|
٧ اكتبر، عروج يكپارچه جنبش دفاع از پناهندگى در جهان
فرشاد حسينى
جنبش دفاع از حق پناهندگى براى اولين بار يك نمايش هماهنگ و سراسرى در اقصى نقاط جهان داشت. آكسيونهاى ٧ اكتبر در اروپا، آفريقا، آمريكا و آمريكاى جنوبى، تولد غول عظيم جنبش جهانى دفاع از حقوق پناهندگى را بشارت داد. اين آغاز تكان سراسرى يك جنبش نهفته در جامعه جهانى بود. ابتدا نگاهى گزارش گونه به اين حركت سراسرى و جهانى انداخته و سپس تحليلا افق و مصافهاى فرا روى اين جنبش جهانى را مرور ميكنيم.
سازماندهى اعتراض هماهمنگ جهانى در دفاع از حق پناهندگى براى نخستين بار در مه امسال در فروم اجتماعى اروپا مطرح و به تصويب رسيد. بيش از ٢٥٠ سازمان از ٢٨ كشور دنيا اين حركت اعتراضى را مورد حمايت قرار داده و خود را در تدارك اين حركت متعهد كردند. روز شنبه ٧ اكتبر هزاران نفر در اقصي نقاط دنيا از آتن تا لندن و از هامبورگ تا مكزيك در دفاع از حق پناهندگى و حق جابجايي آزادنه انسانها به خيابانها آمده و به يك اعتراض جمعي و هماهنگ دست زدند. فعالين فدراسيون در برخى از شهرها و كشورها دوشادوش اين جنبش فعالانه شركت داشتند. گزارشاتى كه تاكنون از اقصى نقاط دنيا دريافت كرديم بدين قرار است:
اروپا ( آلمان، انگلستان، ايتاليا، اسپانيا، اتريش، اسكاتلند، بلژيك، بلغارستان، روسيه، سوئد، سوئيس، فرانسه، لهستان، هلند و يونان)
آفريقا (مالى، موريتانى، نيجريه و مراكش)
آمريكا و مكزيك
آلمان
هامبورگ، بيش از ٨٠٠ نفر در شهر هامبورگ در روز شنبه و در هواى بارانى دست به تظاهرات زدند. تظاهرات هامبورگ با خواست حق ماندن و حقوق برابر براى همه و در اعتراض به شرايط بد كمپ ها و عليه ديپورت سازمان يافته بود. يك ابتكار جالب سازمان دهندگان اين تظاهرات درست كردن پاسپورتهاى سمبليك جهانى براى همگان بود كه آن را در محل تظاهرات بطور رايگان به همه اهدا ميكردند. اين حركت سمبليك هر چند هنوز نفس پاسپورت را در خود فرض گرفته اما شرايط جهانى و انسانى را براى توزيع آن قائل ميشود. در جريان تظاهرات هامبورگ چند تن از پناهجويان در رابطه با شرايط اسف ناك كمپ هايشان و برخوردهاي خشونت آميز مسئولين و كارمندان كمپ سخنرانى كرده و ضمن ارائه گزارشى از وضعيت اعتراض و اعتصابشان در اين كمپ ها از حاضرين خواستند تا اعتراض آنها را مورد حمايت وسيع و جدى قرار دهند.
تظاهراتهاى مشابهي در شهرهاى كولوگنه، لينداو، فريبورگ، پوتسدام، برلين، كلن، فرانكفورت، كاسل و غيره انجام شده كه گزارش مفصل تر برخى از اين گزارشات را در همين شماره همبستگى ميخوانيد.
انگلستان
در شهر لندن تظاهراتي با حضور بيش از ٥٠٠ نفر سازمان داده شد. تظاهراتهاي مشابهى در شهرهاى بيرمنگهام و گلاسكو گزارش شده است.
ايتاليا
تظاهراتهاي وسيعى در چندين شهر ايتاليا از جمله: ونيز، ميلان، روم، گوريزيا و بولونگا در دفاع از حق پناهندگى و عليه سخت كرن شرايط ورود به اروپا سازمان داده شده بود كه صدها تن در آن شركت كردند.
اسپانيا
بيش از ١٠٠٠ نفر در بارسلونا دست به تظاهرات در دفاع از پناهندگان زدند. همچنين در مالاگا نيز ٦٠٠ نفر شركت داشتند. تظاهرات در شهرهاى ديگرى مانند جزاير قناري، والنسيا، مادريد و شند شهر ديگر اسپانيا ادامه داشته است.
اتريش
در شهر وين اتريش نيز تظاهراتي با شركت صدها نفر سازمان داده شده است.
اسكاتلند
دهها تن در دفاع از حق پناهندگي تظاهرات كردند.
بلژيك
بيش از ٤٠٠ نفر در شهر بروكسل در حمايت از حق اقامت پناهجويان بدون كاغذ دست به تظاهرات زدند.
هلند
در شهر زندام هلند تظاهراتى با شركت دهها تن برگزار شد. قبل از آن در ساعت ٦ صبح روز ٥ اكتبر گروهى از فعالين حقوق پناهندگى در شهر روتردام هلند كشتى مخصوص بازداشت پناهجويان را براي لحظاتي اشغال كردند.
افق هاى فرا روى جنبش جهانى پناهندگي
جنبش پناهندگى زمينه ها و پتانسيل هاى اجتماعي وسيعى براى تعرض دارد. اگر به روند مبارزات اين جنبش ها در تك تك اين كشورها نگاه كنيم سيل وسيعتر و اجتماعى ترى را مدام در صحنه جامعه و در اعتراض ميبينيم. هر كدام اين كشورها در مقطعى شاهد تظاهرات چند هزار نفره در دفاع از حق پناهندگى بوده است. اين جنبش هنوز پا در قلمرو كل جامعه نگذاشته و نيرو و پتانسيل سازمانى را كه عموما سازمانهاي عضو فروم ميباشند را در بر گرفته است. براى ايجاد يك جنبش اعتراضى وسيع و توده اى در سراسر جهان بايد با همان مقياس سراغ افكار عمومى و جامعه رفت. بايد دايره فعاليت را از حوزه فعالين گسترده تر كرد و به حوزه فعاليت كل جامعه تبديل كرد. اين جنبش بايد بتواند روى مطالبات مشخص انسانى و اجتماعى با مطالبات مردم گره خورده و يك صف مشترك در امر دفاع از حقوق انسانى و دفاع از حقوق اجتماعى را شكل دهد.
فدراسيون سراسرى پناهندگان ايرانى نيز در جريان اين حركت جهانى آماده نبود. و با تمام قابليتها و پتانسيلش ظاهر نشد. اما اين حركت نطفه و سرآغاز يك حركت وسيعترى هم براى فدراسيون و هم براى كل شبكه مدافعين حقوق پناهندگى در جهان است. بايد اين روز را از سال آينده به يك روز مهم و حساس در تقويم سياسى دنيا تبديل كرد. درست مانند روزهاى اول ماه مه و روز جهانى زن. اين روز بايد روز برافراشتن پرچم يكي از انسانى ترين و مترقى ترين مطالبات جامعه بشرى باشد. اين روز را بايد به روز گره خوردن حركت و جنبش پناهندگى با جنبش كارگرى و جنبش دفاع از حقوق انسانى تبديل كرد.
٧ اكتبر سال ديگر بايد در گستره جغرافيايى وسيعتر و در ابعاد اجتماعى و توده اى ترى ظاهر شد. بايد تلاش كرد اين روز را به روز و سنت اعتراض جهانى پناهنده تبديل كرد. اكنون روز جهانى پناهنده چيزى جز روز نصب مدالهاى افتخار بر سينه كميسارياي پناهندگان سازمان ملل نيست. در بهترين حالت عده اي پناهنده را گرد هم مياورند تا در نهايت شكرگذاري خود را از سيستم و قوانين موجود پناهندگى به دنيا عرضه كنند.
پناهنده خود يكى از پديده ها و عوارض اعتراض اجتماعي است. پناهنده پناهنده ميشود چون نسبت به وضع موجود معترض است. در تلاش است كه زندگى بهترى را بدست آورد. سيستم و قوانين پناهندگي بمثابه قيچي براى برش اين سنت اعتراض در وجود پناهنده عمل ميكند. راديكاليسم و پتانسيل اعتراض را با پنبه قيچي مى كنند. تلاش ميكنند پناهنده را از بستر جامعه جدا كرده و در كنج انزوا از سر ترحم يا لوكس نشان دادن خط كش و ترازوى تعهد خود به معيارهاي حقوق بشرى، دست نوازشگري بر سرش ميكشند. روز جهانى پناهنده توسط سازمان ملل و اساسا با هدف مدال دادن به كميسارياي پناهندگى سازمان ملل ايجاد كردند. جنبش پناهندگى بايد از امروز ٧ اكتبر را به روز اعتراض جهانى و روز جهانى خود تبديل كند. بايد از اين سنت اعتراض اجتماعي دفاع كند. و خود را با اين سنت تداعى كند.
.
آلمان، زير گامهاى سنگين جنبش پناهندگى
جنبش دفاع از حق پناهندگى در شهر اولدنبورگ آلمان
گزارش ازسوسن احمدگلی
پناهجویان هایم بلانکن بورگ(Blankenburg) واقع در اولدنبورگ- آلمان ازجمعه گذشته٢٩سپتامبر، علیه شرایط پناهندگی و حاکم بر این هایم، دست به اعتراضات گستردهای زده اند که تا کنون ادامه دارد.
این "هایم" ، پیش از این، اقامتگاه موقت پناهجویان بود. آنان در ابتدای ورودشان به خاک آلمان برای مدتی کوتاه و فقط تا هنگامی که معاینات پزشکی، مصاحبه های تشخیص هویت و مصاحبه نهایی، صورت پذیرد، در آن نگهداری می شدند و سپس آنها را برابر با تصمیم کامپیوتر!! به مناطق ثالث، اعزام می کردند.
این انتقال را " ترانسفر" می نامیدند و بیشترین زمانی که یک پناهجو در این هایم معطل می شد تا زمان ترانسفر وی فرا برسد ٢تا ٤ ماه بود. البته در موارد خاص، مانند عدم تشخیص هویت پناهجو، یا بیماری های حاد و یا نکات دیگر، زمان این اقامت تا یکسال به طولانی می انجامید.
شرایط هایم بلانکن بورگ، از آن جا که برای مدت ٣ تا ٤ ماه اقامت پناهجو برنامه ریزی شده بود از این قرار بود:
غذای یکنواخت که از طریق کانتین هایم میان پناهجویان توزیع می شد؛ دوری مسافت آن از شهر وعدم دسترسی آنان به خدمات شهری مانند فروشگاه، مدرسه، کلاس زبان و پزشک؛ سطح بسیار نازل خدمات درمانی، تجویز تنها یک مسکن پیش و پا افتاده برای هر گونه بیماری؛ فقدان امکانات مناسب برای کودکان؛ عدم اجرای قوانین مدنی برای حراست ازحقوق ساکنین هایم در برابرمشکلات اجتماعی، مانند پخش مواد مخدر، سروصدای نابهنگام در نیمه شب، عدم رعایت شئونات اجتماعی و شهروندی و عدم کنترل آن ها؛ پرداخت مبلغ ٣٦ یوروبرای مخارج شخصی به هر پناهجودرهر ماه و در پایان عدم اجازه کارطی مدت اقامت.
بدیهی ست که این شرایط حتی برای مدت زمانی اندک، نمی توانست پاسخگوی مسائل ضروری زندگی انسانها باشد، به ویژه انسان هایی که ناملایمات بسیاری را متحمل شده بودند تا خود را به اصطلاح به منطقه ای امن برای زندگی برسانند. اما از آنجا که زود گذر بود مبارزه بر سر بهبود این شرایط از سوی پناهجویان هرگزمطرح نشد.
اما اکنون دو سال است که با اجرای سیاست جدید دولت آلمان نسبت به نحوه پذیرش پناهنده ، علاوه بر تنگ تر کردن عرصه حقوقی برپناهجویان، مدت زمانی که آنان می بایست در این اقامتگاه یا هایم به سر ببرند، بسیار طولانی ترشده، که در بهترین حالت ١٨ ماه است. بعضی از پناهجویان بیش از ٥سال است که هنوز هیچ تصمیمی نسبت به وضعیت آنان گرفته نشده است و همچنان بلاتکلیف ، در این هایم بسر می برند.
از سوی دیگرشرایط زندگی در هایم نیز، نه تنها بهبود نیافته بلکه با کم تر شدن امکانات زندگی و خدمات شهری، عرصه زندگی بر پناهجویان بیش از پیش، تنگ تر شده است.
اگر پیش از این اتوبوس شهری تا میدان داخلی هایم می رفت، طی این دوسال ، مسافرین را که فقط پناهجویان هستند، اول بزرگراه پیاده می کند و این بدان معناست که ایشان برای مراجعت به هایم باید نزدیک به ٣ کیلومتر را در تاریکی مطلق، پیاده بروند. بنابراین چنانچه شب به خدمات پزشکی نیاز داشته باشند یا برای گردش و یا استفاده از کلاسهای زبان و یا خرید بخواهند از هایم خارج شوند، با درنظر گرفتن ایستگاه اتوبوس، از آن صرف نظر می کنند.
کیفیت غذایی که کانتین به پناهجویان توزیع می کند، بسیاربد است و علاوه بر آن تحمل این نحوه تغذیه برای مدت حداقل دوسال دشوار است، این غذاها به ویژه برای کودکان و زنان باردار یا شیرده که نیاز به غذاهای تازه دارند، در مدت طولانی نمی تواند پاسخگوی نیازهای آنان باشد.
مونیکا نینمان (Monika Nienman) ازگروه Flüchtlingscafe گفت که آزمایش شیری که در این هایم به پناهجویان داده میشود، نشان داده است که این شیر طبیعی نبوده بلکه تماما از شیر خشک با مقادیر زیادی شکر تهیه شده است.
هم چنین پیش از این خانواده هایی که دارای کودک بودند و یا زنان شیرده و یا باردار و نیز بیماران، اجازه طبخ غذا در درون اتاق خود داشتند و علاوه بر آن وسیله طبخ شخصی ، یعنی یک هیتر کوچک در اختیار آنان قرار داده می شد.
اما اکنون حتی اجازه این کارهم ، که گاهی کاملا ضروری ست، داده نمی شود.
پناهجویان ناگزیرند حتی گاهی بیش از دوسال شرایط غذایی، درمانی، بی قانونی و عدم دسترسی به هرگونه خدمات شهری را تحمل کنند.
تا کنون درخواست های مکرر پناهجویان برای بهبود شرایط هایم، بی پاسخ مانده است و گاهی نیز با پاسخ هایی از این دست روبرو شده است:
- شما در کشورتان هر روز زیر بمب و موشک بوده اید، چطور از شرایط اجتماعی درون هایم می ترسید!
- شما در کشورتان با هزار جور بیماری زنده مانده اید، چطور حالا در مورد بدی دارو ادعا دارید!
- اگر از اینجا خوشتان نمی آید می توانید برگردید!وغيره
اکنون پناهجویان هایم بلانکن بورگ – اولدنبورگ عزم بر آن داشته اند تا با پی گرفتن مبارزات گسترده خود، شرایط زندگی در این هایم را به نفع خود تغییر دهند.
این مبارزه که اکنون مدت یک هفته از آغاز آن می گذرد توسط سازمان ها ، گروه ها و احزاب ضد نژادپرستی آلمانی، حمایت می شود .این سازمان ها که به طور مداوم برای حقوق زنان ، کودکان و پناهندگان، مبارزه می کنند، گروهی را به این منظور تشکیل داده اند تحت عنوانAntirassistisches Plenum Oldenburg. این گروه از ٢٩ سپتامبر تا اول اکتبر، برای گفتگو و رسیدگی به مشکلات پناهجویان، در برابر هایم بلانکن بورگ چادرهایی را بر پا داشتند و طی این سه روز ضمن اجرای برنامه های متنوع آموزشی ، ورزشی و نیز سخنرانی درباره مسائل قانونی و حقوقی مربوط به پناهندگی در آلمان، فرصتی را هم به بیان دیدگاه ها و مشکلات پناهجویان که هم چنین از شهرهای دیگر نیز آمده بودند، اختصاص دادند.
سپس در برابر در اصلی هایم که با انبوهی از پلیس های مسلح محافظت می شد تا تظاهرات به درون هایم راه نیابد، جمع شدند و شعار دادند: " هایم باید برچیده شود"( Das Lager muss weg).
یک کودک لبنانی که همراه مادرش از هایم "برامشه" آمده بود بیان کرد که به دلیل خواستن یک موزبیشتر، مامور محافظت هایم "برامشه" او را بشدت گرفته و از در کانتین( محل توزیع غذا) به بیرون پرتاب کرده که در نتیجه این عمل، کمر اوبه شدت آسیب دیده است . لازم به ذکر است که برابر با نامه پزشک معالج این کودک ، ضربه در تاریخ ٢٨ جولای به کودک وارد شده است اما در پشت کمراو هنوزآثار کبودی کاملا واضح مشاهده می شد. مادر این کودک ( رحاب)گفت که بر اثراین برخورد وحشیانه، پسرش شب ها می ترسد و پی درپی دچار حملات عصبی می شود. او برای دفاع از حق کودک خود، از طریق مراجع قانونی ، موضوع را پی گیری می کند.
او گفت که "هیچ کس حق ندارد کودکان ما را بزند."
زنان فعال آلمانی نیزاز جمله گروه های کاری دراین برنامه بودند که برای آشنایی با مسائل زنان، از نزدیک با زنان پناهجو گفتگو می کردند.
پناهجویان از شهرهای متفاوت، هر کدام به بازگویی شرایط خود پرداخت و دیگران را با مشکلاتی که با آن روبرو بوده و هست آشنا ساخت.
سپس این گروه جلساتی را برای بررسی امکان و شیوه های مبارزه مشترک ، حول مسائل مشترک پناهجویان، ترتیب دادند و پیرامون آن به بحث و گفتگو پرداختند.
آن ها کل سیستم پناهندگی در آلمان را غیر انسانی نامیدند و گفتند که باید با کل این سیستم مبارزه شود.
زنی جوان به نام فاطمه که از لبنان آمده بود اظهار داشت: " پلیس ها یک هفته است که ما را ازپیوستن به این تظاهرات ترسانده اند و گفته اند که این ها آمده اند تا برسر شما بمب بیاندازند و کودکانتان را ازشما بگیرند. اما ما می دانیم که اگر در اتاق مان بنشینیم ، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. اگرتعدادمان کم باشد پلیس می تواند ما را بگیرد و برگرداند یا به جای دیگری منتقل کند، اما چنانچه زیاد باشیم ، دیگر کاری از پیش نخواهند برد."
آنان روز شنبه ٣٠ سپتامبر درخیابان های شهر اولدنبورگ راهپیمایی کردند و پیرامون شرایط موجودهایم ها و خواست های خود شعارهایی را عنوان کردند.
از جمله شعارها:
بدن هایم در هیچ کجا
هایم یعنی جداسازی انسان ها
برگرداندن پناهجویان ، هرگز
آموزش برای همه
هایم یعنی عدم آزادی
هایم ، عدم مراقبت های پزشکی
حق ماندن برای همه
ما انسان هستیم
هایم باید برچیده شود
راهپیمایی روز شنبه آنان با تعداد نزدیک به ٣٠ تن از افراد پلیس و به طور دقیق ١٠ماشین پلیس، همراهی می شد. اما راهپیمایان با کمک و همراهی سازمان یافته گروه آلمانی نام برده شده در کمال آرامش و نظم ، برنامه های خود را پی گرفتند.
آن ها از بلندگوها فریاد می زدند " حق برابر برای همه"
رونالد سپرلینگ از سوی گروه آلمانی آنتی راسیسم در پشت بلندگو و به آلمانی رو به عابران آلمانی گفت : " ما امروز اینجا علیه هرگونه هایم و تبعیض پناهجویان تظاهرات می کنیم. ٩٩ درصد پناهجویان برگردانده می شوند. ما برای آنان خواهان آینده ای روشن هستیم و حق ماندن در هرجای دنیا که می خواهند. این حق هر انسانی است. دولت آلمان می گوید مایل به ایجاد هماهنگی فرهنگی میان پناهندگان و آلمانی هاست، اما سیاستی که او در پیش گرفته است ، ضد فرهنگی ست."
جالب توجه بود که سخنرانان در پس پرده سخنرانی می کردند. زیرا هر یک از آنان دارای مشاغلی در نهادها و یا دانشگاه بود و نگران بودند که توسط پلیس که فیلمبرداری می کرد شناسایی شوند.
راهپیمایان با چوب بر روی بشکه های پلاستیکی بزرگ و یا قوطی های خالی کنسرو، می نواختندو به این ترتیب با ایجاد سر و صدا ، توجه عابران را به تظاهرات خود جلب می کردند.
آنان در پایان با تشکر از گروه های کاری آلمانی که آنان را حمایت کرده بودند ، و یادآوری این نکته که مبارزه آنان تا رسیدن به خواست هاشان ، ادامه خواهد داشت، راه پیمایی را به پایان رساندند.
در آخرین روز استقرار چادرهای گروه معترضین در برابر هایم بلانکن بورگ یعنی روز یکشنبه ، به بررسی چگونگی ادامه مبارزات پناهجویان پرداخته شد و پس از صرف ناهار، همه حاضران چادرهایی را که طی این سه روز ، پلیس ناچارشان کرده بود تا هرشب آن ها را جمع کنند و دوباره برپا دارند، جمع کردند.
راهپیمایی جمعه ٦ اکتبر٢٠٠٦
تحریم غذا
پناهجویان و اعضای گروه ضد راسیسم آلمانی بنا به تصمیمی که طی آخرین گردهم آیی خود در یکشنبه گذشته گرفته بودند در جمعه ٦ اکتبر به راهپیمایی در سطح شهر اولدنبورگ پرداختند. آنان در این راهپیمایی ها با حمل پلاکارت ها ، اجرای دو نمایش خیابانی و سخنرانی و توقف در مراکزمهم شهر، اهالی شهر الدنبورگ را با مشکلات و خواست های خود آشنا کردند.
پناهجویان با تحریم غذای هایم ، دست به اعتصاب غذا زده اند و تصمیم گرفته اند تا رسیدن به خواست های خود، مبارزه و اعتصاب غذا را ادامه بدهند.
آنان دیگر از کانتین هایم غذا نمی گیرند و خواست های خود را در اطلاعیه ای که توزیع می کردند به این ترتیب مدون کرده اند:
١- ما می خواهیم غذای مان را خودمان بپزیم.
٢- ما خواهان دریافت پول برای تهیه وسایل ضروری زندگی هستیم.
٣- ما انسانیم و می خواهیم مسایل خود را از طریق گفتگو حل کنیم.
٤- ما داروی درست برای درمان بیمارهامان می خواهیم.
٥- ما می خواهیم افرادی که در رابطه با امور پناهندگی کار می کنند، نژاد پرست نباشند.
٦- ما می خواهیم که پزشک مان را خود مان انتخاب کنیم.
٧- برای کودکان مان مواد کافی و سالم می خواهیم. نه موادی که تاریخ مصرف آن ها گذشته است.
٨- برای رفت و آمد، ما خواهان اتوبوس شهری هستیم که هر یک ساعت به شهر تردد کند و بلیط آن برای ما، نیم بها باشد.
٩- ما می خواهیم ترانسفر بشویم اما نه به " برامشه"
١٠- خواهان اجازه کارهستیم.
١١- ما پول کافی برای لباس ، مواد غذایی و مواد بهداشتی می خواهیم.
هر یک از پناهجویان و آلمانی های همراه در راهپیمایی جمعه ٦ اکتبر برای جلب توجه مردم، سوتی به همراه داشت که هم زمان آن را به صدا درمی آوردند.
جالب توجه تر آن بود که راه پیمایی این بار با همراهی تنها ٢ ماشین پلیس و حدود ٤ تن از افراد پلیس بود که شاید در نتیجه برخورد بسیار منظم راهپیمایان در شنبه گذشته بوده است.
رونالد نماینده گروه آلمانی در بلندگو بیان داشت که " برای برپا داشتن جامعه عادل که بتواند از تمام نیروهای خود بهره ببرد، نمی توان روش های غیر انسانی و نژاد پرستانه به کاربرد. "
لازم به ذکر است که کلیه گفتگوها و شعارها و مطالبی که پناهجویان در بلندگو بیان می کردند به زبان آلمانی، انگلیسی و فرانسه تکرار می شد و به این روش تا پایان راه پیمایی ادامه دادند.
تظاهر کنندگان پس از پیمودن مناطق مرکزی شهر، در برابر کلیسای لامبرتی و ساختمان شهرداری واقع در مرکز پر تردد خرید توقف کردند و پناهجویان رو به مردم ، مشکلات و خواست های خود را بیان کردند. تمام این گفتگوها توسط گروه ضد راسیسم آلمانی به زبان آلمانی دوباره ترجمه و گفته شد. این راهپیمایی که از ساعت سه بعدازظهر از برابر دراصلی ایستگاه قطار شهر آغاز شده بود حدود ساعت 5 در برابر این کلیسا به پایان رسید.
پناهجویان از همه افرادو گروه های به ویژه آلمانی که آنان را حمایت کرده بودند تا بتوانند این تظاهرات را و مبارزه عمومی خود را به پیش ببرند سپاسگزاری کردند و در خاتمه اعلام کردند که تا رسیدن به خواست هاشان از مبارزه و اعتصاب غذا دست بر نخواهند داشت.
آن ها جمعه آینده ١٣ اکتبر نیزبرای ادامه مبارزه خود، در شهر اولدنبورگ- آلمان راه پیمایی خواهند کرد و از همه پناهجویان، پناهندگان ، فعالین حقوق بشر و دیگر گروه هایی که در زمینه حقوق کودکان، زنان و همه آسیب دیدگان جنگی فعال هستند، دعوت کردند تا برای پشتیبانی از این مبارزه، که جهت رفع شرایط ناهنجار پناهندگی در حال حاضر است، با حضور خود یا ارسال نامه پشتیبانی، حمایت کنند.
مبارزات جنبش دفاع از حق پناهندگی درا لمان به اوج خود رسیده
این مبارزات در طول یکسال گذشته شدت زیادی داشته. در ٧ اکتبر موج اعتراض همگانی پناهجویان به قوانین ضد پناهندگی در سطح وسیعی در اکثر شهرهای المان چهره این شهرها را دگرگون ساخت.
به همین منظور روز شنبه مرکز شهر کاسل شاهد تجمع پناهندگان بود که برای دفاع از حقوق خود در این تظاهرات شرکت کردند.
تظاهرات ساعت ١١ از روبروی شهرداری شروع و از مرکز شهر بطرف اداره خارجیها ادامه یافت در طول این تظاهرات صدها اعلامیه در رابطه با شرایط سخت زندگی پناهجویان و وضعیت کنونی ایران بین مردم پخش شد همچنین شعارها و پلاکاردهای نظر مردم را جلب کرد که طی ان از حمایت بسیاری برخوردار بود. تظاهرات اعتراضی روبروی اداره خارجیها با خواندن قطنامه که اقامت ورسیدگی مجدد به پروندها بوبه پایان رسید.
لازم بذکر است در همین راستا به منظور سازماندهی گسترده اعتراضات پناهندگان کانونهای مدافع حقوق بشر و پناهندگی اتحادیه کارگری و حزب چپ کاسل حمایت و همکاری کردند.
سیامک زارع گزارشگر فدراسیون المان
۷ اکتبر، روز اروپايي دفاع از حقوق پناهندگي در شهر برمن برگزار گردید
در روز ٧ اکتبر ، روز دفاع از حقوق پناهندگی میتینگ اعتراضی طبق قرار قبلی در مرکز شهر برمن برگزار گردید .
این میتینگ از ساعت ١١ صبح شروع وبا وجود باد وباران شدید تا ساعت ١ بعد از ظهر ادامه داشت .اکثر اعضای فدراسیون با وجود شرایط بد جوی میز اطلاعاتی فدراسیون وهمچنین چادر اطلاعاتی رانسب وبه بخش تراکت های افشاگرانه علیه دولت المان پرداختند .
در این روز برخی از دوستان که از شهر های دیگر آمده بودند فعالانه در این میتینگ شرکت کردند .
گزارشی از راهپیمایی در روز ٧ نوامبر در شهر کاسل (المان).
ما برای بدست آوردن حقوق پناهندگی که حق مسلم و انسانی ما پناهندگان است باید مبارزه کنیم . ما پناهندگانی که از کشورهای مختلف با دلایلی چون دیکتاتوری و غیره در اینجا جمع شده ایم باید بر علیه دیکتاتوری و زور مبارزه کنیم . ما باید متحدانه در مقابل کسانی که میخواهند حقوق پناهندگی را زیر پا بگذارند و از زور گویان در کشورهای مختلف حمایت کنند به مبارزه بپردازیم .
در ادامه مبارزات بر علیه سیاستهای ضد پناهندگی دولتهای اروپایی و دفاع از حقوق پناهندگان در روز ٧ نوامبر در شهرهای مختلف اروپایی مبارزاتی وسیع و گسترده برگزار گردید .
این مبارزات و راهپیمایی در شهر کاسل ( آلمان ) نیز با همکاری فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی برگزار گردید . این میتینگ در شهر کاسل در مقابل شهرداری شهر راس ساعت ١١ صبح با حضور پناهندگانی از کشورهای مختلف که برای دفاع از حقوق پناهندگی خود در انجا تجمع کرده بودند اغاز گردید . پناهندگان با پرچمهایی که در دست داشتند و شعارههای زیباو انساندوستانه خود مخالفتشان را با سیاستهای ضد پناهندگی دولت المان در قبال پناهنده نشان میدادند .
این تظاهرات راس ساعت ١١ و ٣٠ بعد از سخنرانی کوتاه توسط عده ای از طرفداران حقوق پناهندگی که در انجا تجمع کرده بودند راهپیمایی خود را به طرف اداره خارجیهای این شهر ادامه دادند . در طول میسر حرکت تظاهرات گنندگان با پرچمها و شعارههای خود توجه مردم را به خود جلب کرده و اعتراضات خود را به مسئولان نشان میدادند . تظاهرات کنندگان بعد از راهپیمایی در مقابل اداره خارجیها تجمع و شعارهای خود را در بلند در انجا به گوش همگان میرساندند و خواسته های خود را از مسئولان تقاضا میکردند .
این میتینگ راس ساعت 1 در مقابل اداره خارجیها به پایان رسید .
عباس تدریسی
شما در
اين باره چه نطرى داريد؟
|
