عبدالله اسدی   در حاشیه  انتقاد دبیر کل سازمان ملل متحد از وضعیت حقوق بشر در ایران   بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد از پیشینه حقوق بشر در  ایران انتقاد کرده و گفته است در این مورد نگرانی های زیادی دارد که دامنه آن از افزایش موارد مجازات اعدام گرفته تا تعقیب و آزار اقلیت های دینی و سرکوب حقوق زنان ادامه دارد. بان کی مون اظهار داشته است که طی ماههای اخیر، تعداد اعدام ها در ایران به ناگهان افزایش پیدا کرده است. در تاریخ بیست و هفتم ماه ژوئیه سال جاری، 29 نفر در ایران اعدام شدند.   در گزارش  دبیر کل سازمان ملل که درآن به سرکوب جنبش زنان در ایران اشاره دارد، آمده است که زنان به طور مکرر به دلیل استفاده از روسری های خیلی آزاد و لباس های خیلی تنگ دستگیر می شوند. گزارش های مربوط به خشونت علیه بهائیان نیز افزایش یافته و محل زندگی و کسب اعضای جامعه بهاییان ایران هدف قرار گرفته است. بان کی مون گفته است: قطع اعضای بدن و مجازاتهای بدنی که جرائم مجازات اسلامی تلقی می شود باعث نگرانی جدی است. وی همچنین به گزارشهایی در مورد شلاق زدن همجنس گرایان و تهدید آنها به اعدام اشاره کرده است.  دبیرکل سازمان ملل گفته است که در مجموع، وضعیت حقوق بشر در ایران نگران کننده است.   اظهارات فوق گفته های دبیر کل سازمان ملل در مورد نقض حقوق بشر در ایران  است، گفته های شورای حقوق بشر سازمان ملل است. از جمله گفته ها و  اظهار نگرانیهای  سازمان عفو بین الملل در مورد بی حقوقی مردم در ایران هم هست. به علاوه  اینها گزارشات سازمان دیده بان حقوق بشر و اتحادیه اروپا در مورد  سرکوب و اختناق  سیاسی  در ایران هم هست که هر هفته در سرتیتر روزنامه ها و سایتهای خبری  کشورهای غربی جایی که در آن دم از رعایت حقوق بشر میزنند انعکاس و بازتاب خبری پیدا میکند و از این طریق افکار عمومی دنیا  هر روز شاهد تحمیل دهها فقره جنایت و بی حقوقی از سوی جمهوری اسلامی به مردم ایران هستند.     فرانسه رییس دوره ای اتحاديه اروپا دو هفته پیش با احضار سفیر ایران در پاریس، نسبت به وخامت وضعيت حقوق بشر در ايران ابراز نگرانی کرد. ديپلماتهای فرانسوی نگرانی خود را از تبعيض دينی و قومی، اقدامات قضايی عليه فعالان حقوق زن، فشار عليه دانشجويان، زندانی کردن فعالان کارگری و اعدام مجرمان زير ۱۸ سال در ايران ابراز کردند. هرگاه جمهوری اسلامی دست به جنایت می زند و به جرم همجنسگرایی  و با نام اراذل و اوباش و یا به جرم فعالیت سیاسی جوخه اعدام  برپا میکند و یا به سرکوب زنان و ایجاد فضای  ترس و حشت می پردازد در رسانه های خبری دنیا به سرعت منعکس می شود.   اینها همه خوب است و میتواند جمهوری اسلامی را هرچه بیشتر تحت فشار قرار دهد و دست مردم را برای سازمان دادن اعتراضات عمومی و گسترده تری بازنماید اما کافی نیست، باید فعالیت ما برای انزوای  جمهوری اسلامی  از این سطح فراتر رود. باید تلاش ما برای ایزوله کردن جمهوری اسلامی به جایی برسد تا برخورد مجامع و مراجع بین المللی و دولتها در مورد جمهوری اسلامی  تغییر یابد و روابط سیاسی و دیپلوماتیکشان را با آن قطع نمایند تا حرکت ما و تلاش ما برای انزوای  رژیم اسلامی جنبه اثباتی و  عملیتری  به خود بگیرد.   باید از سازمانها و مجامع بین المللی و دولتها بویژه دولتهای غربی بخواهیم که  بجای صادر کردن بیانیه ها یی که فقط  جنبه های نگران کننده  از وخامت حقوق بشر در ایران را بیان میکند، رسما اعلام کنند که دنیا نباید جمهوری اسلامی را به عنوان نماینده مردم ایران برسمیت بشناسد و نباید آنان را  برای سخنرانی و اظهار نظر در مراجع  بین اللمللی  راه  دهد. باید از آنها خواسته شود تا اینبار اعلام کنند که رژیم اسلامی در ایران بجرم جدا سازی زن و مرد و تحمیل آپارتاید جنسی مشابه حکومت آپارتاید نژادی در آفریقای جنوبی از جامعه جهانی طرد و منزوی گردد. باید کاری کنیم که بجرم  تحمیل فقر و بیکاری  به میلیونها  کارگر و مردم زحمتکش در ایران، ممنوع کردن حق تشکل و اعتصاب و اجرای احکام و شلاق در مورد رهبران و فعالین کارگری، ورود نمایندگان جمهوری اسلامی را به سازمان جهانی کار ممنوع کنند. از دنیا بخواهیم  تا به جرم  سرکوب دانشجویان و معلمین، ورود نمایندگان و فرستادگان  جمهوری اسلامی به  همه کانونهای هنری و فرهنگی جهان ممنوع شود. بخواهیم تا به جرم جنایت علیه مردم ایران و اعدام هزاران زندانی سیاسی و تحمیل 5 میلیون  آواره در صورت خروج  سران رژیم  اسلامی از ایران، آنها دستگیر و در دادگاههای بین المللی  به محاکمه کشیده شوند.   پناهجویان ایرانی  باید بتوانند همین بیانیه ها و اظهار نگرانیهای  اتحادیه اروپا  و سازمان ملل و  وزارتخانه های  کشورهای مختلف را به دست بگیرند و نه تنها از حق پناهندگی خود دفاع کنند که همه به عنوان شاکیان خصوصی  به جرم  تحمیل آوارگی و تحمیل یک زندگی نابرابر خواستار بازداشت و  محاکمه سران جمهوری شوند. حکومت نژادپرست در آفریقای جنوبی و نظام آپارتاید، عملا قانون طبقه بندی نژادها را به ساکنین آن کشور اعم از سفید، سیاه، دورگه و غیر تحمیل کرد و آنها را ملزم نمود تا نژادشان را در اوراق شناسائی درج نمایند. با اجرای این قانون، تبعیض نژادی بر اساس آپارتاید کاملا جنبه حقوقی و قانونی به خود گرفت حتی قانون ازدواج هم نژادی شد و هرگونه ازدواج و رابطه جنسی بین زنان و مردان متعلق به نژادهای مختلف ممنوع و مورد مجازات قرار می گرفت. در اعتراض به آن وضعیت در آن دوران مبارزه بسیار وسیعی در داخل و خارج از آفریقای جنوبی شکل گرفت و به آن شرایط پایان داد و دنیا را بر سر حکومت آپارتاد خراب کردند. قانون تبعیض نژادی آفریقای جنوبی 29 سال است درشکل آپارتاید جنسی و تبعیض  جنسیتی بر علیه زنان، برعلیه اقلیتهای مذهبی، برعلیه مهاجرین افغان، برضد موجودیت اسرائیل و اتباع غیر مسلمان در ایران اجرا می شود. ما هم باید دنیا را بر سر جمهوری  اسلامی خراب کنیم.          25 اکتبر 2008     ****