از ٢٥ روز پيش در ٢٠٠٦\٠٦\٢٦ حدوداً ١١٠ پسر و مرد ٤٠-١٧ ساله افغانى با ترکيب غالباً جوان، در فضاى سبز جلوى يک کليسا در مرکز شهر اسلو، اعتصاب غذاى نامحدودى را به هدف متوقف کردن دیپورت، ناامن شناختن حکومت اسلامى افغانستان ، پذيرفتن پناهندگى تمامى افغانيها، و موکول نکردن کلاسهاى آموزش زبان نروژى به بعد از پاسخ مثبت شروع کرده اند، و هنوز هم با وجود تمامى موانع و مشکلاتشان، حرکت سياسى خود را با يک همبستگى و مقاوت و حمايت و پيشروى چشمگيرى ادامه ميدهند. روند اين اعتصاب بنحوى در تمامى روزنامه ها و کانالهاى تلويزيونى و مردم نروژ و سازمانهاى اجتماعى سياسى مهاجرين مختلف انعکاس داشته که، با وجود نبود کوچکترين حمايت امکاناتى دولت از قبيل تأمين آب و دستشويى و دوش صحرايى و نظافت ابتدايى رايگان ، و نيز با وجود از سر دواندن و برخورد ضد انسانى توسط حکومت راسيستى نروژ در ٢٠ روز اول، تمامى اين عزيزان بطور يکدست از روند کمکهاى مالى و وسايل خواب و چادر و امضاء هاى نقش يافته در يک ديوار پارچه اى کوتاه و سفيد و بسيار باشکوهيکه همه روزه بدور محوطه چمنِ دايره شکل اش کشيده ميشود راضى بوده اند. در ساعت ٥ صبحِ ٢١یکُمين روز اعتصاب با اعلام شب قبلى، بيش از سى ماشين پليس با لباس فرم و لباس شخصى و تجيزات سرکوب بهمراه سه اتوبوس خالى، همچنين پنج پليس اسب سوار روى هم ٧٠-٦٠ زن و مرد پليس از فاصله ١٠٠مترى تا وسط ميدانِ چمن بنحوى کاملاً هراسان بنحوى آرايش يافتند، که نخست به ٥ چادر بزرگى که کنار هم برپا شده بودند حمله ور شدند و شکاندند و همراه با تمامى وسايل خواب پناهندگان به ماشيهاى مخصوص انتقال دادند. دستان و انگشتان ٦٠-٥٠ پناهنده ايکه بهم گره خورده بودند با تهاجم و زور و فشار پليس يک بيک باز ميشدند که در اين ميان چند انگشت شکسته شده بعداً گچ گرفته شدند ، و چند انگشت در رفته نيز بعدا باند ييچى شدند، و بهرحال همه را دسته بدسته و کشان کشان به سمت ماشنها بردند. رهبر نفر اول از ٥ نماينده اين ١١٠ اعتصابى که جوان ٣٠ ساله اى بنام ظاهر اطهرى بوده نخست توسط ٤ پليس ترسو و هراسان و وحشى رو بزمين پرت شد و دستانش را از عقب دستبند زدند و از ناحيه پسِ سر و گردنش محکم به زمين فشارش دادند، و سرانجام به داخل ماشين زندان سيار هُلش دادند، و پناهجويان گرسنه و از پاى درآمده را نيز با برانکادر ها بسمت آمبولانسها بردند. در اين ميان در قبال آن ٢٠ نفر دختر و پسر نروژى جوانيکه با تبليغات سازمان ضد راسيسم ( سُس راسيسم ) معرفى ميشدند، و با زنجير کردن مچ دستهايشان بطور يکى درميان به دستان اعتصابيون، از شب قبل بطور آماده باش خوابيده بوده اند، نتنها آنهمه پليس هرگز حريفشان نشدند بلکه چنين دفاع باشکوه و جمعيشان نيز مورد کف زدنها و تشويق ٦٠-٥٠ نفر مردم صبحگاهى قرار گرفت. اين تعداد مردم حاظر در صحنه آنهم از پايتخت نيم ميليون نفرى نروژ با توجه به اطلاعيه پليس که بقصد جمع کردن چادرها از شب قبلش از تلويزيون اعلام شده بود، از ديد اعتصابيون بسيار غم انگيز و نگران کننده ارزيابى شده بود. باتوجه به دو اعتصاب بى نتيجه سال گذشته ، بخاطر توافق و معامله ايکه از سال گذشته بين کميسارياى عالى پناهندگان سازمان ملل و دو دولت افغانستان و نروژ صورت گرفته ، نخست يک جمع ٣٠ نفره گرد هم ميايند و سپس در يک فراخان از تمامى افغانيهاى پاسخ نگرفته نروژ، روى هم ١١٠ نفر براى يک اعتصاب غذاى نامحدود تا حدمرگ، اعلام آمادگى ميکنند، و پنج نماينده را از طريق مجمع عمومى خود انتخاب کرده و آنها را جهت تقسيم کار و ضرورت جنب و جوششان، از نخوردن غذا معاف ميکننند که هم اکنون با پيراهنهاى غير قرمز رنگ از بقيه مشخص ميشوند. از دومين هفته اعتصاب تنها مورديکه دولت از آنهم کاملاً از روى ترسش پيگير عمل ميکند فرستادن پزشک و چک آپ همه روزه و انتقال اورژانسها به درمانگاه و وصل کردن سرم بوده که اين پناهندگان نيز بمحض پايان سرمشان به جمع اعتصاب برميگشته اند و در بين اينها قبلاً دو مورد عمل جراحى معده وجود داشته است. بعد از حملات وحشيانه و هراسان پليس جمعبندى اعتصابيون اين بوده که در عين حال که پليس با قواى سازمان يافته سرکوب وارد عمل شده بود اما مصمم بودن و جسارت و مقاومت متمدنانه شان و بدون درگيرى و خنثى کننده شان، بويژه پس از پخش و پلا شدن در خيابانهاى اطراف که همگى بسرعت به مکان و جمع اعتصاب برگشته بودند ضربه شکننده اى براى وحشيگرى و سطحى نگرى دولت و پليس بوده ، در نتيجه روز بيستم را نکته عطفى در عقب نشينى دولت نروژ برشمرده اند و روحاً اميد و قواى تازه اى گرفته اند. آمدن گروه هاى اجتماعى و حمايتى موزيک، و آمدن گروه فيلم بردار تلويزيون و بستن پرده و دو بار نشان دادن نحوه سرکوب صحرگاهى پليس، و لذا سياسى تر و پر تجمع شدن منطقه اعتصاب، همچنين اعلام حمايت يکى از نمايندگان دوره قبل پارلمان متعلق به تشکيلات « اس وِ » ، و بلاخره بدليل احتمال باران ، آمدن از طرف صليب سرخ و برپا کردن چادرهاى بزرگ، و خوشحالى و کف زدن ١٠٠ نفر از مردم ، همه روى هم نکات جديد ٢٥ مين شب اعتصاب بود. لطفاً به اين دو نکته بسيار مهمى که پس از دو شبانه روز فعاليت همه جانبه ام در گفتگو با جمع هاى اعتصابيون تحليلاً عايدم شده بود ، که البته بخاطر پيشگيرى از تصور انفرادى و ذهنى گرانه ام ، بعد از نوشتن اين گزارش مجدداً در جمعهايى از پناهندگان بويژه با رهبر اولشان ظاهر اطهرى باز خوانده ام و تاييد قطعى و تحسين آميزى هم گرفته ام توجه جدى اى داشته باشيد.

١) ضمن اينکه تمامى اعتصابيون با يک روح يکدست و قابل تقديرى و نهايت انساندوستيشان حداقل حمايتهاى مردمى را بزرگ جلوه ميدهند و از اين حمايت واقعاً ناچيز بنيکى ياد ميکنند، اما نتنها دروناً از دامنه و عمق اين نوع حمايتهاى پراکننده چندان انرژى و خاطره خوشى نياندوخته اند بلکه از جهت تنهايى در اين جهان بشرى، و بويژه با توجه به روح و روان فوق العاده مصممشان براى ادامه اعتصاب غذاى نامحدود و تَه مانده قواى بزودى شکننده شان شديداً خود خورى ميکنند، آنهم بدون اينکه ميل بروز دادنش را داشته باشند. اينعزيزان با حيرت قابل وصفى نسبت به بنى آدم اعضاى يکديگرند ميانديشند و دروناً از يک نگرانى طبيعى و نسبتاً عميقى رنج ميبرند.

٢) هرکس بنا به توان و ناتوانى جسمى اش در خوردن و نخوردن و ادامه دادن اعتصاب کاملاً محترم شمرده ميشود، و اين درجه از انسان دوستى در شرايطى بروز ميابد که انگيزه قوى و قابل لمسى براى قطع کردن تنها نوشيدنى باقيمانده ( آب ) را نيز بروشنى ميتوان باز شناخت. اکنون شما خواننده عزيز، ددمنشى و وقاحت دولت بورژواى غربى و سازمان ملل را از در يک کفه ترازو و مرگ و مير ٢٠ روز بعد از اين ٢٥مين روز اعتصاب را، و سرکوب شدن در خانه « افغانستان » و در مهد تمدن را هم در کفه ديگر در نظر داشته باشيد و اقدام ضرب العجلى را بکار بنديد.

از تمامى سازمان هاى بشر دوست انتظار ميرود که سريعاً دست بدست بديم و کارهاى مؤثرى انجام دهيم.

ناصر احمدى - اسلو