زندانى به نام تيپف نامه يكى از پناهجويان مقيم تيپف عراق   با عرض سلام و خسته نباشید از اینکه فریاد زنده به گور شدگان را به بیرون از قلعه الموت رساندید.از ما حمایت کردید نهایت تشکر و قدردانی را میکنم. من از سرزمین های بی آب و علف و بیابان برهوت عراق با گرمای آفتاب آنچنانی اقدام به نوشتن این نامه میکنم.اینجا بیابانی است در ناکجا آباد به نام اشرف که یک ولایت فقیه مد اروپایی دارد.آخوندی بی عمامه اما دجالترو شیاط تراز امام بهشت  فروشان است.آن یکی شغلش بهشت فروش بود ،این ولی فقیه مدرنه هموطن فروش و وطن فروش .آن یکی وقتی در سال ١٣٥٧ آمد بعد از دو سال به امید و اعتماد خلق محروم ایران خیانت کرد.اما این یکی به امید و اعتماد نیروهای آگاه وانقلابی و جامعه جوان ایران خیانت کرد . خیانت آن دجال کفن پاره را میشد با خون بها کمتری خرید.ولی خیانت این دجال مدره را دو – سه نسل از جوانان  آگاه جامعه حداقل باید بپردازد.   و اما : یکی از نوادگان قاجاریه فیلش هوای هندوستان  را کرده و به یادش افتاده بود که اجداد او زمانی سلطنت قاجاریه را داشته بودند و هوس کرده که جای نیاکان خود را پر کند این فرد لقب های مختلفی را از ولی فقیه خود به خودش آویزان کرده است مهر تابان است.گوهری بی بدیل است سیده نسا عالمین زمانه است.خورشیدی که بر یال شیر خورشید ایران زمین است. او فردی نیست بجز مریم قجر عضدانلوقاجاریه!؟ درست شنیدید او است که نام کاوه زمانه و...... هرچه افتخار آفرینان این سرزمین غرور آفرینرا به خود چسبانده است . ادعا داشت که میخواهد ایران را آزاد کند. از همان سالی که به این منصب انتخاب شد درفش و زندان  شکنجه را شروع کرد . زندان منصوری و محمد مقدم در منطقه ماوت –پیش کش و پیش مقدم خانم قجرعضدانلو بود . در دوران ملکه مریم قجر عضدانلو قاجاریه (ابریشمچی – رجوی)بود که خود کشی ها!؟در درون یک سازمان به استلا انقلابی بر اثر فشار بر روی اعضای خود ، خودکشی می کردند که آمار خودکشی ها در درون سازمان مجاهدین و رژیم خمینی را اگر نسبت ببندیم در درون این قله الموت ٥/٢برابر جامعه ستم زده ایران است.   من بعد از سی سال فعالیت سیاسی و مبارزه مجبور شدم که پس از سقوط صدام و از دست دادن قدرت سرکوب رجوی از قلعه الموت وی فرار کنم و به محلی به نام تیف که یک زندان نظامی است بروم. در طی مدت زمانی که در درون مجاهدین بودم تمام سرمایه و ماشین ،زندگی و جوانی و عمرم خودم را دراین سازمان از دست دادم من به دنبال هدفی دیگر بودم که یکی بدتر از خمینی در آمد . در سال ٦٠ محکوم به اعدام از زندان رژیم خمینی فرار کردم.در سال ٦٤ مدت پنج ماه در زندان مجاهدین در زندانهای منصوری و مقدم در منطقه ماوت بودم.از سال ٧٢ که با این جنایتکاران زاویه پیدا کردم. بارها در نشست های آنچنانی کتک خوردم .سه – چهار بار توسط شخص مسعود رجوی وطن فروش تهدید شدم .که اگر بخواهم بروم باید 2سال در زندان مجاهدین باشم و هشت سال در زندان مخوف ابوغریب و سپس به جرم ورود غیر قانونی محاکمه شوم که حکم آن معلوم بود     .به ناچار مابین بد و بدتر ،بد را انتخاب کردم و بارها در نشست های بزرگ که چند صدنفره بود مورد هتاکی و اذیت و آزار قرار گرفتم و دو سه بار تصمیم به خودکشی گرفتم که مانند دیگران خودم را خلاص کنم . اما نشد درد دل و حرفهای زیادی است و کوتاه میکنم. من در محلی هستم که این محل یک زندان نظامی به نام تیف است.در این گرمای عراق سه سال است که در زیر جادرهای پلاستیکی زندگی کنیم. زمانی ما به عنوان افراد تحت عنوان کنواسیون چهار ژنو بودیم.و از هر گونه حق حقوق قانونی محروم بودیم و پس از آنکه به عنوان پناهنده شناخته شدیم فرقی نکرد و ما باز از حقوق قانونی خود محروم هستیم.تحت این عنوان که دولت امریکا مصوبه قانون پناهندگی را امضا نکرده است. و عراق یک کشور جنگی است.شرایط جنگی است وتحت عنوان شرایط جنگی اجازه داده نشده سازمان های بین المللی از ما دیدن کنند.   به تمامی هموطنان آزاده و آگاه ایران اخیرا از توطئه های کثیف مذدور وزارت اطلاعات رژیم خمینی  کریم حقما.... از اربابان خود دستور گرفته و وی دو روز قبل با اشک تمساح در تلویزیون آخوندی پیوند برای افراد تیف میریخت با خبر شدیم مزدور کثیف به هموطنان آزاده و آگاه که از ما حمایت و پشتیبانی می کردند و و دست به فعالیت زده بودند که ما را از زندان تیف که محبوس هستیم آزاد کنند، زنگ میزند و میگوید که شماها دیگر نیاز نیست برای افراد تیف فعالیت کنید . ما خودمان انجمن و کمیته ای تشکیل داده ایم و داریم کار انها را پی گیری میکنیم. از تمام هموطنان آزاده و آگاه و شخصیت های مستقل در خواست کمک دارم و دست یاری به سمت آنان دراز میکنم. که این توطئه کثیف وزارت اطلاعات و عناصر معلول الحات آنها را خنثی کنند و حقایق را به مجامعه بین المللی بگویند. و هر چه می توانند بیشتر در این راستا فعالیت کنند.   محمد کرمی – تیف عراق         شما در اين باره چه نطرى داريد؟