وقتی میخواهم بگویم برنمی گردم قلبم به درد آمده و ناخوداگاه اشکم جاری می شود. هیچوقت فکر نمی

 کردم روزی بیاید که چنین کلمه ای را بزبان بیاورم خدایا  چه  بر سرمان آمده است؟!

 

از کشوری که  زادگاهمان است. در خود عزیزانمان را جا داده. خاطرات کودکی و غيره رانده شده ايم . امنیت از خانه و کاشانه امان رخت بر بسته. وقتی خانه امن نیست چه خواهد شد شیرازه خانواده از هم خواهد پاشید  .

همیشه فکر می کنم خوابم . ولی واقعیت این است، بله نمی توانیم برگردیم. چون در آنجا فقط اعدام ، سنگسارو....بقول خودشان بر حسب مقدار جرم در انتظارمان است .

 

من زهرا بهمراه شوهرم بابک در بدترین شرایط مجبور به فرار از جهنم جمهوری اسلامی شدیم. در ان موقع من 7ماهه حامله بودم و در حال حاضر دارای دو کودک  دختر و پسر هستم که هر دو در اینجا متولد شده اند .

 

داستان مبارزه ما از ایران و با فعالیتهای شوهرم شروع و به آلمان رسیده و ازاینجا من هم همراه او هستم و تالحظه ای که جان در بدن دارم به آن ادامه خواهم داد تا با لاخره در این دنیای بزرگ صدایمان به گوش جهانیان رسیده و بتوانیم

 به کمک انسانهاى آزاديخواه و بشر دوست چه در داخل و چه خارج، سرزمين مان را که عليرغم داشتن ثروت درفقر بسر می برد  را آزاد کرده،  آزادى را براى فرزندانمان به ارث بگذاريم .

 

به امید آن روز

زنده باد آزادی