعتراض به این وضعیت اسفناک و غیر انسانی ، بخشی از جوانان را واداشت تا خانواده و دوست و همه آنچیز هایی که به آن احساس تعلق داشتند رها کنند و از کشور خارج شوند. و این شروع یک آوارگی تمام عیار است یکی از نمونه های آن جوانان خود من هستم . من بیش از شش سال از ورودم به کشور انگلیس می گذرد زمانی نزدیک به چهار سال آن را در انتظار انجام مصاحبه وزارت کشور مطبوع سپری گشت و درست از شروع آغاز این مدت اضطراب و دلهره و نگرانی برای آینده ام در من پدیدار گشت تا جایی که مرا دچار نوسانات روحی و افسردگی نموده بلاتکلیفی و سردرگمی و عدم اطمینان به فردا و اینکه باز گشت من به کشورم چه مشکلات دیگری را مجددا برایم به وجود خواهد آورد مسائلی بود که ناراحتی های روحی و روانی مرا صد چندان کرد تا جایی که کارم به بیمارستان و پزشک کشیده شد  که مدارک آن در پرونده ام موجود میباشد. این مشکلات زمانی شدت پیدا کرد که پس از گذشت چهار سال و نیم با در یافت جواب منفی قطع سا پورت مالی دولتی کشوری که پناهنده آن شدم ضربه دیگری را بر من وارد آورد ریزش موهای سر و صورتم از جمله این مشکلات روحی و روانی بود زمانی که جواب منفی دریافت نمودم از یک طرف و عدم قبول فرجام خواهی من از سوی دادگاه تجدید نظر مرا به شدت نگران تر نموده است. عدالت حکم می کند تا آخرین مطالب عنوان شده و دفاعیه امثال من شنیده شود و سپس قضاوت گردد که متاسفانه وزارت کشور انگلیس بی توجهی نموده و وکیل اولیه در این اوضاع نتنها بمن کمکی نکرد بلکه با بی عملی و دست روی دست گذاشتن در واقع در رانده شدن من به این وضعیت، سهیم گردید. قابل ذکر است  که من در سن 22 سالگی وارد انگلیس شدم و امروز 28  سال دارم. 6 سال از بهترین سالهای عمرم بیهوده گذشت . سالهایی که می توانستم به بهترین نحو از ان استفاده کنم با فشارهای روانی و سرگردانی سپری شد.  در این لحظات سخت وجدان بیدار خیر خواهان و و همه کسانی  که برای بهبود جامعه بشری تلاش می کنند را به استمداد می طلبم .