٧ اكتبر، عروج يكپارچه جنبش دفاع از پناهندگى در جهان   فرشاد حسينى   جنبش دفاع از حق پناهندگى براى اولين بار يك نمايش هماهنگ و سراسرى در اقصى نقاط جهان داشت. آكسيونهاى ٧ اكتبر در اروپا، آفريقا، آمريكا و آمريكاى جنوبى، تولد غول عظيم جنبش جهانى دفاع از حقوق پناهندگى را بشارت داد. اين آغاز تكان سراسرى يك جنبش نهفته در جامعه جهانى بود. ابتدا نگاهى گزارش گونه به اين حركت سراسرى و جهانى انداخته و سپس تحليلا افق و مصافهاى فرا روى اين جنبش جهانى را مرور ميكنيم.   سازماندهى اعتراض هماهمنگ جهانى در دفاع از حق پناهندگى براى نخستين بار در مه امسال در فروم اجتماعى اروپا مطرح و به تصويب رسيد. بيش از ٢٥٠ سازمان از ٢٨ كشور دنيا اين حركت اعتراضى را مورد حمايت قرار داده و خود را در تدارك اين حركت متعهد كردند. روز شنبه ٧ اكتبر هزاران نفر در اقصي نقاط دنيا از آتن تا لندن و از هامبورگ تا مكزيك در دفاع از حق پناهندگى و حق جابجايي آزادنه انسانها به خيابانها آمده و به يك اعتراض جمعي و هماهنگ دست زدند.  فعالين فدراسيون در برخى از شهرها و كشورها دوشادوش اين جنبش فعالانه شركت داشتند.  گزارشاتى كه تاكنون از اقصى نقاط دنيا دريافت كرديم بدين قرار است:   اروپا ( آلمان، انگلستان، ايتاليا، اسپانيا، اتريش، اسكاتلند، بلژيك، بلغارستان، روسيه، سوئد، سوئيس، فرانسه، لهستان، هلند و يونان) آفريقا (مالى، موريتانى، نيجريه و مراكش) آمريكا و مكزيك     آلمان هامبورگ، بيش از ٨٠٠ نفر در شهر هامبورگ در روز شنبه و در هواى بارانى دست به تظاهرات زدند. تظاهرات هامبورگ با خواست حق ماندن و حقوق برابر براى همه و در اعتراض به شرايط بد كمپ ها و عليه ديپورت سازمان يافته بود. يك ابتكار جالب سازمان دهندگان اين تظاهرات درست كردن پاسپورتهاى سمبليك جهانى براى همگان بود كه آن را در محل تظاهرات بطور رايگان به همه اهدا ميكردند. اين حركت سمبليك هر چند هنوز نفس پاسپورت را در خود فرض گرفته اما شرايط جهانى و انسانى را براى توزيع آن قائل ميشود. در جريان تظاهرات هامبورگ چند تن از پناهجويان در رابطه با شرايط اسف ناك كمپ هايشان و برخوردهاي خشونت آميز مسئولين و كارمندان كمپ سخنرانى كرده و ضمن ارائه گزارشى از وضعيت اعتراض و اعتصابشان در اين كمپ ها از حاضرين خواستند تا اعتراض آنها را مورد حمايت وسيع و جدى قرار دهند. تظاهراتهاى مشابهي در شهرهاى كولوگنه، لينداو، فريبورگ، پوتسدام، برلين، كلن، فرانكفورت، كاسل و غيره انجام شده كه گزارش مفصل تر برخى از اين گزارشات را در همين شماره همبستگى ميخوانيد. انگلستان در شهر لندن تظاهراتي با حضور بيش از ٥٠٠ نفر سازمان داده شد. تظاهراتهاي مشابهى در شهرهاى بيرمنگهام و گلاسكو گزارش شده است.   ايتاليا  تظاهراتهاي وسيعى در چندين شهر ايتاليا از جمله: ونيز، ميلان، روم، گوريزيا و بولونگا در دفاع از حق پناهندگى و عليه سخت كرن شرايط ورود به اروپا سازمان داده شده بود كه صدها تن در آن شركت كردند. اسپانيا بيش از ١٠٠٠ نفر در بارسلونا دست به تظاهرات در دفاع از پناهندگان زدند. همچنين در مالاگا نيز ٦٠٠ نفر شركت داشتند. تظاهرات در شهرهاى ديگرى مانند جزاير قناري، والنسيا، مادريد و شند شهر ديگر اسپانيا ادامه داشته است. اتريش در شهر وين اتريش نيز تظاهراتي با شركت صدها نفر سازمان داده شده است. اسكاتلند دهها تن در دفاع از حق پناهندگي تظاهرات كردند. بلژيك بيش از ٤٠٠ نفر در شهر بروكسل در حمايت از حق اقامت پناهجويان بدون كاغذ دست به تظاهرات زدند. هلند در شهر زندام هلند تظاهراتى با شركت دهها تن برگزار شد. قبل از آن در ساعت ٦ صبح روز ٥ اكتبر گروهى از فعالين حقوق پناهندگى در شهر روتردام هلند كشتى مخصوص بازداشت پناهجويان را براي لحظاتي اشغال كردند.   افق هاى فرا روى جنبش جهانى پناهندگي   جنبش پناهندگى زمينه ها و پتانسيل هاى اجتماعي وسيعى براى تعرض دارد. اگر به روند مبارزات اين جنبش ها در تك تك اين كشورها نگاه كنيم سيل وسيعتر و اجتماعى ترى را مدام در صحنه جامعه و در اعتراض ميبينيم. هر كدام اين كشورها در مقطعى شاهد تظاهرات چند هزار نفره در دفاع از حق پناهندگى بوده است. اين جنبش هنوز پا در قلمرو كل جامعه نگذاشته و نيرو و پتانسيل سازمانى را كه عموما سازمانهاي عضو فروم ميباشند را در بر گرفته است. براى ايجاد يك جنبش اعتراضى وسيع و توده اى در سراسر جهان بايد با همان مقياس سراغ افكار عمومى و جامعه رفت. بايد دايره فعاليت را از حوزه فعالين گسترده تر كرد و به حوزه فعاليت كل جامعه تبديل كرد. اين جنبش بايد بتواند روى مطالبات مشخص انسانى و اجتماعى با مطالبات مردم گره خورده و يك صف مشترك در امر دفاع از حقوق انسانى و دفاع از حقوق اجتماعى را شكل دهد. فدراسيون سراسرى پناهندگان ايرانى نيز در جريان اين حركت جهانى آماده نبود. و با تمام قابليتها و پتانسيلش ظاهر نشد. اما اين حركت نطفه و سرآغاز يك حركت وسيعترى هم براى فدراسيون و هم براى كل شبكه مدافعين حقوق پناهندگى در جهان است. بايد اين روز را از سال آينده به يك روز مهم و حساس در تقويم سياسى دنيا تبديل كرد. درست مانند روزهاى اول ماه مه و روز جهانى زن. اين روز بايد روز برافراشتن پرچم يكي از انسانى ترين و مترقى ترين مطالبات جامعه بشرى باشد. اين روز را بايد به روز گره خوردن حركت و جنبش پناهندگى با جنبش كارگرى و جنبش دفاع از حقوق انسانى تبديل كرد. ٧ اكتبر سال ديگر بايد در گستره جغرافيايى وسيعتر و در ابعاد اجتماعى و توده اى ترى ظاهر شد. بايد تلاش كرد اين روز را به روز و سنت اعتراض جهانى پناهنده تبديل كرد. اكنون روز جهانى پناهنده چيزى جز روز نصب مدالهاى افتخار بر سينه كميسارياي پناهندگان سازمان ملل نيست. در بهترين حالت عده اي پناهنده را گرد هم مياورند تا در نهايت شكرگذاري خود را از سيستم و قوانين موجود پناهندگى به دنيا عرضه كنند. پناهنده خود يكى از پديده ها و عوارض اعتراض اجتماعي است. پناهنده پناهنده ميشود چون نسبت به وضع موجود معترض است. در تلاش است كه زندگى بهترى را بدست آورد. سيستم و قوانين پناهندگي بمثابه قيچي براى برش اين سنت اعتراض در وجود پناهنده عمل ميكند. راديكاليسم و پتانسيل اعتراض را با پنبه قيچي مى كنند. تلاش ميكنند پناهنده را از بستر جامعه جدا كرده و در كنج انزوا از سر ترحم يا لوكس نشان دادن خط كش و ترازوى تعهد خود به معيارهاي حقوق بشرى، دست نوازشگري بر سرش ميكشند. روز جهانى پناهنده توسط سازمان ملل و اساسا با هدف مدال دادن به كميسارياي پناهندگى سازمان ملل ايجاد كردند. جنبش پناهندگى بايد از امروز ٧ اكتبر را به روز اعتراض جهانى و روز جهانى خود تبديل كند. بايد از اين سنت اعتراض اجتماعي دفاع كند. و خود را با اين سنت تداعى كند.     شما در اين باره چه نطرى داريد؟