کدام کشور امن است؟ فرید یوسفی   اخراج پناهجویان به کشورهایی که از آن گریخته اند عملی غیر انسانی می باشد.هیچ انسانی از روی دلخوشی و از سر تفریح کشور خود را ترک نکرده و به جاده پناهندگی گام نمی گذارد. پناهجویان انسانهای درد کشیده ای هستند که اغلب همه چیز خود را در راه این مهاجرت نا خواسته از دست داده اند،مسکن،شغل،دارایی و گاه فرزندان و همسر خود را. افرادی که با پرداخت مبالغ هنگفت به قاچاقچیان،زندگیشان را در راههای پر پیچ و خم و خطرناک به مخاطره انداخته اند تا به ساحلی امن برسند.  چه بسیار انسانهایی که در این راه جان خود را در کوهستان،دریا و جنگل از دست داده اند بدون آنکه کسی از سرنوشت آنها آگاهی داشته باشد. پناهجویانی هم که در این راه به مقصد میرسند پس از سالها زندگی در کشورهای میزبان و در انتظار پاسخ از ادارات مهاجرت و خو گرفتن با شرایط جدید دیگر هیچ راهی برای بازگشت به کشور خود نمی بینند و برای ماندن متحمل فشارهای سختی می شوند.     براستی پناهندگان از چه می گریزند؟ با نگاهی به کشورهای پناهنده خیز،پاسخ چندان مشکل نیست. از استبداد مذهبی و بی حقوقی در ایران، از تروریسم و کشتار در عراق و از نابسامانی و فقر در افغانستان. براستی کدام انسان عادلی این کشورها را امن می داند؟ آیا وقایعی که هر روز در این کشورها روی می دهد دلایلی آشکار بر ناامنی آنها نیست؟ روزی نیست که در مطبوعات و رسانه ها، خبری ناگوار از ایران نرسد، صدای انفجاری در عراق شنیده نشود یا شورشیان در افغانستان در دل مردم وحشت ایجاد نکرده باشند، تا جایی که حتی سربازان غربی مستقر در عراق و افغانستان از دیدن صحنه های خشونت بار و کشته شدن انسانها دچار افسردگی و بیماریهای روحی شده اند و کشورهای غربی در مورد سفر به این مناطق به شهروندان خود هشدار می دهند، آیا اینها نشانه امنیت است؟   ما پناهندگان ایرانی نیز خود شاهدان زنده ای هستیم از نا امنی در ایران. امری که امروز بر کسی پوشیده نیست، مگر آنان که بر اساس منافع خویش چشم خود را بر روی حقایق بسته اند. حکومتی که پرونده حقوق بشرش لبریز از صفحات سیاه و هولناک است و شکنجه و آزار شهروندان را امری عادی میداند. پس پیام ما پناهجویان اینست که کشورهای ما امن نیستند، اخراج پناهجویان را متوقف کنید.     آپریل 2008