همبستگی - فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی    

International Federation of Iranian Refugees

 

من بر نميگردم

کمپينى در دفاع از حق پناهندگى زنان گريخته از جهنم جمهورى اسلامى

بهاره رحیمی زهتاب

من بهاره رحیمی زهتاب 29 ساله هستم  که تحصیلات خود را در رشته حقوق قضایی درایران به امید کمک به همنوعان و احقاق حقوق زنان ستمدیده در کشوری که زنان نیمی از انسان محسوب شده به  پایان رساندم.ازدوران کودکی چنگال آلوده این حکومت فاسق و زورگو درتمامی عرصه های زندگیم بر گردنم فشارآورده و به من تفهیم کرده اند که من به عنوان جنس دوم و جنس پست محسوب شده و باید این را آویزه گوشم کنم. ارمغان دوران کودکیم عقده حقارت، طعم تلخ تبعیض و زمزمه گوش خراش  پسرا شیرن مثل شمشیرن،دخترا موشن مثل خرگوشن بوده است.

تنها آرزویم در دوران کودکی این بوده که روزی وکیل متبحری شوم تا بتوانم کمکی در احقاق حقوق حقه نیمی از کشورم باشم . بعد از پایان تحصیلاتم و آشنایی با مواد حقوقی(قانون مجازات،قانون مدنی...) که البته به سختی میتوان اسم قانون را برآنها گذاشت و بهتراست آنها را قوانین تبیعض، قوانین جبر بنامیم. به صراحت برایم روشن شد در کشوری که زنان جایگاهی درقا نون ندارند صحبت ازمبارزه با تبعض، حقوق برابر...کاری است عبث و بیهوده، درکشوری که کتاب آسمانی و مقدس، مردان را محق در تنبیه زنان سر کش خود می داند دیگرجایی برای ادعای عدم مغایرت اسلام با دموکراسی و حقوق زنان نیست.

من هم مثل هزاران فراری دیگرقربانی خشونت، تبعیض، قتلهای ناموسی، ازدواج اجباری ...بودم. یا باید میماندم و تن به این خفتها می دادم ، یا باید سنت شکنی کرده و از فرامین خدایان خود خارج شده و از وطنم، سرزمین مادریم می گریختم دیگر جایی برای ماندن و تسلیم شدن نبود. باید برای رسیدن به هدفم قدم برمی داشتم، باید انزجار خود را ازقوانین ارتجایی و ضد زن این ملایان نشان می دادم این بود که اولین قدم خود را که مهمترین نقطه آغاز مبارزاتم بود برداشتم. سنت شکنی اولین قدم من درشروع مبارزاتم بوده، من یک سنت شکن هستم یک مبارز بر علیه باید ها و نبایدها، یک مبارز برای رسیدن به حقوق برابربین زن و مرد.

بعد ازحدود یکسال از اعلام پناهندگیم با پاسخ منفی اداره پناهندگی دولت سویس مواجه شدم چرا که آنها سنت شکنی مرا فعالیت سیاسی به شمارنیاورده و تصورذهنی آنها ازقوانین سنگسار، قوانین قتلهای ناموسی هنوز کم رنگ و دست نیافتنی است. ولی از پا ننشستم و به مبارزات و به تصویر کشیدن وضعیت نابسامان زنان وطنم دست به هر مبارزه ای زده ام. مصاحبه با روزنامه NZZ زوریخ برای 3 بار متوالی، مصاحبه با تلویزیون سویس، همکاری با سازمان زنان در سویس( Terre des Femmes   )ازجمله فعالیتهای من بوده که با انعکاس گسترده وبا حمایت چشمگیرمردم سویس مواجه شدم و هم اکنون عضوکمیته برعلیه سنگسارو دبیرفدراسیون دربازل می باشم. فدراسیونی که اهم تلاشش، رسیدن به اهدافی است که من دنباله رو آن هستم. فدراسیونی که برای رفع تبعیض، برابری حقوقی ...فعالیت می کند و به حق سهم عمده ای در کمک به فراریان از تبعیدگاههای اسلامی داشته است.

به این امید که روزی برای همه دنیا روشن شود که این رژیم جنایتکار چه بلایی بر سرهموطنان و

علی الخصوص زنان کشورم آورده است.